Herfstkleuren

Zoals in deze tijd van het jaar alles aan het verkleuren is. Het lijkt wel een omgekeerde lente periode. Daar waar in de lente alles langzaam groen wordt zien we in de herfst de groentinten langzaam weer verdwijnen. Het groen wordt lichter alsof het leven al uit de bladeren wegtrekt. Uiteindelijk ontstaan diverse bruin – en geeltinten en op het allerlaatst vallen de bladeren op de grond. Tegelijkertijd zien we aan de bomen ook dat ze zich alweer voorbereiden op een nieuw begin. Een aspect van de natuur dat we al leren in onze kleuter tijd. De herhaling van de seizoenen, de herhaling van de uren,dagen,weken. Je verjaardag die elk jaar terugkomt. Het dag ritme wat de juf of meester je daar aanleert en waarin je als kind meegenomen wordt. Dat is rustgevend, en het geeft houvast. Kortom circulaire tijd. Leven bij herhaling. Dat geeft een zekere vastigheid aan ons allemaal. Ook in ons dorp zien we die herhaling. De jaarlijks terugkerende evenementen zoals Chantydag, Kerstmarkt, Oud Lunterse Dag, Koningsdag. De Voetbalvereniging met zijn jaarlijks terugkerende tournooien . Kenmerkend van die herhaling is ook dat we daardoor in een zeker levens ritme terechtkomen en dat we daaraan juist de zin ontlenen die ieder mens nodig heeft om zijn leven te kunnen leven. Zet dat eens af tegen de virtuele wereld van de sociale media en het internet en dan proef je direct het grote verschil met wat er dagelijks in het dorp, de samenleving gaande is en wat er op het internet gebeurt. Daar op het internet gaat het altijd maar door, is alles vluchtig en wordt de enige herhaling door het algoritme aangestuurd. Daar is de tijd ook lineair in haar aanbod. Kom je te laat dan is je moment voorbij. Terugzien op verzoek kan enkel en alleen nadat je eerst een brokje reclame hebt gekeken. Je zou het ‘doods’ kunnen noemen. Terug naar de herhaling van het echte dagelijks leven in het dorp, op je werk, in de natuur. Hier kunnen we erop vertrouwen dat er morgen weer een dag zal zijn. Hierdoor krijgt de dag van morgen al op voorhand betekenis. Wat die dag ons brengen zal is even niet van belang. De zekerheid van de dag van morgen ,de zekerheid van het komend seizoen en alles wat daarbij hoort is rustgevend. Enkel de dood is lineair. Kijk maar naar de hart monitor. De puls herhaalt zich enkel maar zolang er leven is. Daarna volgt onherroepelijk die liggende lijn tot in het oneindige. En dan is er geen kleur meer, dan gaat alles op zwart.

Fijne dag allemaal.

Backwards clock!

Nice 29 oktober 2020

In het geloof is er geen dwang. (Koran)

Apostasie

Geloofsafval

Ontkenning

Verraad

Petrus deed het zelfs tot drie keer toe

Maar Christus bouwde wel zijn kerk op hem

Kom daar maar eens om

In de Koran

Daar lezen we als remedie 

tegen geloofsafval 

de dood 

door steniging 

of onthoofding.

Bij Christus zie ik genade

Vergeving 

Deze drievoudige ontkenning

Leidt bij Christus niet

Tot Petrus’ dood

Maar tot genade

Op deze rots bouw ik mijn kerk

In stilte

Ik prijs God wel in mijn binnenkamer

In de stilte

Niemand ziet het behalve Hij

In de stilte

Niemand hoort het hoeft ook niet enkel Hij

In de stilte

Het is immers iets tussen Hem en mij.

Ik wil geen wit gepleisterd graf zijn

Of een religieus poseur op de hoek van elke straat

Of op de valreep of de kansel

Ik wil enkel Jezus prijzen in de stilte van mijn huis

Niemand ziet het behalve Hij

In de stilte

Niemand hoort het enkel Hij

In de stilte

En de taal die ik soms spreek

versta ik zelf niet eens

Ze komt van gene zijde

Word in mij uitgestort

totdat ik overloop van vreugde

Dan moet die liefde onherroepelijk naar buiten

Niet op een plein of op een brug

Maar altijd in de stilte van mijn huis

Daar geef ik alle liefde die Hij mij betoont

In mijn gezongen loflied aan Hem terug

In stilte

7 oktober 2020

JDV

De computer zegt niets!

Lopen is gecontroleerd vallen. Op de been blijven een kunst op zich. In de politiek maar ook in het gewone leven. Steeds meer mensen verliezen hun baan en moeten noodgedwongen aanspraak maken op een uitkering. Nou ben ik geen politicus en ook geen journalist maar ik lees wel de kranten. Zo las ik vandaag dat er bij het RIVM geen volledig beeld kon worden gegeven van de cijfers vanwege een ‘computerstoring’ Dat is in een korte tijd nu al de tweede keer op rij dat daar met de computer iets mis gaat. Voer voor complotdenkers denk ik dan gelijk. We kunnen mensen op de maan zetten via de meest nauwkeurige computer berekeningen een baan naar mars berekenen en een sonde nog terug laten keren ook. We zijn in staat om gelanceerde raketten rechtstandig terug te laten keren en op aarde te laten landen maar een relatief eenvoudige statistische afhandeling van gegevens loopt in korte tijd tot twee keer toe in de soep. Zou het dan toch zo zijn dat we nu de tol betalen van de grote afschaffing van zorg,in zowel de eerste als de tweede lijn? Betalen we de tol van de vergaande vercommercialisering en dito verdienmodellen die een vlotte besluitvorming in de weg staan? Heeft het bedrijfsleven en de zorgverzekeraars ene dermate groot belang in die besluitvorming dat er sprake kan zijn van belangenverstrengeling? Het zijn vragen die bij mij opborrelen wanneer ik deze berichten over ‘computerstoring’ lees.

Tegelijk moet ik denken aan de scene uit Little Britain waarin de secretaresse achter de desk de meest stompzinnige vragen stelt aan de klant aan de balie, vervolgens het gegeven antwoord intikt op haar terminal en vervolgens met verveelde stem de klant toeroept: “Computer says no!” Zolang de algoritmes en de computers de geautomatiseerde besluiten nemen is niemand verantwoordelijk. Dat blijft toch nog steeds een gevaarlijke ontwikkeling.

Mondkapje Kees

Vandaag tekende ik dit poppetje. Even heel wat anders. De gedachten verzetten en een ander perspectief kiezen. Want waar we momenteel in terecht zijn gekomen blijft als een zwaard van Damocles boven ieders hoofd hangen. Terwijl ik dit schrijf kijkt het poppetje mee met de toenemende zinnen en regels die hier verschijnen. Laten we het poppetje een naam geven. Ook dan verandert het perspectief. Voor het gemak is het dit keer geen gender neutraal fenomeen maar een echt jongetje. Ik noem hem maar Kees. Naar ‘Kees de jongen’ van Theo Thijssen. Lees dat boek als je het nog nooit hebt gelezen. Een klassieker van uitzonderlijke kwaliteit. Ik beloof het. “Kees” is het trouwens met me eens, anders zou hij niet zo lachen. “Kees” lacht vandaag om een hele hoop dingen. Nou lacht Kees nogal makkelijk om de gekste dingen. Veel is er niet nodig om hem aan het lachen te krijgen. Kees lacht al om een scheet. Dubbel kan hij liggen om die onwelvoeglijke geluiden die hij zelf produceren kan. Vooral na het nuttigen van een pittige maaltijd met veel gas vormende ingrediënten. Kees lacht ook vaak om zijn eigen grappen. Zijn gevoel voor humor gaat niet heel diep, maar dat had u als lezer al wel in de gaten toch? Maakt ook niet uit, als Kees maar lol heeft. Dat is waar het hem om gaat. Zelfs in deze barre tijden kan hij niet anders. “Zo zit m’n bek het lekkerst!” zegt ie altijd. Het is maar goed dat Kees alleen maar tegen mij praat en dat u allemaal niet kunt horen wat hij soms uitkraamt. Diepe wijsheden mocht ik nog nooit uit zijn mond ontvangen maar dat hij soms ook ongewild grappig is , staat buiten kijf. Daar kan ik dan weer over meepraten. Enkel voorbeelden zal ik hier verklappen maar daarna is het schluss, over en uit.

Kees geeft al dagen achtereen zijn zoekmachine bewust onzinnige opdrachten om naar te zoeken. “Zo houd ik mijn tijdlijn schoon!” beweert hij.

Enkel favoriete zoekopdrachten die hij intikt zijn: capibara uitlaat service, digitale haaknaald, pomponnen maken, punniken, speldjes verzamelingen uitbreiden, plint-trap bouwpakket, goedkoopste aardbeien ladder en zo nog een aantal. Dat Kees ook hits krijgt op zijn zoek verzoeken is heus een feit. Daarom lacht hij ook zo breed uit op de tekening. Wat Kees elke avond doet voor hij naar bed gaat is zijn mondkapje in kokend water leggen. “Dat doodt mijn bacteriën en straks leg ik het op de verwarming, is het morgen weer mooi droog en draag ik het weer met trots!” Dag Kees!

Voor jou en mijn veiligheid

Dat deze Corona crisis ons een spiegel voorhoudt en ons laat zien wat voor volk we ten diepste zijn is mij wel duidelijk. Ik vraag me momenteel ook steeds meer af wat kan ik hier zelf van leren? Hoe ga ik bijvoorbeeld zelf om met regels en afspraken die gemaakt worden in het kader van de bestrijding van het virus. Ben ik een gezagsgetrouw iemand die zich volgzaam opstelt of ben ik een notoire zelfbepaler die overal zijn vraagtekens bij blijft zetten. En wat levert mijn houding me daadwerkelijk op?

Ik beschouw mezelf als redelijk volgzaam en waar het de afgekondigde maatregelen betreft probeer ik mij dan ook zo veel mogelijk eraan te houden. Aangezien ik tot de risicogroep behoor ben ik ook een risicomijder. Ik vermijd plekken zoals drukke supermarkten, doe dus zelf geen boodschappen meer. Ik bezoek daardoor ook geen winkels en als het onverhoopt niet anders kan vermijd ik lange wachtrijen bij bijvoorbeeld de apotheek. Als ik al buiten ben loop ik een eindje om en kies daarvoor steeds de minder drukke momenten van de dag en de minder drukke wegen om te bewandelen. Ontmoet ik buurtgenoten tijdens de wandeling dan houd ik bewust de voorgeschreven afstand. Ik krijg ook van de ander terug dat die het net zo bevreemdend vind als ik maar die gedeelde ervaring maakt ook dat dat ons direct weer verbindt. Ik leer meer om te kijken naar buurtgenoten in de directe omgeving, maak wat vaker een praatje en ontdek dat iedereen zich ongemakkelijk voelt tijdens deze pandemie en dat iedereen , net als ik, hoopt op een snelle vondst van een afdoende vaccin.

Ik leer door dit alles ook kleine dingen zoals die ontmoetingen meer te waarderen. Ik leer ook dat de vanzelfsprekendheid waarmee we altijd met elkaar zijn omgegaan in deze tijden een zorgvuldiger houding van mij verlangt. Omdat het mes altijd aan twee kanten snijdt is een wat gematigder opstelling in het sociale verkeer op dit moment wel het beste wat je als individu kunt doen.

Dus sociale afstand op anderhalve meter is geen straf maar een veiligheidsgift aan de ander.

In deze halve lockdown niet naar de kroeg of restaurant is geen straf maar een veiligheidsgift aan de ander. Als je wilt bijdragen aan de verlichting van deze zware tijden voor horeca ondernemers bestel dan wat vaker een afhaalmaaltijd bij de ondernemers. Als ze failliet gaan zijn ze ook voorgoed weg uit de sociale context waarin we na corona toch ook weer op zoek zullen gaan naar mooie plekken om gezellig vertier te vinden. Dus alle beetjes helpen.

In de openbare overdekte ruimtes een mondkapje dragen is geen straf maar een veiligheidsgift aan de ander, de mensen die in de winkels werken, de mensen die in de winkels winkelen. “ De grote valkuil voor ons allemaal is dat we ons mee laten sleuren in negativiteit, ook of misschien wel juist in het openbare debat erover. Polariseren is hier niet constructief meer, samen optrekken met eenzelfde doel en verlangen juist wel.

We all benefit” is nog nooit eerder zo levensbelangrijk geweest als deze dagen en dan heb ik het niet over een verzekering maar iets veel belangrijkers, onze gezondheid. Dus laten we onze mondkapjes dan ook maar met trots dragen. Er zijn al genoeg leuke ontwerpen en het is een uitgelezen kans om een statement te maken voor gezond gedrag.