Onze innerlijke beschaving lijkt wel te verdwijnen. Ons moreel kompas verstoord of beschadigd. Hoe het komt weet ik niet. Ik kan er niet de vinger op leggen maar zorgelijk vind ik het wel worden. Wanneer we tegenwoordig al bodycams moeten gaan dragen om een vorm van veiligheid te behouden zijn we toch hard op weg naar een bodem waar ik met de hele mensheid liever niet wil komen. Het gebrek aan ontzag voor dienstverleners, winkelmedewerkers, politie. Zou dat nu een gevolg kunnen zijn van hoe we de afgelopen 60 jaar zijn gaan opvoeden? Hebben we met al die hang naar democratisering, transparantie en ‘dat moet toch kunnen’ houding dan een schijnvrijheid tot stand gebracht? Hebben we verzuimd onze kinderen dat benodigde innerlijke kompas op een goede manier mee te geven? Op een vormende manier waarop ontzag, innerlijk gezag, beleefdheid, mededogen, compassie, liefde, beschaving, ethiek, respect voldoende stevig verankerd is in de grondhouding van iedere burger? Hebben we ons te veel gefocust op opbrengsten, verdienen, het ik in plaats van het wij? Het maakt me verdrietig als ik zo’n berichtje moet lezen in de krant van vandaag. Maar ik ga ook bij mezelf te rade. Waar ben ik als ouder, als leerkracht als medeburger in gebreke gebleven? En juist deze zelfreflectie ontbreekt steeds vaker.
De Schrijvende Hollander 