Lofzang

Eigenlijk klopt alles in de natuur. Zolang ze maar ongeschonden en gevrijwaard blijft van menselijke interventie. Neem bijvoorbeeld de herhaling van de seizoenen, het repeteren van vormen. Rustgevend als dat is. Het kabbelen van golven op het strand onder invloed van wind en getijdenstromen.

Of bekijk eens goed een bloemkool. Als plantaardige hersenen gegroeid vergelijk het met het binnenste van de walnoot, als kleine hersentjes opgeborgen in hun dop. Kijk naar bladnerven, de vertakkingen van de boom vind je terug in de bladeren en zou je het wortelstelsel kunnen zien kom je diezelfde structuren tegen.

Die vertakkingen van een boom of plant vind je terug in je eigen lijf, als vertakkingen van aderen. De kleuren in de bloemen, de variëteiten van het plantenleven, de zee en wat daar in leeft of de lucht bevolkt door zoveel verschillende vogelsoorten. Kijk eens naar hun veren en vind ook daar de regelmatigheid van een natuurlijke structuur terug tot in het kleinste detail.

Alsof de evolutie miljarden jaren heeft geoefend en getraind net zo lang tot ze in staat was om dieren en mensen te laten ontstaan. Langs de weg van trial and error, deviatie en verbetering van systemen op cel niveau later op het niveau van micro-organismen en weer later op het niveau van dieren en mensen. En dat dan weer laten leiden tot de diversiteiten die we kennen. Eigenlijk klopt alles in de natuur zolang ze maar gevrijwaard blijft van de menselijke interventie.

Wat een pracht en praal bezit de aarde en haar natuur!

Ik hoop dat je kunt zien hoe goed het allemaal is.

Drie maal Rutte is wel genoeg.

Transparantie?

Na al die jaren van liberaal beleid is het toch maar te hopen dat het kiezende deel van de nederlandse bevolking in gaat zien dat opnieuw Rutte in het zadel helpen een voortgang van huidig beleid zal betekenen. Onthoud dat de toeslagenaffaire voor al die gedupeerden uit de VVD koker is gekomen en mede mogelijk werd gemaakt door het gecontroleerd wantrouwen wat de verschillende kabinetten Rutte hebben ingevoerd in Nederland. Het duidelijkst kun je dat zien in de scheiding die Rutte voor zichzelf aanbrengt tussen zijn leiderschap en zijn persoonlijke visie op mens en samenleving. Hij is een instrumenteel leider gebleken die een antwoord op de vraag of hij zich al dan niet verantwoordelijk voelt voor de misstanden in de toeslagenaffaire in het midden laat. Hij laat zelfs die beantwoording over aan de kiezer. Een staaltje glad duikgedrag waar een paling in een emmer snot jaloers op zou zijn. Het werd hem op de persconferentie over het aftreden van het kabinet meerdere keren gevraagd en alle keren dook hij weg, verschuilde zich achter zijn kiezers. Die moeten straks een oordeel vellen over zijn toekomstige rol als politicus. Wel staat hij voor zijn formele verantwoordelijkheid als minister president , de premier van het kabinet. Maar goed dat weet iedereen en daar denken we allemaal het onze van. We zijn juist benieuwd naar hoe hij het zelf ervaart. Geen woord daarover. Of de man heeft geen zelfreflectie of is zo gepokt en gemazeld in het managerswereldje dat hij stoïcijns uitvoert wat hij ooit geleerd heeft over de regels van het managen. We zijn echt van de regen in de drup gekomen hoewel bij herhaling het weer opnieuw de VVD werd die als grootste partij uit de bus kwam en het tot drie keer toe voor het zeggen kreeg in Nederland. Kijk en zie wat dat ons heeft gebracht. Een vermarkte zorgstructuur, een uitgekleed sociaal stelsel een gedecentraliseerde overheid met een kwakkelende jeugdzorg tot gevolg en een jarenlange bezuiniging op onderwijs wat dreigt te imploderen. Wat blijft verbazen is hoe makkelijk de VVD telkens weer de grootste partij wist te worden terwijl het medeoorzaak is geweest van heel veel ellende. De mensen zien het wel op het nieuws of lezen het in de kranten maar schijnen het makkelijk naast zich neer te leggen omdat ze zelf nog niet direct getroffen zijn door de gevolgen van de liberale politiek. Op rechts zijn meerdere partijen ontstaan waar je dan een deel van de kiezers hun toevlucht ziet nemen, teleurgesteld haken deze kiezers vervolgens weer af omdat er ruzies en interne strubbelingen zijn. LPF achtige taferelen uit het verleden heb ik nog op mijn netvlies en daar zit ik eerlijk gezegd niet weer op te wachten. Tot nu toe zijn de opgekomen alternatieven vrij snel weer weggezakt. Ik hoop zo dat de kiezer van vandaag eindelijk eens zijn oog laat vallen op het linkse spectrum, dat al langer bestaat en zijn betrouwbaarheid heeft laten blijken, in plaats van het populistische rechtse gebral. Eerlijk gezegd staan de linkse partijen er niet echt mooi op. Kunnen het onderling ook niet makkelijk eens worden om eens echt gezamenlijk op te trekken. Altijd zijn er nuanceverschillen die men laat prevaleren boven gezamenlijkheid. Mijn droom is altijd nog een links blok dat uitgroeit tot een machtsfactor in nederland en ons land een weg wijst naar meer eerlijkheid, vertrouwen in elkaar en de politiek zelf. Ik hoop dat een regering met een duidelijk linkse signatuur de menselijke maat in ons politieke handelen terugbrengt. Ik roep daartoe alle linkse politieke partijen op.

Tumnus spreekt

De zeven rollen van Reepicheep

Tumnus spreekt -eerste rol-

Zo nu en dan ben ik wanhopig op zoek naar een goed gesprek. Kom er vandaag de dag nog maar eens om. Een echt goed gesprek. Zeker hier in Narnia. Het was dan ook een hele opluchting toen ik gisteren Eva’s dochter ontmoette bij de Lantaarnpaal op de open plek in het grote bos.

Ik nodigde haar uit voor het drinken van een kop warme thee in mijn grot en tot mijn grote vreugde stemde ze toe.

Onderweg naar de thee vroeg ik haar naar het doel van haar reis. Waar gaat je reis naar toe?

En waarom stond je daar bij de lantaarnpaal? “Wachtte je op iemand?”

‘Nee zei ze, ik was ineens op die plek. Ik weet ook niet precies meer hoe het gebeurde maar ik was aan het spelen met anderen in het grote huis. Ik had me verstopt in de kast en opeens was er geen achterkant en viel ik tussen de bontjassen door zo in de sneeuw. Een eindje verderop zag ik de lantaarnpaal en daar ben ik toen naar toe gelopen en …. en toen kwam jij opeens naar me toe.

In het begin vertelde ze nog aarzelend maar gaandeweg , toen ze eenmaal bezig was rolde haar verhaal er in een keer helemaal uit. ik nam het haar niet kwalijk. Het zal je maar overkomen zeg dat je ineens vanuit een andere wereld in die van mij wordt gezogen ook nog eens een sprekende faun ontmoet die je op de thee vraagt en dan nog wel zo’n knap exemplaar als ik. Harige benen van heup tot hoef en een fikse baard op mijn kin. De horens stoer boven op mijn knappe kop.

In elk geval een stoer en mannelijk gezicht waar vrouwen wel op móeten vallen dacht ik zo.

Maar dat doet er allemaal niet toe ,ze was in elk geval hier en dat was het voornaamste.

Eindelijk kwamen we aan bij mijn grot en ik opende de deur voor haar. Ze ging voorzichtig naar binnen. Ik wees haar op de stoel bij de haard. “Neem gerust plaats”, zei ik, “dan zet ik ondertussen thee. Wil je thee?” vroeg ik terwijl ik naar de keuken liep om water te halen. “Ja lekker”, zei ze.Een ogenblik later zaten we gezellig bij de haard. en dit keer was ik eens niet alleen maar had iemand tegenover me.

Ik had eindelijk weer eens een echte conversatie Hier had ik al zo veel jaren naar verlangd.

Zal ik inschenken? vroeg ik terwijl ik de kopjes al uit het kastje haalde en voor ons op tafel zette. Ja graag antwoord ze met haar frisse vrouwenstem.

Ik schonk voorzichtig en met zorg voor haar in en vroeg of ze er citroen in wilde of melk. Nee dank je zei ze en sloeg haar benen over elkaar. Daar zat ze, haar handen gevouwen en schuchter afwachtend wat de volgende stap zou zijn. Ik kon aan alles zien dat ze nog verbaasd was en nog steeds bezig was met de verwerking van haar plotselinge overgang van waar zij ook maar vandaar was gekomen naar dit koude witte winterlandschap Narnia.

De warme thee deed haar zichtbaar goed en gaandeweg het gesprek en het nuttigen van nog een kopje ontdooide ze meer en meer.

We spraken over De Melodie die we allemaal gehoord hebben bij het ontstaan van Narnia. De Melodie die ieder van ons zich nog wel ergens diep van binnen kan herinneren. Daarna spraken we over de ‘afwezigheid’ van Aslan en Zijn tweede komst in het land.

Ik geloof namelijk echt dat Hij ooit nog eens terugkomt moet je weten. Ik hoop ook echt dat jullie geloven dat dat waar is hoor. In elk geval was het heerlijk om tijdens de conversatie ook weerwoord te krijgen. Eindelijk, na zoveel jaren alleen te zijn geweest.

Alsof ik met mijn wandelstok in een boom prikte en tegelijkertijd kon voelen waar ik mij zelf bevond en waar de boom was. Het was juist deze spanning die me nu al zoveel jaren had ontbroken. Die voor mij de bevestiging kon zijn dat ik leefde, dat ik bestond, dat dit alles geen nare droom was.Ik had weer iemand tegenover me, een tegenkracht die wat terug kon zeggen, die me bevestigde in mijn bestaan. Het was gewoon heerlijk. Ik was… gewoon niet meer alleen en dat voelde ontzettend goed.

Het was alsof ik op de drempel stond van een nieuwe aanvang, een nieuwe tijd die op datzelfde ogenblik was begonnen.

Hoewel het nog steeds winter was en buiten nog even koud als altijd. Intussen hadden we het hier binnen bij de open haard gezellig en gaf ik me over aan de comfortabele warmte van het vuur, de thee en het goede gesprek.

Alleen al haar te zien lachen hielp enorm. Hoe eenvoudig kan het zijn om je gelukkig te voelen met een paar ingrediënten. Een warm vuur, een kop hete thee en een persoon tegenover je waarmee je een goed gesprek kunt voeren. De ander te ontmoeten want ontmoeting is uiteraard communicatie. En communicatie is een vorm van liefde of andersom.

Dat ik iemand tegenover me had werd me snel duidelijk want ze begon me vragen te stellen waar ik ook niet meteen een antwoord op had.

Waarom het altijd winter was in Narnia. Waarom ik kon spreken. Wie toch die Aslan was waar ik het steeds maar over had.

Ik heb rustig tijd genomen om het haar allemaal uit te leggen. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk een eerlijk verhaal te vertellen over de geschiedenis van mijn land, mijn volk en waar we met elkaar voor staan. Uiteindelijk moe van het uitgebreide gesprek en de informatie die ik haar had gegeven begon ze te gapen. Volgens mij moet jij nodig eens een goede nacht slaap hebben is het niet?

Ik denk het wel, zei ze ondertussen haar ogen wrijvend, ik ben nu zo moe dat ik wel honderd jaar kan slapen .

Ik wees haar de logeerkamer, de badkamer en gaf haar wat ze nodig had om zichzelf te wassen.

Ze bedankte me voor de thee en de slaapplaats en deed de deur dicht.

Zelf nam ik plaats achter mijn schrijftafel om de indrukken van deze dag in mijn dagboek te schrijven. Vandaag ben ik een gelukkige faun.

Morgen na het ontbijt wil ik haar voorstellen aan mijn vrienden in het woud.

Heil Aslan.

Reepicheeps diary Wintertale.

Once there was a time it was always winter, never summer.

Ooh what time that was! Cold, dimm and dark as time can be.

My feet would hurt due to the never melting snow. Taking a walk through the Narnian forests was kind a risky for a mouse like me. I used to wear boots those days. My righteous boots so to speak. I also got my cloak of honesty draped neatly around my shoulders. It covered me and protected me from the cold winds. My pinching sword would help me to get rid of enemies that would come too close to me and threatened me while on my way.

I remember i always was glad to come home again in Tumnus’ warm cave. Where we would sat down by the open fire and drink a cup of tea together. Telling stories about Aslan and the great Emperor. Hoping and praying to witness that day winter would flee and spring would set in.

There were a few times we thought it was about that close it would happen but mostly our expectations were wrong. We misinterpreted the sign of times we lived in. Or we simply became too eager or to selfish to read between the lines of time.

I think many of you readers will have the same experience today! I mean with the fascist right winged politics moving on in modern times. I must warn you though that keeping a fence around yourself is a way of voluntarily become imprisoned! There is no need for that but i see it happen as we speak day by day. O i love that time and place where the animals could talk. Even better you would be glad if you could understand what the animals were saying right now to humanity! O you should listen to them if you could. They are telling you the truth about keeping this world green and healthy instead of polluting it every day as you are all doing right now!

And there is no one in the human race who acknowledge that as a fact to act against!

I mean we do not see it happen soon and we should know about it like no one else! For we are animals ourselves! We can read nature and environment like no other creature on this earth can. We don’t have much expectations whatsoever for the sons and daughters of Adam and Eve in these matters. They all set to have lost the ability to listen to the trees, their weeping isn’t heard or understood anymore. And o how they weep day after day. They barely can breathe. because of the polluted air that surrounds them They barely can grow for the water they need is polluted as well.

And mankind keeps on investing in economics, prosperity wealth and all that on cost of nature itself. I am convinced that Aslan would not be satisfied with such haste to waste His creation.

Maybe that’s why we keep waiting for His second coming. The times they are a changing i hear one sing but maybe, just maybe the time isn’t right yet to start the big, the real, the all overwhelming change promised to us.

In the mean time i will put on my gloves of patience and go outside to the edge of the forest and keep guard. Yes i think that’s what i ‘d do!

Hail Aslan!

Blauwe maandag 2021

Ook dit jaar is het geen feestdag. Staat ze doorgaans bekend als een lastige, saaie, drukkende, deprimerende dag, is het dit jaar wel een heel bijzondere blauwe maandag. Nu we in een lockdown zitten zijn er extra veel mensen die last hebben van depressieve gedachten. Bovendien zorgt het moeten wachten op de leveringen van vaccins ook voor de nodige extra spanning. Ja, er zijn er die heel hard roepen, er is licht aan het eind van de tunnel, maar er zijn er ook die roepen, de tunnel is nog lang en ik vindt het perspectief nog onvoldoende. We moeten roeien met de riemen die we hebben. Dat is in de eerste plaats ons gezonde eigen verstand. In de tweede plaats de deskundigen die ons bepaalde richtlijnen voorhouden en adviseren. Dat doen ze niet voor niets, dunkt mij. Ja het wordt dit jaar een wel heel bijzondere blauwe maandag. Eentje om nooit meer te vergeten. Eentje die de geschiedenisboeken in zal gaan als de dag die blauwer dan blauw was vanwege de coronapandemie die er toen heerste. Een dag die blauwer dan blauw was vanwege de wetenschap dat in het licht van aanstaande vaccinaties het virus zodanig muteerde dat het in een hogere versnelling zich kon gaan verspreiden. De materialisten zeggen dan dat het toeval was, een toevallige samenloop van omstandigheden. De evolutie aanhangers zullen zeggen het was een poging van het virus om tot betere overlevingskansen te komen. Ik vraag me enkel af met welk doel? Ik kan er geen enkele goede bedoeling in terugvinden. En ergens hoop ik altijd nog dat het virus ooit nog eens bij een mutatie de verkeerde afslag neemt en zichzelf buitenspel zal zetten. Maar goed die hoop zal dan wel weer te ijdel zijn, ben ik bang. Dus ja, ik erken, ook voor mij is een hele blauwe maandag die ik nooit meer zal vergeten.

Ergens iets van troost.

Ik wil ergens iets van troost vinden voor de rare tijden waarin we zijn terechtgekomen.

Laat ik eerlijk zijn. Misschien dat dat voor lezers de eenvoudigste manier van herkenning oplevert. Ook ik heb last van angst om wat er gaande is. Het virus is onzichtbaar, je weet nooit of je getroffen wordt en als je er al iets van merkt is de besmetting al zover gevorderd dat je lichte of zware klachten krijgt. Eén positieve test en je weet het zeker.

Natuurlijk heb ik last van de inperking van de ‘vrijheden’ die we vroeger voor vanzelfsprekend aannamen. De lockdown gaat iemand in de koude kleren zitten. Het verplicht dragen van mondkapjes in openbare ruimtes en winkels doet wat met ons allemaal. De dagkoersen van oplopende of mondjesmaat zakkende besmettingscijfers maken indruk op ons allemaal. We komen vanuit een maatschappij waar het normaal was om elkaar een hand te geven bij kennismaking of ontmoeting. In sommige vriendenkringen was het gebruikelijk elkaar een stevige omhelzing te geven. Een vriendschappelijke embrassement. De vreugde van het elkaar ontmoeten werd daarmee nog eens met een intieme handeling onderstreept. Maar in de huidige situatie zijn al dat soort prettige uitingen verbannen uit ons sociale handelen. We moeten afstand houden omdat we de ander niet onvermoed zullen besmetten. We moeten afstand houden om onszelf te beschermen. En dat doet iets met ons allemaal. We gaan een ander zien als ene potentieel besmettingsgevaar. En dat vergt een andere houding van ons. Niet van enkele groepen die risicodragend zouden zijn maar van ons allemaal. We zullen ons moeten houden aan de maatregelen die op grond van een deskundig advies ons worden aangeraden of zo je wilt tijdens een persconferentie zijn opgedragen. Ook dat vraagt van ons als Nederlanders een nieuwe houding. Een waar we niet zo goed in zijn. Namelijk je voegen naar de afgesproken regels. Een poos terug las ik het boek De Pretparkgeneratie van Arjan van der Ley en daarin kwam ik een zeer lezenswaardige uiteeenzetting tegen van hoe wij als Nederlanders ons ontwikkeld hebben van een volgzame natie naar een natie met een “Dat bepaal ik zelf wel.” Mentaliteit. Ik zou het iedereen aanraden dit boek eens te lezen. Het is die zelfingenomen houding die ons steeds nadeliger parten zal gaan spelen in onze strijd tegen het Coronavirus. Sla de kranten er maar op na en lees dat eigenlijk ieder weekend de politie wel ergens illegale feestjes moet opbreken en aanwezige deelnemers een boete moet opleggen. We zijn inmiddels een volk van beter weters geworden die zonder kennis van zaken belangrijke adviezen naast zich neer legt. Inderdaad het adagium “Dat bepaal ik altijd nog zelf wel.” Of met andere woorden het bagatelliserende :”Och, dat moet toch kunnen.” Wordt onze grootste valkuil. Ik heb de laatste dagen zitten denken. Als iedereen zich een maand lang volstrekt aan de regels zou houden, binnen zou blijven, geen bezoeken elders aflegt. Thuis uitziekt of onder deskundige verzorging in een ziekenhuis. Dan moet het virus toch te stoppen zijn. Wanneer het virus niet meer kan overspringen op anderen, kan het zich niet meer verspreiden of muteren. Maar goed dit idee is momenteel een tot mislukken gedoemde science fiction variant. IK wil terug naar de troost. Daar begon ik mee. De samenleving en onze sociale omgang verandert. Wat kan ik hiervan leren? Dat is nu mijn centrale vraag. Wat leer ik van deze rare tijd. Op persoonlijk vlak leer ik geduld hebben, ik leer wachten. Ik leer mijzelf te vermaken, opnieuw. Ik leer mij over te geven aan verveling. Ik leer dat er weer meer TV wordt gekeken. (Lees de kijkcijfers maar) Ik zie dat er nieuwe projecten ontwikkeld worden. Online varianten van voorheen live evenementen zoals Noorderslag en De Vrienden van Amstel live met onverwacht grote belangstelling en een groter bereik dan tijdens de live evenementen. Ik leer opnieuw lezen, een echt boek te pakken en er de tijd voor te nemen. Ik leer hoe digitaal onderwijs een grote vlucht neemt en bij elke nieuwe lockdown een verbeterstap maakt. Natuurlijk het haalt het niet bij de directe ontmoeting van mensen onderling met de daarbij behorende dynamiek maar toch. Het wordt wel steeds beter. Ik zie de kleine komedie met alternatieve projecten komen om artiesten toch een publiek te gunnen en speeltijd. Zodat ze bezig kunnen blijven met het uitoefenen van hun vak.

Ik leer dat er vaccins zijn ontwikkeld in een beperkte tijd omdat bij alle partijen de urgentie gezien werd en de focus daarop kwam te liggen. Daarin laat de mens zien dat ze kan samenwerken wanneer de urgentie maar hoog genoeg blijkt.

Ik leer ook dat er een kleine groep is die consequent blijft volharden in :”Dat bepaal ik zelf.” en het is die kleine groep die straks enkel voort mag leven op de genade van het feit dat ze inmiddels omringd zijn door een grote gemeenschap die zich wel heeft laten inenten tegen het virus. Wie er het bangst geweest is laat zich raden.

%d bloggers liken dit: