• Politieke dynamiek

    Zullen we dan maar aanvaarden dat Dilan degene is met de sterkst informele machtspositie van dit kabinet?
    Formeel mag Rob Jetten dan de verkiezingen gewonnen hebben en formeel mag hij dan leider zijn van dit kabinet. Het ontbreekt hem aan ervaring om tussen de regels van Dilan’ ‘machtsspel’ door te kunnen lezen. Hij zegt het zelf ook in de verklaring gisteren. ‘te lief’.
    Daar moet je bij Dilan niet mee aankomen die gaat er keihard in, kiest aanval op aanval. Is met haar opportunisme degene die de uiteindelijke koers weet te bepalen. De groep bestaat uit 18 bewindspersonen maar er zijn feitelijk maar twee namen die telkens in het nieuws komen. Rob Jetten en Dilan Yeşilguz-Zegerius. Zelfs die man van het CDA lijkt wel geen naam te hebben. In elk geval is hij nadrukkelijk minder zichtbaar. Hij zal dan wel de procesbewaker zijn en wellicht houdt hij nog het beste het overzicht over het grotere geheel. We zullen zien wat de bijdrage van Buma zal brengen en of hij in staat zal zijn deze drie hoofdrolspelers voldoende tools in handen te spelen om constructief en effectief te kunnen gaan regeren. Vaardigheden die daar voor nodig zijn verwacht je doorgaans op voorhand aanwezig bij je sollicitanten. Tenminste in het bedrijfsleven is dat wel zo. In de politiek blijkt het maar weer eens heel anders te liggen. Daar voert beeldvorming de boventoon en enkel op basis van beeldvorming komen mensen soms op posities terecht terwijl het de vraag is of ze wel over de juiste vaardigheden beschikken voor het werk waartoe ze verkozen worden.
  • ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ 
    En ik begon te lopen. Eerst over nog begaanbare wegen. Langs mooie huizen met sierlijk aangelegde tuinen. Wanneer ik trek had in wat eten, kocht ik onderweg een broodje bij de bakker of wat fruit bij een kraampje op een of andere markt. Waar mogelijk nuttigde ik een warme maaltijd.
    Gaandeweg kwam ik door landerijen. Moest rivieren oversteken en hindernissen overwinnen. En dan dacht ik aan die zin waar mijn reis ooit mee begon.
    ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’
    Ik kwam door bossen, zag prachtige natuur, hoorde de vogels zingen en soms was de mij omringende stilte oorverdovend. Dan hoorde ik het pulserende bloed door mijn aderen gaan of het kloppen van mijn eigen hart bij wat zwaardere inspanning wanneer ik een helling nam. En altijd weer die ene zin als een soort mantra in mijn gedachten.
    ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’
    Ik ging door diepe dalen waar het donker was en waar het struweel mijn vel bekraste. Waar ik steeds meer moeite moest doen om erdoor te geraken. Doornen en stekels verwondden mij. Brandnetels zorgden voor onprettige jeuk en pijnen. IK werd gestoken door insecten die uit waren op mijn zoete bloed. Ondertussen kreeg ik blaren op mijn voeten. Dan was ik blij wanneer ik even bij een beekje mijn schoenen uit kon doen om wat te rusten met de voeten in het water. Die verkoeling deed mij goed. Ik dronk wat water en at mijn laatste restjes op die ik nog in mijn rugzak kon vinden. Natuurlijk zocht ik onderweg een goede plek om te slapen en vaak was het een hostel of een bed and breakfast. Soms een trekkershut. En altijd weer die zin in mijn gedachten.
    ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’
    Ik moest steeds meer moeite doen om boven op de berg te geraken. De wegen werden onbegaanbaarder, paden steiler, de rotsen steeds robuuster. En nog altijd was ik niet dichter bij de hemel. Ondanks alle moeite die ik mij getroostte, kwam ik maar niet dichter bij de hemel.
    IK ging door diepe dalen waar het donker was, waar het kon stormen en regenen en bliksemen. Dan was ik onder de indruk van het natuurgeweld dat over mij heen kon razen. Het kon mij soms tot doodsangsten brengen. Het uitzicht benemen op de weg die ik nog voor me had.
    Maar altijd hield ik die zin in mijn hoofd.
    ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’
    Ik leerde om te gaan met al die tegenslagen en ze vormden mij. Ik zette door, ging door mijn diepste angsten heen en gaandeweg ontdekte ik de essentie van mijn reis. Het werd mij steeds duidelijker wie ik ben. Een pelgrim, onderweg, beschadigd, verwond, hongerig, dorstig, maar ook rijker aan blije en vreugdevolle ervaringen. Opgedaan onderweg naar de bergen. En gedurende die reis daalde het besef langzaam in. Als ik deze reis niet had gemaakt, was ik nooit geworden wie ik nu ben.
    Ik ben nog lang niet op de top, maar al wel een stukje dichter bij de hemel.
    We gaan weer moedig voorwaarts.
    Op naar de bergen, want ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’

  • Wat Dilan de afgelopen dagen heeft laten zien, lijkt enorm veel op een staaltje meidenvenijn. Ze is waarschijnlijk van meet af aan al de grote dwarsligger in dit kabinet. Slechts bezig met het ondergraven van alle goede intenties. Ze laat hier een staaltje machtspolitiek zien dat zijn weerga niet kent. Enkel om op deze manier een meer rechtse partij in dit kabinet aan boord te krijgen om het vervolg voor haar makkelijker te maken. Zogenaamd de ‘weeffout’ herstellen via een geforceerde tussenformatie. Ze schreeuwt moord en brand waar dit totaal niet op zijn plaats is. Ze is eerder al betrapt op klinkklare leugens, ‘nareis op nareis’, ach, moet ik nog meer erover zeggen?
    Wat als Bontenbal in plaats van zijn fractie te leiden in dit kabinet had gezeten? Had Dilan wellicht veel eerder ingebonden. Jetten heeft ze in haar macht, maar of dit met Bontenbal zou zijn gelukt, is nog maar zeer de vraag. Dilan liet de fracties los om zelfstandig meerderheden te vinden, omdat het in het kabinet zelf maar niet wilde lukken. Ze ging akkoord met de afspraak om dan maar zelfstandig in de Tweede Kamer op zoek te gaan naar meerderheden. Toen bleek dat Bontenbal en Paternotte binnen no-time tot een deal met Pro en Volt konden komen, was voor haar het hek van de dam; ze zag haar vergissing uiteraard helder in, maar zal dit nooit toe willen geven aan haar achterban. Ze heeft een inschattingsfout gemaakt die haar achterban haar niet zal vergeven. Daarom verkoopt ze haar huid duur, maar zal zeker niet de breker zijn op rechts, terwijl het grootste deel van haar achterban dit wel wenst. Haar rol binnen de VVD lijkt uitgespeeld en het is nog maar een kwestie van tijd of Dilan moet op zoek naar een functie elders. Het lijkt wel of het nog niet tot haar is doorgedrongen dat het tijdperk van VVD-machtspolitiek voorbij is.
    Screenshot
  • De Klok verzetten

    De klok is weer achteruit gezet en toch komt kerst steeds vroeger. Is er iets aan de hand met de klok? Gaat er iets mis met de tijd? Of zijn er andere krachten in het spel? Want dat wij haast zouden hebben met de komst van het kerstkind is waarschijnlijk niet de hoofdreden om Kerst zo bewust naar voren te halen. Ik zie etalages al gevuld met kerstartikelen terwijl de eerste bladeren net vallen. We zijn amper de zomer voorbij of de commercie zet de winkelschappen al vol met kerstspullen en allerlei versierselen. Alles wordt in het zicht gezet terwijl de Sint nog niet eens vertrokken is uit Spanje. Het moet toch niet gekker worden, zou je haast gaan denken. 
    Dat alles onder de zon zijn eigen tijd heeft, is een wijsheid uit de oude boeken, maar nog steeds zo waar als één plus één twee is. We schuiven met de tijd naar eigen inzicht, al naargelang het doel. Dat deden we als kind al. Het ene moment was het knikkertijd, dan weer rolschaatstijd, of werd het springtouwtijd. Zo hadden we als kind dus, zonder het te beseffen, voor elke activiteit een bepaalde tijd. Maar soms krijgt de tijd ineens een eigen tempo. Wanneer het gezellig is, bijvoorbeeld als je met familie bij elkaar bent, een verjaardag viert of op een feestje bent. Dan lijkt de tijd te vliegen en is ze om voor je er erg in hebt. Maar wanneer je staat te wachten op de trein waarvan zojuist is omgeroepen dat deze drie minuten vertraging heeft, dan kunnen die paar minuten wel een uur lijken. Als schoolkind vond ik de speelpauzes altijd erg kort duren, maar de rekenles leek juist voorbij te kruipen. En naarmate je ouder mag worden, is het of de tijd gewoon door je vingers glipt en steeds sneller lijkt te gaan. Net als dat laatste restje zand in de zandloper ook steeds sneller lijkt te stromen. In elk geval wordt in dat beeld zichtbaar wat tijd eigenlijk voor ieder van ons kan zijn. Een ruimte waarin we ons leven leven, onze liefde geven, er kunnen zijn voor een ander, genieten van wat de natuur ons biedt. Maar ook een ruimte die beperkt is. Ze gaat namelijk voorbij. En wanneer we dat goed beseffen, weten we ook hoe kostbaar tijd eigenlijk voor ons allen is. Laten we dus die tijd niet verknoeien met ruzies en meningsverschillen, maar er, in die korte tijd die ons gegeven is, iets moois van maken met elkaar. Dan kunnen we de klok met een gerust hart blijven verzetten.
  • Alles is een mening.

    Het klimaat warmt op. Ontegenzeggelijk. Maak er een politieke discussie van en er is niets aan de hand. ‘Want wetenschap is ook maar een mening.’ Tja, als je zo politiek bedrijft. . . .De rest zal de toekomst wel uitwijzen maar wij gaan dat niet meer meemaken.
  • Massadonatie Simon

    Bron:NOS-Teletekst
    Zaaddonor Simon heeft naar eigen zeggen wel 199 kinderen verwekt. En, niet geheel onbelangrijk, meneer heeft daar nu toch wel spijt van. Hij heeft naar zijn eigen idee onvruchtbare ouders  een grote dienst bewezen. Jammer dat  hij vergeten heeft de stand van zijn donaties  bij te houden.   Nu  ligt de inteelt steeds nadrukkelijker op de loer. Maar daar had Simon geen rekening mee gehouden. Liever doneerde hij met regelmaat zijn kwakje, want dat gaf hem een goed gevoel. Dat snap ik dan weer wel. Geheel belangeloos zullen zijn bijdragen dus niet zijn geweest, ben ik bang. Zoveel mag wel duidelijk zijn. 
  • Het meest frustrerende voor mij als leraar jonge kinderen is wel geweest de consequent inadequate benadering van het leren van kleuters. De ouderwetse bildung. De tijd krijgen om te rijpen. Sterker nog, over het begrip ‘rijpen’ werd op zeker moment zelfs laatdunkend gesproken. Als was het een verouderd concept van wat leren behelst.

    Niets is minder waar gebleken gezien de magere leesresultaten, de faalangstige generatie waar we nu mee te maken hebben. Het lage rekenniveau en zorgwekkende achterblijven van de motoriek zijn voor mij steeds overtuigender bewijs dat we het jarenlang verkeerd hebben aangepakt met het kleuteronderwijs. Vanaf de samenvoeging met de basisschool is het ontwikkelingsgerichte aanbod vervangen door een curriculum dat gericht was op het klaarstomen voor groep drie.Tegen alle waarschuwing in van de KLOS-opgeleiden van die tijd.  Daarmee werd het kind letterlijk met het badwater weggegooid. Gras groeit niet sneller door eraan te trekken. Kleuters leren niet sneller als je vroeger begint met letteraanbod of anderszins.

    De zorgwekkende resultaten bij jonge leerlingen zijn niet enkel een kwestie van motivatie of capaciteiten, maar hebben diepere oorzaken in het Nederlandse kleuteronderwijs. Decennialang waarschuwden ervaren kleuterleidsters (KLOSSERS) dat de samenvoeging van kleuterschool en basisschool het spel gedreven leren zou verdringen. Hun voorspelling: de nadruk zou verschuiven naar “klaarstomen voor groep 3”. De praktijk heeft deze waarschuwing bevestigd. Het tijdsvak tussen groep 2 en 3 is cruciaal; hier ontwikkelen kinderen zich van spelgericht naar formeel leren. Wie nog niet voldoende rijp is, leert vaak oppervlakkig en kan kennis moeilijk internaliseren. 

    Beleidskeuzes versterken deze druk. Samenvoeging van kleuterschool en basisschool, lumpsumfinanciering en koppeling van Cito-toetsen aan school-kwaliteitsmetingen hebben het onderwijs gestuurd naar zichtbare prestaties. Een diagnostisch instrument dat oorspronkelijk de ontwikkeling van individuele leerlingen moest volgen, werd een sturingsmiddel. Spel, exploratie en brede persoonlijke ontwikkeling maken plaats voor toetsen en schoolse drills, vaak op een tempo dat niet aansluit bij de natuurlijke rijping van kleuters.

    Daarnaast heeft de invoering van ICT in kleuterklassen de dynamiek verder veranderd. Digitale hulpmiddelen kunnen interactieve en motiverende leerervaringen bieden en differentiatie ondersteunen, maar brengen ook risico’s mee: minder fysiek en sociaal spel, oppervlakkig leren door herhaling van schoolse oefeningen, en versterking van de prestatiegerichte cultuur. Zonder een goede balans kan ICT het natuurlijke ontwikkelingsproces verder onder druk zetten. Kinderen moeten voelen, tactiel bezig zijn. Zo halen ze hun wereld bij zich naar binnen. Niet door te vegen op een scherm van een tablet.

    Het resultaat is een verlies van Bildung: de brede persoonlijke, sociale, cognitieve en creatieve ontwikkeling krijgt onvoldoende ruimte. Executieve functies, motivatie en sociaal-emotionele vaardigheden, essentieel voor later leren, worden minder ontwikkeld. Kinderen leren vaak reproduceren in plaats van internaliseren, waardoor het fundament voor duurzaam leren verzwakt wordt.

    Het herstel ligt in **herwaardering van spel, observatie en ontwikkelingsgericht leren**, ondersteund door ICT waar passend, en in leraren die de ontwikkeling van kleuters kunnen volgen en stimuleren. Alleen door deze elementen centraal te stellen, krijgen kinderen de kans om op hun eigen tempo te groeien en een stevige basis te leggen voor formeel onderwijs en duurzame leerprestaties.

    In dit licht zou een samenvoeging van kleutergroepen met peuterspeelzalen tot een nieuwe voorschool een goede optie zijn ter verbetering van het schoolleven. Een voorschool waarin het jonge kind vanaf de vroegste plaatsing als vanzelf instroomt in de kleutergroep, die, eenmaal losgemaakt van de basisschool, verlost zal zijn van die druk van het klaarstomen voor groep drie. Een nadrukkelijk en pedagogisch verantwoord spelaanbod krijgen zodat het zich in eigen tempo kan ontwikkelen. Op die wijze krijgen kleuters een goede basis aangeboden waarop het latere cursorische leren  op een betere wijze zal gedijen dan nu het geval is.

    De voorschool zal vooral gericht moeten zijn en blijven op het ontwikkelingsgericht werken met kinderen.  Waar ze tijd en ruimte krijgen om in alle rust en in eigen tempo alle benodigde vaardigheden te internaliseren voordat ze met het cursorische leren in groep 3 beginnen.