Dynamiek op het internet.

Zorgt de dynamiek op het internet voor een uitholling van ons democratische proces?
Is het medeoorzaak van onze zelfcensurering? Vervlakt op die manier ons debat niet tot een inhoudsloze farce en geeft dat niet juist de technocraten de voor hen zo nodige speelruimte om de macht naar zich toe te trekken en vervolgens onderling te gaan uitmaken welke richting ons land op moet? Zorgt die inhoudsloosheid van het debat nu juist niet voor het verder afkalvend vertrouwen in de politiek?

Vroeger werd je nog ‘gecorrigeerd’ door de eigen bubble, de eigen identitaire zuil waartoe je behoorde. Kerk, school vereniging, sociale klasse. Dat is allemaal verdwenen of geldt enkel nog voor een kleine groep behoudende christenen in Nederland.
We hebben ons sinds de zestiger jaren onder het juk uitgeworsteld van kerkelijke bevoogding en sociale volksverheffing. Die is verruild voor vrijheid voor democratie, u leest het goed VVD, en wat dat heeft gebracht wordt nu pijnlijk duidelijk in deze Coronacrisis. Nu het echt nodig is dat we als gehele samenleving zorgzaamheid betrachten blijkt de regering keer op keer in de reflex te schieten van planning en control. Vandaar die trage vaccinatie, het vluchten in coronamaatregelen, hoe nodig ook, maar ook het geschutter van het optuigen van de testcapaciteit. Het uit handen geven van de infrastructuur van onze maakindustrie aan buitenlandse investeerders. De omvorming van onze zorgsamenleving naar een economie van de vrije markt heeft ons kwetsbaar gemaakt, onze zorgstructuur verzwakt en de relatieve ‘welvaart’ heeft ons zand in de ogen gestrooid. De rijken zijn rijker geworden en de arbeiders zijn jaren op een nullijn gehouden, lasten werden verzwaard terwijl er niets tegenover stond. De enkele keer dat er een ‘meevallertje’ werd uitgedeeld bleek het vaak een sigaar uit eigen doos te zijn die ergens anders in het proces werd uitgeruild. Omdat de technocraten het totaalplaatje helder hebben en de gemiddelde nederlander enkel niet verder kan zien dan zijn eigen balkon of tuinhek.
Het door laten gaan van de verkiezingen. Was dat nou wel een goed idee? Als een economie op een laag pitje gezet kan worden wat is er dan op tegen om de verkiezingen een paar maanden uit te stellen tot bijvoorbeeld na de vaccinatie? Dan had het kiezersvolk vanuit een zekere ontspanning en een ouderwets goede campagne zijn keus kunnen bepalen. Nu moest het allemaal digitaal en zoals ik aan het begin van dit stuk al zei is digitaal eigenlijk een synoniem voor verlies van dynamiek in ons sociale proces. Het internet, de sociale media maakt iets wezenlijks kapot in onze communicatie. Het verstoort het vertrouwen, het voedt het wantrouwen. Daar waar Yuval noah Harari in zijn boek Sapiens nog de mensheid prees om zijn vermogen tot samenwerken en daardoor kon evolueren tot wat we nu zijn ben ik razend benieuwd naar zijn visie op de invloed van internet en sociale media want voor zover ik het kan bezien ondermijnt het voorlopig ons vermogen tot samenwerking alleen maar. Rutger Bregmans boek De meeste mensen deugen gaat helaas voorbij aan wat in vraag vijf van de heidelbergse catechismus wordt gesteld. Wat daar over het mensdom beschreven staat kon nog wel eens gewoon bewaarheid worden, de concrete tekenen bij de populisten worden langzaamaan zichtbaar en salonfahig gemaakt. Het is nog maar een kwestie van tijd en dat gedachtengoed wordt mainstream, breed door het grote publiek omarmd dankzij internet en sociale media. En hoe harder ertegen geageerd wordt via het internet hoe viraler de boodschappen zullen gaan. Wat dat betreft werken de algoritmes tegengesteld aan het algemeen belang en dienen ze enkel het verdienmodel van de grote techreuzen die erachter schuil gaan. En ze zullen de laatsten zijn die dit proces een halt toeroepen zolang er geen wettelijke regelingen komen die daarop ingrijpen. Want een ding is immers echt wel duidelijk geworden, de vrije markt kent geen ethiek en heeft geen moreel kompas.

Vertrouwen

Blog 27 maart 2021.

De afgelopen 24 uur ben ik bij mijzelf te rade gegaan en heb ik nog eens teruggehaald waarom ik mijn stem ook alweer heb uitgebracht. Wat wilde ik voor mijzelf bereiken. Wat was leidend bij de keuze van mijn stem? Liet ik me leiden door mijn onderbuik? Stemde ik principiëel? Gooide ik het over een andere boeg en schoof ik meer op naar het midden, omdat ik jarenlang aan de flanken bivakkeerde van het nationale politieke spectrum? Zocht ik opnieuw mijn heil in christelijke identiteitspolitiek a la Christenunie of CDA? Las ik de partijprogramma’s er nauwegezet op na of vulde ik gemakzuchtig een paar stemwwjzers in en liet ik mijn stem uiteindelijk voorschrijven door het algoritme wat daar weer achter schuil gaat?

Waarom ben je daar de afgelopen 24 uur daar dan weer zo druk mee bezig geweest? Hoor ik u vragen.

Dat komt mede door de blunder van minister Ollongren die als een beginneling over het binnenhof naar haar gereedstaande auto liep met in haar arm de notities die ze nodig had voor de voorgenomen bespreking van die ochtend. Nou was dat nog niet direct zo ernstig, niet netjes, onzorgvuldig op zijn minst maar wat er daarna kwam heeft mijn vertrouwen in de politiek opnieuw een knauw gegeven. Ik kan er nu wel een heel groot verhaal van gaan maken maar het komt hier op neer dat als het CDA van meet af aan Pieter Omtzigt als lijsttrekker had verkozen de uitslag van de verkiezingen er totaal anders had uitgezien, getuige het aantal voorkeurstemmen die deze parlementarier heeft gekregen. Hij kreeg het vertrouwen dat Hugo en Wopke niet wisten te verzilveren. Daarmee heeft het partijbestuur van het CDA op voorhand al een enorme bok mee geschoten.

De snelle wissel van Verkenners en de wijze waarop dat in rap tempo telefonisch werd aangestuurd en afgehandeld zonder diepgaand debat over het hoe en waarom en waartoe wakkert het wantrouwen alleen maar aan.

De uitlating van Rutte : ‘Hier gaat niemand iets over uitleggen. Dat kan niet.’ is een gotspe van de bovenste plank en laat feilloos zien wat er werkelijk speelt.
Een wealen en dealen in een technocratisch universum waar macht en tegenmacht met elkaar verstrengeld zijn. Waar het parlement in feite zijn controlerende functie al is kwijtgeraakt nog voordat er een kabinet aan heeft kunnen treden. En als er al een kabinet komt wordt vaak het regeerakkoord vooraf voldoende dichtgetimmerd opdat er in een voortgaande consensus geregeerd kan worden.
Met vertrouwen heeft het allemaal niets meer te maken. Eerder met het Planning en control , zo’n typisch managersbeginsel. Na het juist inregelen volgt vier jaar rimpelloos beleid uitvoeren. De smetjes die onverhoopt gaandeweg toch onstaan worden dan met simpele veegjes gladgestreken. De werkelijk kritische denkers in een volgende ronde weggemasseerd. Precies dat waar Omtzigt voor waarschuwde en waar hij de vinger op legde lijkt hem nu te overkomen. Een plenair , diepgaand debat moet blootleggen wat belanghebbenden zeker willen verzwijgen en nooit zullen toegeven. Zie hier de staat waarin onze democratie verkeerd.

Klaagmuur

‘….duw briefjes in een muur maar Red mij niet.’ (Maarten van Roozendaal)

26 maart 2021.

Het ongemak van de Coronamaatregelen en het leven op ander halve meter afstand neemt toe. Vooral in de trein vinden passagiers het lastiger worden om afstand te bewaren en klaagt men over meer drukte in de treinen. Het eraan blijven denken, alert zijn op het voldoende afstand houden zakt een beetje weg. We worden nonchalanter of we raken gewoon vermoeid om zo geconcentreerd in zo’n gekunstelde hoedanigheid te moeten leven. Alle vanzelfsprekendheid is nu gekanaliseerd in elleboogbegroetingen,afstand houden,mondkapjes dragen. Er zijn al sollicitatiegesprekken gemeld waarbij de sollicitant de zonnebril ophield zonder het in de gaten te hebben. Gekker moet het niet worden. De vaccinatiesnelheid zal echt omhoog moeten willen we niet achter de feiten aan blijven lopen. Deskundigen geven het ook aan, we moeten voorkomen dat er een variant ontstaat die zelfs de beschikbare vaccins weet te omzeilen. Zodra dat gebeurt zijn we weer terug bij af. Dan kunnen we weer in volledige lockdown. Ben bang dat dan de rapen echt gaar zullen zijn en mensen zich niet meer aan de opgelegde maatregelen zullen houden. We weten het van elkaar, we zijn coronamoe, we snakken naar versoepeling, hernieuwd verworven vrijheid van handelen.
Wanneer het eenmaal zo ver is dat Corona onder de knie is reken maar dat er dan weer gefeest gaat worden. Een herhaling van de roaring twenties ligt in het verschiet. Geld zal ongetwijfeld weer met bakken worden uitgegeven, terrassen afgeladen vol zitten, theaters zullen weer uitverkochte zalen hebben en nieuw ontdekte mogelijkheden zullen een parallelle markt vinden waar weer ondernemers weer goed aan kunnen verdienen.

Nog even kort over de toeslagenaffaire. Onschuldigen werden weggezet als fraudeurs. Hoe durven ze ? Kwestie van discriminatoire algoritmes toepassen. Op basis van postcodes, dubbele of enkele nationaliteit, achternaam, geslacht, etniciteit en andere variabelen produceert ‘het systeem’ (dus geen mens kan ter verantwoording worden geroepen) mogelijke profielen waar nader onderzoek op moet worden uitgevoerd.
Alles zit digitaal zo aan elkaar geknoopt, je hoeft niet eens meer je zaakjes op papier te hebben want bij de belastingdienst staan alle gegevens al voorgeprogrammeerd in je aangifteformulier. Banken zijn verplicht gegevens te delen. Ze weten daar nog beter dan jijzelf wat je verdiende in het voorgaande jaar, hoeveel loonheffing al is ingehouden en noem al die andere zaken maar op. Er kan niet eens gefraudeerd worden. Het is een kwestie geworden van controleren of de overheid niet aan het frauderen is. Zo ver zijn we al in het gedigitaliseerde systeem gevorderd.

Versterk de kring!

Versterk de kring rondom de leraar in de basisschool.
Dat is de oplossing waar de onderwijsraad naar op zoek is.
Door de inzet van extra handen in de klas, door middel van klassenassistenten en vakleerkrachten hoopt men de leerkracht te kunnen ontlasten.
Het is een oplossing. Een oplossing die volgens mij enkel de taak maar ingewikkelder maakt want er komen weer extra overlegmomenten bij. Er moet worden aangestuurd, overgedragen en er komen voortgangsgesprekken en evaluatiegesprekken bij.
De leerkracht zal als een spin in dit web de regie moeten blijven voeren. Er zijn al jarenlang overvolle klassen, te veel ‘zorgkinderen’ een gefragmenteerd groepsproces, te veel protocollen en regeltjes. De vermarkting heeft de leerkracht beroofd van zijn initiële taak, namelijk lesgeven en de leerling helpen bij hun vorming. (bildung.) En de oplossingen zouden dan ook in die richting gezocht moeten worden. Terug naar de kale basis, rekenen, taal, lezen, en die drie heel goed. Daarnaast vorming tot jonge mensen die  
wellevendheid wordt aangeleerd, zorg voor de natuur en het milieu wordt bijgebracht. 
Ook de torenhoge geformuleerde onderwijsambities zouden kritisch tegen het licht moeten worden gehouden.  Daarin zou ook een oplossing kunnen liggen. Namelijk dat de leerkracht zich niet langer hoeft te richten op het  opbrengstgericht werken want dat is immers de negatieve prikkel die ons dwingt de juiste pedagogische keuzes te laten voor wat ze zijn want de doelen moeten gehaald, de kwaliteit omhoog, de budgetten efficiënt ingezet. Zolang we in ons welvarende nederland onderwijs als product blijven zien voorspel ik dat het onderwijs blijvend zal imploderen. Elke extra hand in de vorm van assistentie beschouw ik als  een uitholling van het vak. 
Het is de marktgedreven goedkopere oplossing in plaats van meer leerkrachten op te leiden, structureel hogere beloningen te introduceren, kleinere klassen invoeren  en meer investeren in de kwaliteit en inhoudelijkheid van de pabo’s. Die roep vanuit het werkveld klinkt al jaren en wordt niet gehoord.
Het onderwijs zoals dit nu door de diverse kabinetten is vormgegeven is met torenhoge ambities opgezadeld zonder een bijpassend financieel plaatje. Neo liberaal gaat al jaren zijn gang maar voor een dubbeltje op de eerste rang. Je kunt wel heel hard roepen dat er de afgelopen jaren heel veel extra geld  het onderwijs is ingegaan, het is niet altijd aan onderwijs-lees het kind- besteed geworden maar ging op aan tussenlagen, middenmanagement, mooie vloertjes in kantoren en zonnekoning gedrag van de managerslaag. Interimklussen wegens gebrek aan directeuren, onderzoeksbureaus om de efficiëntie van besturen te verbeteren, financieel gedreven keuzes in plaats van pedagogische. De pedagoog die vanuit zijn of haar expertise en kennis van het kind een voorstel doet maar dit niet gehonoreerd ziet vanwege het geld? Het komt maar al te vaak voor. 
En wat te denken van de kosten voor ICT invoering in het onderwijs. Kosten die om de paar jaar terugkeren wegens vervanging van gedateerde apparatuur. Contracten die besturen sluiten met leveranciers en daardoor vastzitten aan afnameverplichting. Terecht komen in een systeem waar ze niet meer uit kunnen.Een studie naar de totale kosten van ICT  in het onderwijs in de afgelopen 20 jaar zou ook welkom zijn om zicht te krijgen op waar het extra geld allemaal naar toe is gegaan. Dat heeft vast miljoenen opgeslokt. 
Waarom niet eens en voor altijd een goede herbezinning op de problematiek van ons onderwijs en een lange termijn visie ontwikkeld? Maar dan ook de moed hebben om zaken radicaal anders te gaan doen? Enkel wat ‘goedkope’ handen erbij in de klas is naar mijn idee een marktconforme oplossing en daar moet het onderwijs in nederland nu juist afstand van gaan nemen.

Lachen

Het vergt even wat denkwerk om een onderwerp te kiezen dat niet zo voor de hand ligt als bijvoorbeeld corona of de verkiezingsuitslag en daarop volgend de formatie verkenningen. 
Ik wil het vandaag eens hebben over iets positiefs, namelijk de menselijk lach.
Die is in elke taal hetzelfde. We lachen allemaal in dezelfde taal. Een universele gezichtsuitdrukking, net als angstige blikken. Zodra we die non verbale signalen zien weten we hoe laat het is. De ander is vrolijk of maakt zich ergens vrolijk over of de ander is ergens bang voor. De lach, is voor de mens de ontsnapping uit benarde situaties. We relativeren er ons gedrag mee, we lachen om onze eigen vergissingen. We lachen om de misstappen van een ander. We halen er angels mee uit spannende situaties. De humor is een dankbaar instrument om dat wat ondraaglijk lijkt weer draaglijk te maken. Dat humor niet aan iedereen gegeven is is jammer genoeg. Je zult toch maar niet in staat zijn om uit situaties te ontsnappen omdat je er het komische of absurde niet van kunt inzien. Of je bent zo geprogrammeerd vanuit je levensbeschouwing dat humor ver buiten je kring plaatsgrijpt omdat het nu eenmaal taboe is verklaard. Je hebt jezelf er als het ware immuun voor gemaakt. Veel fundamentalistische religieuzen hebben daar geen last van. Van humor bedoel ik dan. Overigens , hoe zou je last kunnen hebben van humor, denk ik ineens. Ja alleen wanneer je het voor jezelf vanuit een zeker geloofskader of denkkader als zondig hebt verklaard. Je hebt ook mensen die van nature geen gevoel voor humor hebben en nergens de lol van in kunnen zien. Dat zijn de ‘azijnpissers’ binnen het mensdom. Wanneer je zo iemand tegenkomt hoor je het meteen aan de manier waarop ze in het leven staan. Niets is goed, niets is leuk, en alles begroot ze , is ze teveel of zonde van je tijd, je geld, je moeite. Maar volgens mij is met dat soort mensen ook iets universeels aan de hand. Ze snappen het leven niet, zien elke stap die ze zetten, elke ademtocht die ze maken als een plichtpleging jegens het bestaan en ja, dan kost het moeite en valt er nooit meer iets te lachen. Wanneer je alles vanuit die invalshoek bekijkt, ervaart en beoordeelt mis je kennelijk de essentie van veel situaties. Dan leidt je een sober, zuinig, zuur leven. Vandaar het ‘azijn’ natuurlijk. Terwijl ‘azijn’ ook goede kanten heeft. Het brengt smaak aan gerechten, mits zorgvuldig gedoseerd, natuurlijk.
Azijn kan helpen bij kalk- en schimmelnagels of schoonmaak in huis. Azijn wordt gebruikt in de chemie. Kortom zelfs met azijn kun je nog wel eens lachen. Maar als je zelf een ‘azijnpisser’ bent is elke dag, elk moment zuur genoeg. Gelukkig lachen we allemaal in dezelfde taal. Het wordt pas echt grappig als je een azijnpisser betrapt op een poging tot lachen als een boer met kiespijn. Het ziet er gewoon niet uit maar we begrijpen het allemaal. Het mooiste blijft toch wanneer bij een lach de ogen meedoen.

Ommetjes

In de verte krijgt de boom al een waas van groen, als teken dat de lente er aan zit te komen. Een vertrouwd beeld dat elk jaar weer terugkeert en dat ik vanuit mijn vaste plek aan de eettafel kan bewonderen. Het vervult me ieder jaar weer met warme gevoelens, noem het maar verre lentekriebels. Ik kan de winter soms zo zat zijn. Vooral de periode na de jaarwisseling tot aan eind Maart duurt lang. Het is zo’n nietszeggende tijd waarin weinig lijkt te gebeuren. In elk geval niks spectaculairs, kan ik hier wel stellen. Want neem nou zo’n somber, koude, kille januarimaand. De feesten zijn net achter de rug, de goede voornemens klotsen tegen de plinten op. Reclames voor afvallen worden weer prominent voor het voetlicht gebracht zowel op radio als op tv. Dat de commercie vanaf de eerste januaridag gericht is op de verkoop van bolgewassen,bloembollen,kamerplanten etc onder het motto. Kerstboom eruit, kamerplant erin, is nog tot daar aan toe maar in vredesnaam waar komt die gedachte vandaan?
Hoezo kerstboom eruit, kamerplant erin? Voordat ik een kerstboom in mijn huis zette was die kamerplant er ook niet, dus? Ga weg met je reclames, laat me gewoon zelf bepalen waar ik naar op zoek ga.
De maanden februari en maart zijn zonodig nog saaier. De tijd gaat zijn tol eisen en lijkt steeds trager te verlopen. Zeker wanneer de eerste sneeuwklokjes zich weer laten zien. Overigens die kan ik op zeker moment ook wel uit de grond kijken. Ik beschouw ze elk jaar weer als een belofte voor wat komen gaat. De natuur doet alles op haar eigen tijd, in haar eigen tempo en dat vergeten we wel eens als mens. Voor ons lijkt immers alles ‘maakbaar’ en het is die ‘maakbaarheid’ die ons op het verkeerde been heeft gezet.
Niet alles is ‘maakbaar’ Ja, je kunt dingen maken, je kunt gebouwen ontwerpen, kunst maak je, maar gezondheid bijvoorbeeld is geen product maar een gave van de natuur of de voorzienigheid. Tegelijkertijd maken we zelf deel uit van die natuur en hebben we invloed op onze gezondheid. Door onze eetgewoontes in toom te houden en er bewust mee om te gaan bijvoorbeeld of door voldoende te bewegen. Daarin heeft professor Scherder gelijk dat iedere dag een ommetje van 20 minuten een goede basis vormt voor een gezonde hersenontwikkeling. En het is goed voor de rest van je lijf.
Laat dat nou net mijn idee zijn voor wat ik de komende tijd van plan was te doen. Ik ben toch niet gek. De Ommetjes-app heb ik al op mijn telefoon geinstalleerd!

Fragmentatie in de samenleving.

Dat de samenleving gefragmenteerd is staat als een paal boven water.  Zeker na  lezing van onderstaand  artikel Corona in Korvel in NRC.
https://www.nrc.nl/nieuws/2021/02/26/corona-dat-kon-er-in-korvel-ook-nog-wel-bij-a4033390

De troosteloosheid die uit dit artikel spreekt is hemeltergend. Zijn er dan toch verschillende werkelijkheden die in Nederland naast elkaar bestaan?
De parallelliteit is overduidelijk aanwezig. Inherent aan een kapitalistische samenleving. Hoe mensen wonen maakt al veel verschil. De villawijken versus de arbeiderswijken. De huizen voor modale inkomens versus de troosteloze flatgebouwen. De sociale huurwoningen versus de betere koopwoningen. Kortom er zijn nu eenmaal grote verschillen in onze samenleving. Hoe hou je de boel netjes bij elkaar is de grote vraag.
Daar had je vroeger nog de verschillende zuilen voor. Rooms katholiek, protestant, sociaal democratisch, met de erbij horende politieke bewegingen, omroepen uit het publieke omroepbestel, sportclubs, buurthuizen en open jongerencentra. Maar goed veel daarvan is verdwenen. Wegbezuinigd of omgeruild voor een commerciele variant. Ergens in de tachtiger jaren kreeg dit zijn beslag.

‘Het duurde in Nederland tot 1988 voordat een commerciëel kanaal toegang kreeg tot de kabel. Daarvoor was het beleid dat commerciële televisie buiten het Nederlandse omroepbestel werd gehouden. De filosofie was dat een pluriformiteit aan stromingen en meningen- waarmee de Nederlander zich een beeld van de ‘werkelijkheid’ moest kunnen vormen - slechts gestalte kon krijgen als dit zonder winstoogmerk gebeurde. Commerciële televisie werd zo gezien als bedreiging van de democratie zelf.’ Bron-wikipedia-


De hierboven geformuleerde reserves zijn inmiddels bewaarheid.
Wat mensen zoal op TV bekijken, waar hun voorkeur naar uitgaat. Het draagt allemaal bij aan die fragmentatie van de samenleving. De commerciële TV versus de publieke omroep. De verstrooingsprogrammering van SBS varianten versus de uitzendingen van omroepen zoals Vpro, Bnn, Vara. Het vertier, de zinnen verzetten langs de weg van betaalTV waar je enkel dat kijkt waar jij zin in hebt. Laat ik het zo maar zeggen. De kruisbestuiving gaat meer en meer verdwijnen uit onze samenleving. De wederzijdse voeding valt op den duur weg. De publieke omroep met haar specifieke taak om de verschillende lagen van de bevolking te bedienen is niet langer opgewassen tegen het commerciële aanbod van de Mol en consorten.
Door de digitalisering leeft nederland opnieuw in een verzuild land. Dit keer niet meer langs poitiek religieuze lijnen maar langs commerciële lijnen.
Je valt binnen een doelgroep dus zijn er belangen. Grote belangen. Via de weg van polls, vragenlijsten en online volgen van klik gedrag wordt jouw tijdlijn precies gevuld met datgene waar jij gevoelig voor bent. Dit surveillance kapitalisme waar Shosanna Zuboff het over heeft is destructiever voor de cohesie in de samenleving dan we met zijn allen kunnen bevroeden. Het fragmenteert de boel. Koppel dit aan de jaren van neo liberaal beleid en nederland is een vruchtbare voedingsbodem gebleken voor deze ontwrichting.
Dat we als modern westers land achter de digitalisering aanlopen en dat wetgeving achterblijft bij die ontwikkelingen beschouw ik als zorgwekkend.
Maakten we ons in de zestiger jaren van de vorige eeuw nog met wisselend succes druk om het loslaten van het alziend oog van god, de invloed van de kerk op de samenleving, zie waar die verworven vrijheid toe geleid heeft. Een nieuwe afhankelijkheid van een digitale samenleving waarin alles gezien, bekeken, gevolgd en vastgelegd wordt. Dit keer vergt dit geen geloof meer maar is het een digitale zekerheid geworden.
Wat voor een deel begonnen is uit onwetendheid, lees informatieachterstand, of andersom informatievoorsprong bij de tech bedrijven. Zij staan immers vooraan bij de ontwikkeling van de nieuwste volgtechnieken. Ik lees een analogie met het paradijsverhaal waar de Slang een waarheid suggereerde waar we in onze onwetendheid maar al te graag in mee zijn gegaan.
Was vroeger de computer een veredelde rekenmachine is het tegenwoordig het oog en oor van tal van big databedrijven. Ons gedrag, onze data is handelswaar geworden en we leven in de illusie dat we zelf keuzes maken terwijl we worden gemanipuleerd. Alleen we hebben het zelf niet meer door. Het is tijd geworden om dat digitale volgen aan banden te gaan leggen. Op vrijwillige basis kan dat al lang niet meer. Wanneer je ook maar een cookie weigert krijg je geen toegang tot de site. Men liegt over de ‘onvolledige werking’ van de site. ‘Onvolledige werking’ is niets anders dan ‘we willen alle data kunnen uitlezen tijdens uw bezoek aan onze site.’ Het is niet perse nodig voor een goede werking van de site maar het is commercieël interessante data die men wil doorverkopen en nog sterker waar men op den duur mensen zoals u en ik willen mee verleiden-aansturen-manipuleren tot aankoop van ‘diensten’ en of producten. Eerder nog kon je stellen ‘god is dood.’ En dan was je er klaar mee.
Maar tech bedrijven zijn springlevend en dringen door in alle vezels van ons bestaan.
Een tip kan ik hier nog wel geven als je echt werk wilt maken van je privacy op internet.
Gebruik consequent de webbrowser en zoekmachine van DuckduckGo dat is de enige tech groep die actief filtert op cookies,clickbaits en het legt gegarandeerd niets vast van jouw surfgedrag op het internet.
%d bloggers liken dit: