Meneer Suikerberg, meneer Poetin.

Mijn Facebookpagina vraagt me elke dag waar ik aan denk. Met die vraag begint steevast de dataverzameling activiteit van Facebook.
Welaan dan, hier de dingen waar ik deze dagen aan denk.

Waar ik aan denk, meneer Suikerberg, meneer Poetin? Goedemorgen overigens. Ja, waar ik aan denk. Dat er geen no fly zone komt. Dat de Navo aan de zijlijn blijft staan en er voor zorgt dat de oorlog in Oekraine vooral daar blijft en zich niet verder zal uitbreiden onze kant op. Waar ik aan denk? Aan het onvermijdelijk verlies van zoveel levens. Waar ik aan denk, meneer Suikerberg, meneer Poetin? Aan zoveel kapotgeschoten huizen en gebouwen, wegen en bruggen. Waar ik aan denk? Aan die miljoenen vluchtelingen, vrouwen en kinderen die er aan komen. Hopend dat hun man niet om zal komen in de strijd.
Waar ik aan denk? Meneer Poetin wat gaat er allemaasl in uw hoofd om? Wat wilt u precies en waar houdt het op? En als u straks het land bezet heeft, wat dan? De mensen daar zullen u nooit als hun leider accepteren. Waar ik ook aan denk? Aan Rusland zelf. De mensen daar die nu volledig overgeleverd zijn aan het eenzijdige propagandabeeld dat ze voorgeschoteld krijgen. Aan de mensen daar die weer teruggezet zijn in de oude sovjetretoriek en afgesloten van de rest van de wereld terug moeten naar een zwijgcultuur. Ik denk aan de gehele wereldbevolking die de weg kwijt lijkt te zijn. Uit koers geraakt omdat het morele kompas verstoord wordt door tegengestelde belangen. Waar ik heel veel aan denk, meneer Suikerberg, meneer Poetin, zijn de kinderen daar in Oekraine, Bij wie nu de oorlog in hun hoofd en hart geplant wordt. We kunnen die kinderen wel weghalen uit deze oorlog maar deze oorlog halen we nooit meer uit dat kind. Met deze oorlog planten we in de harten van de kinderen het zaad voor een volgende oorlog. En zo herhaalt zich de geschiedenis. Jazeker, elke tijd heeft zijn eigen gezicht, elke oorlog zijn eigen dynamiek maar elk kind heeft recht op een leven zonder oorlog. Elk kind heeft recht op leiders die de vrede weten te bewaren.
Bij elke uitkomst anders dan vrede en veiligheid hebben de leiders van het volk gefaald.

Gewenning

4 maart 2022

We zijn de verontwaardiging van het eerste moment alweer bijna voorbij. De directe berichtgeving over de oorlogshandelingen wordt al verder naar achteren in de nieuwsbulletins geplaatst. De Russische opmars gaat gestaag door. Steeds grotere delen van Oekraine worden ingenomen. De stroom vluchtelingen zwelt aan en overspoelt straks Europa. De verdeeldheid daar over en de polarisatie zal nog verder toenemen. De Willem Engel figuren zullen ook weer opstaan. Las vanmorgen al een artikel over de dreadlockfigurant dat hij zijn focus al aan het verleggen is. Nu procedeert hij tegen de Nederlandse staat over de wapenleveranties die aan Oekraine geleverd worden. Meneer Baudet heeft zich als minerva’s uil volledig in Poetins hol gevlogen en weigert de inval te veroordelen. Hij begrijpt het allemaal wel. De wereld daarentegen niet. De Russen zelf ook niet. Alleen de vogels vliegen moeiteloos over de grenzen en linies, zolang ze geen vogelgriep hebben.
Ik bespeur in mijzelf ook dat er een verzadigingspunt bereikt is van wat ik aan berichtgeving kan verwerken en probeer die stroom dan ook meer te doseren.
Ander nieuws te lezen en mijn gewone dagelijkse dingen weer te doen.
Een luxe die de oekrainers in schuilkelders en gebombardeerde appartementen zich niet kunnen veroorloven. Meneer Poetin heeft de wereld in de tang door te dreigen met zijn kernwapenarsenaal. Er is geen mogendheid die over zijn blufpoker heen durft te gaan uit angst het hele spel te verliezen en dat geeft Poetin voor nu een vrijbrief om de Oekraine naar zijn hand te zetten. Wat als het westen daar toch op zou reageren met grootschalig optreden? Dat zou of het wereldeinde betekenen of Poetin zou inbinden.
Maar als ik verder kijk naar de toekomst. Wat als Poetin er mee wegkomt? Dan heeft hij een werkwijze gevonden om zijn doelen te bereiken. Dan kan hij zomaar een volgend land aan zijn rijk gaan toevoegen. Wat ik eruit leer is dat in een wereld waar kernwapens bestaan er eigenlijk geen dictatoriale of autocratische staatsstructuur mag bestaan. Het gevaar van een beslissend persoon achter een rode knop is te groot. Te kwetsbaar ook. Je leider zal maar paranoia worden of ziek of in de war. Elke staatsstructuur zal zichzelf moeten voorzien van voldoende zelfcontrolerende instanties die toezien op afgewogen rationele besluitvorming.
Kennelijk ontbreekt het daar momenteel aan in Rusland. Een klein groepje getrouwen heeft het voor het zeggen. Het volk wordt onwetend gehouden of protesten met harde hand de kop ingedrukt. Trekken van de Sovjet era komen weer bovendrijven.
Ik hoop dat er snel resultaat geboekt kan worden uit onderhandelingen. Een wapenstilstand zou al heel wat zijn. Dat de grenzen herschreven gaan worden is nu wel duidelijk. Wat er aan Oekraiense rompstaat overblijft is minstens zo belangrijk. De Russen hebben straks de zuidelijke kustlijn aan de zwarte zee in handen. Misschien dat er een hek moet komen in de Bosporus dat alleen maar open kan voor koopvaardijschepen?
Dat Europa en de rest van de wereld vanaf nu werk gaan maken van een heldere verdedigingsstrategie met bijbehorend financieel plaatje lijkt me evident. De wapenfabrikanten varen er weer wel bij en uiteindelijk zijn we allemaal verliezers.

Bidden voor je vrienden en je vijanden.

God,
Ik vraag het zonder omweg.
Stop Poetin nu.

Wanneer de grap ons niet meer redden kan, satire zinloos is verdwenen.Wanneer de hoop op vrede langzaam aan versterft
Wankelt de liefde op haar laatste benen
Wanneer wij door een nucelaire zon worden beschenen.
Als ons bloed de grond verzadigt de bom ons huis beschadigt
En de leugens aan het volk volkomen waarheid worden
Dan loopt de hele wereld achter de feiten aan en gaat de vrede dus verloren.
Pas na eeuwen van halveringstijd keert de rust weer terug in de natuur
Daarna ontkiemt het bloedend zaad en wordt pas op het jongste uur een nieuwe aarde weer geboren.
Heer ontferm U over ons en deze aarde.
Heer ontferm U over Oekraïne.
Heer ontferm U over Rusland.
Heer ontferm U over ons.

Tsaar

Daar zit hij dan. Als een tsaar aan zijn lange witte tafel. Scholz zit tegenover hem.
Van anderhalve meter afstand is hier meer dan sprake. Panisch is hij om corona op te lopen. Het gezicht is opgezet, pafferig haast. Eet hij te veel? Gebruikt hij medicatie?
Later zie ik hem in een opstelling met zijn getrouwen. Weer in zo’n witte rijke versierde zaal. Het doet zeer aan mijn ogen. Maar ook hier weer opvallend de grote afstand die de tsaar inneemt ten opzichte van zijn getrouwen.
Waar is hij bang voor? Bovendien dramt hij nogal tegen een van zijn getrouwen die iets te lang tijd nodig heeft om zijn zinnen te formuleren. Ik merk angst bij zijn getrouwen. Wie , in zijn directe omgeving, durft hem nog tegen te spreken?
Intussen is hij zijn oorlog begonnen en trekt hij zich niets aan van de internationale afwijzing die hem ten deel valt. Hij is immers tsaar van Rusland. De godenzoon , de messias die de grenzen van het eens zo glorieuze sovjetrijk zal herstellen. Koste wat het kost. Ergens in zijn loopbaan heeft hij zich deze heilige queste voorgenomen.
We zijn enkele dagen verder in de oorlog en zaken lopen niet volgens het gewenste tijdspad en niet met de gewenste vorderingen. Zijn generaals hebben hem mogelijk verkeerd geinformeerd of ronduit verkeerde inschattingen gemaakt van de tegenpartij. Ze hadden het makkelijker verwacht. Een walk over is het niet geworden.
Intussen loopt de totale internationale gemeenschap tegen zijn Rusland te hoop, of moeten we hier zeggen, tegen hem te hoop. Er worden harde sancties ingesteld, zijn financiele backbone wordt lamgelegd. Het russische volk krijgt geen andere gelegenheid om te protesteren dan met gevaar voor eigen positie, leven, vrijheid. De handhaving gehoorzaamt vooralsnog hun meerderen en voeren uit wat hen wordt opgedragen. Arresteer iedereen die protesteert zonder pardon en zet ze achter tralies. Intussen zendt landelijke TV alleen goedgekeurde feiten uit. Het volk wordt een alternatieve waarheid voorgehouden, maar het volk is niet dom.
En de Tsaar, nog steeds in zijn witte cocon lijkt zichzelf steeds meer te hebben losgezongen van de realiteit. Als reactie op de wereldwijde sancties meent hij zijn kernwapenarsenaal in verhoogde staat van paraatheid te moeten brengen.
Dit kondigt hij weer aan in zo’n witte zaal. Twee opperbevelhebbers zitten als schoothondjes en kijken zorgelijk naar hun grote roerganger. Nemen schoorvoetend het gegeven bevel in ontvangst en ik zie de angst in hun ogen. De aarzeling. Het blijken slechte acteurs in een rampenfilm die geen kaskraker zal worden maar zomaar het einde van de wereld zou kunnen inhouden. Inmiddels staat het wel vast dat enkel ergens van binnenuit dit regime deze tsaar op andere gedachten zal moeten brengen want de tsaar luistert niet meer, hij geeft enkel nog bevelen. Hij is niet meer gewend aan andere inzichten. Hij waant zich onoverwinnelijk. Hij is een god in het diepst van zijn gedachten. Zelfs de kerkvorst Alexius II kuste hem jaren terug nog net niet vol op de mond.

Oorlog?

Het doet me denken aan de Praagse Lente
Tanks door straten en op pleinen
Mensen op de vlucht in wanhoop
Radeloos op zoek naar waar naar toe
In vredesnaam Stop de oorlog Stop de waanzin
roep een halt toe aan de kogels stop een bloem in elke loop
Ik weet het zet geen zoden aan de dijk
Ik weet hiervoor zijn wij te rijk
Gaan over tot de orde van de dag
De markt dicteert ons de ethiek
In het belang van geld en goed niemand uit te sluiten
Maar ja, in onze straten en op onze pleinen
Vliegen nog geen kogels door de ruiten.

Regie


20 februari 2022.

Terwijl aan de ene kant van de aardbol de olympische winterspelen worden afgesloten maakt men zich in het oosten van europa op voor een verse oorlog.
En nederland maakt zich op voor de huldiging van alle medaillewinnaars. Ze worden verwacht in het Apollo hotel, bij de koning, bij de schaatsbond en dan volgen er uiteraard ook nog de huldigingsinitiatieven uit hun woonplaats of geboorteplaats. Kortom na 16 dagen quarantainespelen en een lange vlucht kunnen de sporters nog niet naar huis.
Maar goed dat zijn luxe problemen want deze plichtplegingen schijnen er inmiddels bij te horen. Zal wel weer allemaal contractueel zijn vastgelegd. En een beetje sporter kan net dat beetje extra’s geven waar het vaderland op zit te wachten.
Nee, nee,nee en nog eens nee. Laat die mensen lekker naar huis gaan. Naar het ouderlijk huis om in familiekring tot rust te komen van alle indrukken. Vieren kan altijd later nog wel.
Als mensheid kunnen we zoveel samen, waarom komt men er nu dan niet samen uit?
Voorzitter Bach onderstreept de eenheid en gebroederlijkheid van de wereldbevolking in zijn slotspeech maar ik vrees dat het aan dovemansoren is gericht. De laatste medailleceremonie met zilver en goud voor Rusland laat nog eens zien waar Rusland werkelijk staat. Niet eens de eigen vlag mag worden gehesen. Als gevolg van de straf op grote dopingschandalen uit het olympische verleden. Sotchi, weet u nog? Toen onze koning een biertje dronk. Rusland kiest zijn eigen weg op het wereldtoneel en houdt intussen met zijn aardgasleveranties het westen lekker in de tang. Trekt de touwtjes in de Oekraine nog eens stevig aan en daagt het westen uit robuust te reageren.
En passant zien we een Europese unie voor de tweede maal geschoffeerd worden door een nietsvermoedende Ugandese minister van buitenlandse zaken. De man kan er ook niks aan doen natuurlijk. Is niet op de hoogte van de plaats die de westerse vrouw inneemt in het europese politieke apparaat en negeert geheel in overeenstemming met zijn eigen opvoeding de vrouw die er staat. Loopt resoluut richting de andere jongens die staan te wachten. De ongemakkelijkheid druipt er bij die twee vanaf maar de reacties komen te laat. Het leed is al geschiedt. Waarom dan ook niet een host mee laten lopen en de regie over het voorstellen in de hand gehouden. Neem een voorbeeld aan China. Afgelopen twee weken konden we heel goed zien hoe dat daar strak georkestreerd werd en het was uiteindelijk niet eens storend.

Mediageniek.

Bileam’s ezel.
12 februari 2022.
Lees ik net via twitter dat de perschef van Ajax het jammer vond dat vrouwen zonder toestemming naar de pers zijn gegaan.
Nee meneer de perschef ! Het is jammer dat er *pics verstuurd werden zonder toestemming. Daardoor zit je nu in deze shit, mag je het media-verantwoord recht gaan zitten breien. Maar goed hier is het nou juist allemaal door gekomen. Overigens lijkt het me vanzelfsprekend dat je zulke plaatjes niet zomaar het internet op slingert. Ik vind het een sneue manier van jezelf exhibitioneren. Mij ontgaat ook de logica van het hele gebeuren. Maar goed daar zal ik dan wel te weinig alfa man voor zijn. En daar kan ik me dan gelukkig weer totaal niet druk om maken. Dat het een probleem is dat zich heeft ingevreten in de gehele samenleving behoeft verder geen betoog. Het zal nog wel een poosje sneue verhalen gaan opleveren. Nog lang niet alle meldingen zijn gedaan, er zijn al veel vrouwen die nog twijfelen of ze uiteindelijk dan toch hun verhaal zullen doen. Een maatschappelijk debat over deze kwestie lijkt me onontkoombaar geworden. Sterker nog een debat hierover zullen we moeten voeren. Een herbezinning over onze vrije moraal lijkt ze zeer gewenst, zeker als diezelfde vrije moraal bij sommige mannen het vermogen heeft aangetast grenzen juist in te schatten. We wachten in spanning nieuwe meldingen af.
Kwestie van tijd, zullen we maar zeggen. Laten we het daar maar op houden.
%d bloggers liken dit: