FEVERCOLLECTIEF 1978-1979


FEVER COLLECTIEF 1978-1979 FLOOR EVERS MAVO BOSCHDIJK EINDHOVEN


Henk Hagelslag
Marjo Plumeau
Ruud Dispuut
Jukolille
Arnoud Havermout
Loes Tompoes
Noor Tussendoor.


Wat zou er van de leden van het FEVERcollectief geworden zijn. Het is meer van veertig jaar geleden dat deze Gideonsbende als een soort van rebellenclub het plein onveilig maakte met de uitreikingen van hun in elkaar geknutselde schoolkrant. Wat zou ik nog graag een keer bij elkaar komen en elkaars levensverhaal aanhoren, nog even op het plein staan en terugblikken op wat we hier samen beleefden. De ‘redactievergaderingen’ op de vrijdagmiddagen met halve literflessen bier want pubers! Menige fietstocht naar huis terug richting Veldhoven duurden in mijn beleving na zo’n sessie korter dan de heenweg van diezelfde ochtend. Wat een mooie dosis alcohol al niet vermag op die leeftijd.
Op die vrijdagmiddagen werden de eerste voorzichtige ideeën gedeeld en voorbereid. Om rubrieken in de krant op te nemen. Wist u datjes, redactionele commentaren op het schoolleven zelf, de vakdocenten met hun hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Het op de korrel nemen van medeleerlingen. De populaire meisjes werden voor het voetlicht gebracht, bezongen en van een afstand begeerd. De redactiebijeenkomsten onder de begeleiding van Henk de geschiedenisleraar.
Vanwege mijn lange schoolloopbaan scheelden wij maar net vijf jaar en hij raakte me met zijn manier van omgang, het lesgeven vanuit een zekere gelijkwaardigheid. Hij opende me de ogen voor de grote lijnen in de europese- en wereldgeschiedenis. Het was ook het jaar waarin geschiedenis voor de eerste maal als eindexamenvak gekozen kon worden in het vakkenpakket voor het Mavo onderwijs. Een mogelijkheid die ik dankbaar aanvaarde.
De school zelf, ergens verscholen in een oud gebouw aan de Boschdijk ademde sowieso een sfeer van vroeger uit. Alsof ik jaren terug de tijd in stapte. Het werd nog net geen zwart wit film. Het Fevercollectief bestond uit een zevental jonge mensen met het leven nog voor zich. Allemaal waren we op zoek naar ons zelf, druk doende een eigen identiteit te ontwikkelen, onze positie in het politieke spectrum van onze tijd aan het bepalen, we deelden onze muzikale voorkeuren met elkaar. We dachten na over de school, de leerkrachten vanuit een ander perspectief dan enkel en alleen het leerlingschap. We zochten naar de ironie zonder dat we de volledige lading van het begrip doorgrondden. We zetten de werkelijkheid in die schoolkrant heerlijk naar onze hand. We waren een hecht groepje dat niet alleen bezig was een krantje in elkaar te zetten maar juist van het uitreiken op het plein maakten we een gezellige happening. We klopten zaken op, maakten al dagen reclame voor de krant uitkwam, sloegen zelf op de tam tam zodat ze daarna als vanzelf ging rollen. Wanneer de geruchtenstroom onder de leerlingen eenmaal lekker op gang was gekomen stond daar ineens ,toch nog onverwacht, het Collectief weer op een inderhaast in elkaar geflanst podiumpje, met een anekdotische sketch of soms een kort stukje gitaarmuziek. Wat we zelf niet bedachten werd ons vaak vanuit het leerlingenpubliek aangereikt en we maakten er dankbaar gebruik van en namen het mee voor een volgende krant. De werkwijze komt het dichtst bij de vorm die Farce Majeur die dagen voor het voetlicht bracht. We sneden alles toe op onze belevingswereld en dat was school, Mavo Floor Evers daar aan de Boschdijk. Onze jeugd, onze ambities maar ook onze onverschilligheid die je in deze levensfase zo parten kan spelen. Onze frustraties en ruzies met docenten of wat we gewoonweg van ze vonden. Het was er allemaal.
Het Collectief culmineerde in een hoogtepunt met een heuse afscheidsrevue die het speelde op de diplomauitreiking van 1979. ‘Zeg wat doen we nou met Doorn, wat? Wanneer? Nou in April!’ en ‘Ze is het mooiste paard op Mary Martens na!’ is wat me nog bijstaat. Teksten geleend van Don Quishocking en omgebogen naar onze wereld van school.
Hoe zou het zijn met al die FEVER leden. Hoe is het hen vergaan in het leven van toen tot nu? Dat zou ik graag nog eens willen weten.


JukoLille;-)

Waarom?

Bron:NRC 22 oktober 2021.
Dividendvlucht, belastingontduiking, fraude, ik lees dit soort berichten in de krant.
Het westen komt afspraken niet na over het verdelen van vaccins richting derde wereld, terwijl daar wel afspraken over zijn gemaakt. NGO’s dringen er nu terecht op aan om de patenten op die vaccins tijdelijk op te heffen teneinde die landen in staat te stellen dan maar zelf voldoende vaccins te gaan produceren.
We houden elkaar in een wurggreep met verdienmodellen. We zuigen onze aarde leeg, verspillen met onze tomeloze consumptiedrang nodeloos grondstoffen die straks ook nog voor onze kinderen en kindskinderen bedoeld zijn.
Waar is onze ethiek gebleven?
Waar is onze kijk op rechtvaardigheid en gerechtigheid op uit gedraaid?
Hoe kunnen we als mensheid toch zo verdwalen in dat oerwoud van alsmaar meer.
Waarom is ons meer nooit genoeg?
Waarom staan onze economieën enkel in het teken van groei?
Waarom worden de rijken rijker en de armen armer en waarom gaat dit al zo sinds mensenheugenis?
Waarom bewandelen we niet de weg die leidt tot een eerlijker verdeling maar blijven we volharden in dit graaigedrag. Niemand uitgezonderd.
Waarom is er geen overheid in staat dit een halt toe te roepen of om te buigen naar een eerlijkr richting?
Waarom doen overheden gewoon mee in deze rat-race?
Waarom herhaalt de geschiedenis zich telkens opnieuw?
Waarom leren we niet van ons verleden?
Waarom acht de een de ander niet uitnemender dan zichzelf?
Gelukkig was daar Rutger Bregman die de conclusie trok dat ‘De meeste mensen deugen.’ Tja…die Rutger toch.

Vijftien jaar smartphone

De introductie van de allereerste iphone op 9 januari 2007  door Steve Jobs was een bijzonderheid op zichzelf. Vanaf dat moment is het gezicht van de telefoonmarkt en de hele wereld volkomen veranderd.
We zijn nu zo’n vijftien jaar verder en wat blijkt . De smartphones zijn allemaal op elkaar gaan lijken. Ze maken allemaal gebruik van een aanraakscherm, een fotocell een draadloze verbinding met 3g,4g of 5g internet.
Er wordt mee gebeld, ge-smst, ge-chat, ge-whatsappt en er wordt heel veel geld mee verdient.
In feite koopt elke klant een bundel software en diensten verpakt in een electronisch doosje. Meer is het niet. Intussen is de hele wereld verslaafd geraakt aan het scherm. Overheden en privé personen hebben zich vijwillig in de armen van big tech gestort. Op de gekste momenten en op de meest vreemde plekken zie je mensen met zo’n electronisch doosje lopen en hun ding doen. Rennen, praten, muziek beluisteren, mail checken, gamen, filmpje kijken. De doosjes zelf hebben een doorlooptijd van ongeveer vier a vijf jaar. De duur daarvan kan door de makers naar believen worden opgerekt of ingekort. Dan wil de klant een nieuw doosje of de fabrikant biedt een nieuw model doosje aan. Maar het is nog steeds hetzelfde doosje dat niets anders verpakt dan de bundel software en daaraan gekoppelde diensten. Intussen zijn er ook smartwatches bijgekomen die alleen maar werken in combinatie met zo’n doosje of er mee communiceren.
Ook zijn we wereldwijd volledig overgestapt op communicatiekanalen via het internet. Sterker nog je kunt in nederland niet meer terecht bij een officiele overheidsinstelling zonder een digid. De naam en de afhankelijkheid zitten al in het woord zelf verstopt. DIDIG! Je bestaat voor de overheid dus nog enkel wanneer je gebruik kunt maken van DIGID. De dienst die enkel via een computer of zo’n electronisch doosje te benaderen is. De oudere medemens die deze digitale slag aan zich voorbij heeft laten gaan is afhankelijk geworden van anderen die voor hem of haar het digid beheert. En daarmee is het een kwetsbare groep geworden.
In feite zijn we allemaal kwetsbaarder geworden omdat we ons vrijwillig hebben overgeleverd aan big tech en telefoonfabrikanten, softwareontwikkelaars en dienstverleners die enkel uit zijn op jouw en mijn gegevens. Mijn telefoonnummer, mijn mailadres, mijn surfgedrag, mijn koopgedrag, mijn leesprofiel. Wat lees ik, hoe lang lees ik doorgaans, wat sla ik over, waar liggen mijn voorkeuren. Wat is mijn gemiddelde schermtijd per week? Mijn bewegingsgedrag via de smartwatch vastgelegd. Mijn medicatie die ik in een digitale medicijnbox kan stoppen en die mij waarschuwt wanneer het tijd is voor de volgende pil. Hoe mijn slaap waak ritme eruit ziet?
De afspraken in mijn agenda worden vast wel ergens gevolgd. Locaties die je opzoekt op kaarten en websites. De cookieindustrie wordt alsmaar drukker en ondoorzichtiger. Hoe vaak je die pop ups op je scherm krijgt zijn niet te tellen. Vaak op momenten dat het je irriteert en vanuit irritatie zo snel mogelijk wegklikt (dus accepteer alles) Een handig psychologisch mechanisme vergelijkbaar met irritante reclame. Hoe irritanter de spot hoe beter de naam van het merk blijft hangen bij de ontvanger van de boodschap.
Maar wat kun je er vandaag de dag nog tegen doen? Terug naar een telefoontoestelletje zonder aanraakscherm? Weer ouderwets op de vaste lijn bereikbaar worden? Voor je diensten aansluiten in de rij bij de balie op stadhuis/belastingkantoor/bank?
Ik ben bang van niet. Banken zijn er alleen nog in de parken. De rest heeft zijn filialen gesloten en zijn digitaal gegaan. Belastingkantoor? Daar komt de gemiddelde nederlander liever niet meer want die toeslagenaffaire blijkt een behoorlijk deuk in het vertrouwen geslagen te hebben. Nog groter dan die deuk in het universum die Steve Jobs met zijn smart phone veroorzaakte.
Communiceren per briefwisseling dan? Papieren agenda voeren? Terug naar het lijfelijk elkaar ontmoeten.
Een hoopvol incident van enkel dagen terug staat me nog vers in het geheugen.
Facebook lag eruit samen met Whats app en Instagram. Niet eventjes maar een volle zes uur lang. En dat gaf direct een hoopvolle reactie bij jongeren zag ik in een nieuwsitem dat voorbjkwam bij de NOS.
‘Je we zijn maar bij elkaar gekomen op straat om te chillen, en te kletsen, hebben we toch nog een beetje contact.’
Beste knul dat deden we vroeger dus bijna elke avond. Gezellig ouwehoeren op het stoepje, , sigaretje roken, bijpraten, elkaars bromfiets bewonderen, badmintonnen, balletje trappen maar de hoofdmoot was ontmoeting.
We zijn in onze huidige digitale samenleving nog nooit zo makkelijk bereikbaar geweest maar ook waren we nooit eerder zo alleen en zo kwetsbaar.

Pandora papier

Het fantastisch liegen van de mens verraadt zijn creatief vermogen in negatieve richting.
Ik bedoel daarmee dat het soms van een enorme creativiteit getuigt hoe mensen liegen.
Wat ze allemaal niet verzinnen om zich aan verantwoordelijkheid te onttrekken. Hoe ze altijd weer met iets komen waardoor ze geen gevolgen hoeven te dragen voor hun handelen. Er zijn mensen in onze vaderlandse politiek die inmiddels deze vorm van creativiteit tot een ware kunstvorm verheven hebben. Het is alleen wel jammer dat daarmee veel van hun denkkracht gaat zitten het bedenken van uitvluchten, misten en lange antwoorden vol nietszeggendheid terwijl het zo anders had gekund. Wanneer slechts 10 procent van de denkkracht aangewend zou worden voor het daadwerkelijk vormgeven van een eerlijke politiek zou dit ons land een vooruitgang brengen die groter is dan de afgelopen 25 jaar in Nederland verkregen. Mijn conclusie is dat er structureel een groot potentieel aan opbouwend vermogen verloren gaat door het liegen van de mens. Het lekt weg richting de superrrijken, de pandora papieren geven daar intussen blijk van.

BESTE ZANGERS 2021

Beste Zangers 2021. Wat een bijzonder mooie serie is dit weer geworden!
Neem bijvoorbeeld de uitzending van deze week. Karsu’s werk stond in het middelpunt.
Ik vroeg mij af wat maakt dit programma, deze formule nou zo bijzonder sterk.
Het gaat niet enkel om de deelnemers of hun levensloop, al spelen die wel een dragende rol. Ik zoom even uit en probeer mij voor te stellen hoe een en ander in zijn werk gaat.
Er is een fantastische band die werkelijk alle genres en muziekstijlen beheerst. Zij kunnen geen credits genoeg krijgen. Echte vakmensen die weten hoe je muziek moet maken, hoe je je dienstbaar opstelt naar de artiest die zingt.
Er zijn zangers die op een bepaalde manier al bekend zijn bij het grote publiek en er zijn artiesten die wat minder bekend zijn. Er zit altijd wel een verrassing of ontdekking tussen.
Er is altijd wel een ‘nestor’ die die rol vervult.
Er is gelukkig geen publiek, de artiesten zijn onder elkaar. En dat is volgens mij het grote geheim achter dit succes. Door de afwezigheid van publiek ligt hun focus volkomen anders.
Ze verblijven enkele dagen met elkaar, en naast de opnames is er ruimte om in gesprek met elkaar te gaan, elkaar te ontdekken , er vinden ontmoetingen plaats en er worden ideeën uitgewisseld er wordt gejamd er wordt muziek gemaakt. En volgens mij ontstaat daar de chemie van dit programma. De muze gaat haar gang met ieder van hen en zoekt verbinding met alles en iedereen die daar rondlopen.
Wanneer uiteindelijk de opnames beginnen heeft iedereen zich voor de persoon die centraal staat tot in de puntjes voorbereid. Men heeft namelijk een cadeautje voor hem of haar. Iedereen heeft zijn of haar best gedaan er iets moois van te maken. De een zingt de ander toe. Het gaat hier niet om degene die zingt, de focus ligt bij elk optreden bij degene die op de bank zit en het cadeau in ontvangst neemt. Iedereen is op dat moment gericht op die persoon. Hoe zal de reactie zijn? Hoe komt dit cadeautje binnen bij de ander? En vaak tijdens het optreden zelf , de camerawisselingen, de gezichtsuitdrukkingen,tranen of lach komt bij de kijker thuis prachtig over wat daar met de groep aan het gebeuren is. Er wordt muziek gemaakt door mensen die dat heel goed kunnen en buiten hun comfortzone durven treden, experimenten niet schuwen en elkaar verrijken door elkaar een mooi cadeau te geven. Dat is de kracht van dit programma.

Vlam

Bedenk eens hoe een kleine vlam een enorme bosbrand veroorzaakt. Onze tong is net zo’n vlam. Jakobus 3:5-6

Dit korte citaat deed me direct denken aan sociale media.
Er hoeft maar één iemand een onzinverhaal te posten en de op sensatie beluste mens gaat delen, becommentarieren en vervolgens doen de clicksgenererende algoritmes de rest.
In een mum van tijd wordt een halve waarheid een hele leugen en krijgt onzin de voorkeur boven betrouwbaarheid en ontstaat er een onontwarbare kluwen van pertinente onwaarheden die zich niet meer laten controleren of weerleggen. Analoog aan een kleine vonk of vlam die een niet te blussen brand genereert. Bovendien weten we inmiddels ook dat bosbranden ondergronds nog dagen kunnen nasmeulen en op een willekeurige plek ineens weer kunnen opvlammen. In wezen hebben we met de huidige sociale media een bij uitstek geschikt digitaal ecosysteem ontwikkeld dat precies zo werkt. Het vuurtje dooft niet, wordt hooguit iets minder om op een ander moment weer te kunnen opvlammen.
Dus bedenk goed wat je plaatst op sociale media en reageer nooit direct vanuit je verontwaardiging maar laat dit soort zaken eerst een dag bezinken. Dan kun je altijd nog voor jezelf besluiten om wel of niet te reageren.

Prullaria

Op mijn wandelingen door het dorp vallen me soms dingen ineens op. Al vaak ben ik er langs gelopen zonder er erg in te hebben maar na vandaag niet meer. Waren het enkele jaren terug meestal een tweetal ganzen die je in de vensterbanken zag staan werden het gedurende een andere periode ineens zilveren en gouden vazen. Alsof de markt veranderde. In elk geval hield die wijziging gelijke tred met het veranderend aanbod in de reclameblaadjes die huis aan huis werden bezorgd. Mede mogelijk gemaakt door Blokker en aanverwante winkels en tegenwoordig ook wel de Aasee-tion winkelketen.
Het staat vol met volkomen oninteressante prullaria waar niemand specifiek naar op zoek is maar wat men wel koopt als men het ziet. De zogenaamde impulsaankoop. Het zet mij in elk geval aan het denken. Het moeten ongeveer zo zijn gegaan.
Ergens op de wereld komen mensen bij elkaar aan een tafel in een bepaalde ruimte en bekijken en bespreken met elkaar welke van de daar uitgestalde producten (prullaria) ‘in de markt’ gezet gaan worden in het komende seizoen. Het zijn niet bepaald echt mooie of nuttige producten, ze hebben vaak ook geen ander doel dan ter verfraaing van het interieur te worden neergezet, opgehangen of opgesteld. Een dingetje, een frutseltje een vaasje of potje. Kortom de zinloosheid spat er van af. Maar dit weerhoudt de samengekomen mensen in die ruimte er niet van om serieuze keuzes te maken en vanaf dat moment grote bestellingen te plaatsen bij de bedrijfjes die deze dingen produceren. Ik heb soms zomaar het idee dat het meer een motor is om het geld te laten rollen. Een volstrekt nutteloos verdienmodel maar niettemin een verdienmodel.
Het summum van deze zinloosheid in de nederlandse vensterbank zag ik onlangs in de etalage van een winkel in ons onvolprezen dorp. En toen ben ik er helemaal op gaan letten hoeveel er inmiddels bij de mensen thuis moeten staan. Best nog een flink aantal. Maar, zeg nou zelf, wat is de zin van zo’n ronde steen op een standaard met een gat er in? Voor de prijs kun je het maar beter laten. Meer dan honderd euro vraagt men. Over de verspilling van grondstoffen en onnodige vervoerskosten zullen we het hier maar niet hebben. Ik heb in elk geval helemaal niks met een steen op een voet met of zonder gat. En al helemaal niet als ik daar voor moet betalen. Maar goed dat is mijn mening en er zijn altijd mensen die het wel leuk vinden.
Tegen die mensen zou ik willen zeggen wat bijna iedere ober zegt als hij de bestelling aan tafel heeft gebracht. “Geniet er van!”
%d bloggers liken dit: