Zonder waarheid geen gerechtigheid. Maar waar blijft gerechtigheid dan in een post-truth tijdperk? Waarheen moeten we gaan om gerechtigheid te verkrijgen? Als ‘waarheid’ al een relatief begrip wordt in een tijdperk van’ alternatieve’ feiten waar en hoe, in vredesnaam, verkrijgen zij die het behoeven, dan ooit hun gerechtigheid? 1 en 1 is nog altijd twee. In de wiskunde geldt die ijzeren wet nog altijd als basis voor de waarheidsvinding. Bovendien moet langs wiskundige weg een bewering altijd worden onderzocht om hem te kunnen bevestigen of weerleggen. Daarbij worden altijd weer dezelfde beproefde stappen gevolgd. Volgens de regelen der mathematische kunst. De uitkomst is daardoor betrouwbaar. En, niet onbelangrijk, iedere wiskundige zal het daar vervolgens mee eens zijn. Want 1 en 1 is immers twee en niet ‘misschien' wat anders. Er is geen mathematicus die twijfel zaait over dat aspect van de rekenkunde. Hoe anders is het gesteld met de publieke opinie, de waarheidsvinding in de media, journalistiek en natuurlijk het internet. Daar spelen de verschillende belangen de hoofdrol bij het bepalen van wat er als ‘waarheid’ beschouwd mag worden. Daarmee wordt het begrip ‘waarheid’ direct speelbal van diezelfde belangen. Tja, het leven kent nu eenmaal geen wiskundige wetmatigheden enkel het ontbinden van factoren die een bepaald belang dienen. De rest komt op de afvalhoop, gaat het afvoerputje in of wordt terzijde geschoven als ‘niet van belang’. Voor de boeren meer ruimte maar inmiddels achterhaald door de reality-checks van de ‘beter weters’. Hey, ‘reality’ is toch het engelse begrip dat met ‘waarheid’ te maken heeft? Enfin, genoeg gefilosofeerd over dit begrip. Een belangrijk ding moet me nog wel van het hart. Als inmiddels volkomen helder is dat X een sociaal media riool is geworden waarom zitten onze politici er dan nog steeds op en maakt de reguliere media er nog steeds gebruik van? Waarom verlaten we niet en masse die dienst en zoeken we niet een betrouwbaar alternatief op of maken het zelf? U wilt niet weten hoe vaak er in reguliere media nog wordt doorverwezen naar bedenkelijke social media kanalen. Let er maar eens op.
Daar waar de empirische wetenschap niet langer kan beschrijven of benoemen komt de verbeelding en de kunst aan bod om het onnoembare te beschrijven of het onnoembare zichtbaar te maken via de kunst van verbeelding. Sterker nog, uit niets ontstaat iets.
Zowel in de uitvoerende kunsten als de beeldende kunsten vindt het wonder plaats van het uit niets tot iets komen. Op een zodanige wijze dat het genot verschaft, perspectieven biedt en mensen toch een weg kan wijzen. Een denkrichting kan bieden om verder te gaan. Het jonge kind als geen ander is in staat die weg met een ogenschijnlijk gemak te bewandelen terwijl wij volwassenen dat vermogen onderweg meer en meer verliezen. Het zijn de scheppende geesten, de creatievelingen onder ons die telkens nieuwe wegen vinden om tot betekenisgeving te komen van de directe omgeving, in ons denken en redeneren. Zij geven handen en voeten aan het niet direct waarneembare en maken daarmee het niet direct waarneembare toch waarneembaar. Dat klinkt paradoxaal maar is dat enkel in het licht van onze hang naar empirische bewijsvoering en ons diep gewortelde hang naar logica.
Vandaag is er opnieuw gekozen voor de laagste plaats. Een stal, het stro, een voederbak, de stank. Want in de eenvoud ligt de grootste rijkdom toch verborgen. Laat dat ons tot troost zijn.
Er wordt mij vandaag een keuze gegeven. Boots ik na met glitters, sneeuw en zoete klanken of volg ik na van wat hier ten diepste wordt gevraagd. De weg van eenvoud en onophoudelijk bedanken. Voor elke nieuwe dag, voor mijn dagelijks brood. Voor elke ademtocht, voor elke wandelpas die ik mag zetten op mijn levensweg. Laat dat dan mijn troost zijn.
Kerst vraagt niet om ons sentiment. Kerst vraagt om mijn innerlijke betrokkenheid. Kerst is de ultieme paradox, geen feestje voor de massa maar een persoonlijk appèl op jou.
De Almacht verschijnt hier in een kwetsbaar kind en vraagt wat jij er zelf van vindt.
Waarom zouden we nog wachten. Alles lijkt zo zinloos en zo zonder doel. De bezetters lijken toch gelijk te krijgen. De leugen wordt niet meer weersproken. Het grote beest is al geboren. Sterker nog wij gaven onze vrije wil vrijwillig er voor op. De mensheid gelooft nu eenmaal liever in een leugen en verkiest ze boven waarheid. Zolang je maar bevestigd wordt in je eigen interesses. ‘Die boom daar. . . .’ ‘God heeft zeker wel gezegd. . .’
Maar niets is wat het lijkt. Een en een blijft altijd twee. Afstand is illusie evenals de tijd elke hindernis maakt sterker en niets is wat het lijkt. Over de onschuld van mijn jeugd heb ik mij vergeefs verheugd. Met open ogen loop ik door dit land der blinden. Koning eenoog houdt hier geen paleis. De liefde kan soms hartverscheurend zalig zijn en elke kus heeft zo haar eigen prijs. Nog een week wachten op de morgen even wachten tot de ster zal stilstaan boven eenvoud van een ongekende kwetsbaarheid.
Bijna zijn we waar we wezen moeten. De vrede is niet ver. Als we beginnen bij de buren en we volgen trouw de ster kan het niet zo lang meer duren. De weg ligt er al eeuwen. Gewoon een kwestie van de ene voet voor de ander. Hoe moeilijk kan het zijn.
Het leven moet voorwaarts geleefd en achteraf begrepen. Helder zicht op je verleden helpt je te zien op wat er komen gaat.
Dat is een hele zorg minder je weet waar het naar toe zal gaan. Ergens in de tijd is het begonnen en ergens in de tijd komt er een einde aan. Dat is een ding wat zeker is. Alles wat er daarna komt blijft een groot geheimenis.
Kunst vermag wel veel maar niet alles. Zo draagt het niet de eeuwigheid in zich. Wekt het doden niet tot leven. Blijft het altijd ‘afgeleide van’ wat ons het leven heeft gegeven.
Levenskunst ligt besloten in wat het woord ons zegt Het besef van eeuwigheid is namelijk door iemand anders in ons hart gelegd.
De Schrijvende Hollander 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.