Pas op de plaats.

Bedenk eens hoe een kleine vlam een enorme bosbrand veroorzaakt. Onze tong is net zo’n vlam. Jakobus 3:5-6

Dit korte citaat deed me direct denken aan sociale media.
Er hoeft maar één iemand een onzinverhaal te posten en de op sensatie beluste mens gaat delen, becommentarieren en vervolgens doen de clicksgenererende algoritmes de rest.
In een mum van tijd wordt een halve waarheid een hele leugen en krijgt onzin de voorkeur boven betrouwbaarheid en ontstaat er een onontwarbare kluwen van pertinente onwaarheden die zich niet meer laten controleren of weerleggen. Analoog aan een kleine vonk of vlam die een niet te blussen brand genereert. Bovendien weten we inmiddels ook dat bosbranden ondergronds nog dagen kunnen nasmeulen en op een willekeurige plek ineens weer kunnen opvlammen. In wezen hebben we met de huidige sociale media een bij uitstek geschikt digitaal ecosysteem ontwikkeld dat precies zo werkt. Het vuurtje dooft niet, wordt hooguit iets minder om op een ander moment weer te kunnen opvlammen.
Dus bedenk goed wat je plaatst op sociale media en reageer nooit direct vanuit je verontwaardiging maar laat dit soort zaken eerst een dag bezinken. Dan kun je altijd nog voor jezelf besluiten om wel of niet te reageren.

Gekanteld

Ziekenhuis Marioepol
In de kelder twee in doeken gewikkelde dode babies
Voeten van volwassen doden vastgebonden met een veter.
Een A4 met daarop tijd en plaats van het gebeurde.
De arts schijnt met een schamel lampje op dit tafereel
En schikt en herschikt nog wat doeken bij de baby.
Je raakt er langzaam aan gewend maar ‘s nachts spoken de beelden door je hoofd.
Zelfs de dokter raakt beschadigd.

Putin houdt een tirade op TV.
Het masker af de lege blik veelzeggender dan de laatste letter van het alfabet dat hij koos als symbool van overheersing.

Hij is Dronken geworden van je macht
heeft de verbinding met de realiteit verloren
Heeft zich vergist in de eenheid van het westen
Heeft zich vergist in de kunde van zijn kliek
Heb zich vergist in de trouw van al zijn oligarchen
Hij neemt het woord patriotisme in zijn mond.
Opmerkelijk veel Privé jets vliegen richting Dubai
Ze ontvluchten de waanzin van een bij voorbaat verloren oorlog waarin hij ze heeft meegesleept.


Dit wordt geen back to the USSR meneer Putin.
Je kunt een kernwapen inzetten, je kunt een wereldoorlog ontketenen en zelf ook alles verliezen maar weet dat je nooit je ultieme doel bereikt zult hebben.
Geen groot Russisch rijk meneer Putin. Geen groot Russich rijk.

Jouw barstende bommen blijven beuken op woningen en theaters
Scholen en kerken, niemand is veilig voor jouw oorlog.
Weet dit meneer Putin, elke oorlog kent enkel maar verliezers.
Je leger loopt stuk op de wilskracht van het Oekraiense volk, zijn leger, zijn leiders.
Je leger loopt stuk op de eensgezinsheid van het Westen.
Jij bent verworden tot paria in een wereldeconomie. Afgedaan als gesprekspartner voor de democratische vrije wereld.

Je brengt zelfs China in een lastig parket met je grootheidswaan.
Vroeg of laat zal ook dat land jouw laten vallen.
Z equals Swastika en dat leidt onherroepelijk tot niets!
Als de Z gekanteld is vormt het de N van niets!
Het is een kwestie van tijd.

Machteloos liefhebben.

Cor Lourens-fijnschilder.
Machteloos iemand liefhebben, kan dat wel?
Zeker kan dat. Omdat je ondanks de liefde die je voor de persoon koestert er altijd een onoverbrugbare distantie blijft waar je maar niet doorheen komt. Zelfs niet na een leven lang proberen. In de ouder kind relatie komt het vaker voor dat ideeën uiteenlopen naarmate we ouder worden. Daar waar je als kind eerst nog netjes in het spoor loopt van je ouders, begint het tijdens de pubertijd te schuren en het kan soms tot een enorme verwijdering leiden.
Als jong volwassene wil je nu eenmaal het liefst je eigen fouten maken. Tot het moment aanbreekt dat je je bedenkt, die oudelui van mij hadden het misschien nog niet eens zo gek bekeken. Maar dan is vaak de verwijdering onoverbrugbaar geworden terwijl de liefde die je voor hen voelt tot grote hoogte stijgt. Maar ja, te trots om het bespreekbaar te maken, je kwetsbaarheid te tonen en vul nog maar een paar van die gemeenplaatsen in. We kennen ze allemaal wel, hebben het van dichtbij meegemaakt en we zijn ook allemaal voor diezelfde kloof blijven staan.

Jan Piere Rawie schreef erover een prachtig sonnet.

Sterfbed

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden maar hij kan niet spreken en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Opgebrand!

Heeft het ooit geregend uit jouw ogen? Ik bedoel dat het er echt met bakken uit kwam zetten? Niet te stelpen gewoon. Dat je natte schoenen kreeg van het janken? Dat je overvallen werd door wat je overkwam. Bang voor alles om je heen.  Compleet overwerkt? En geen rem meer voor kon vinden?
Wanneer je antwoord op deze vragen “Ja” is ben je van ver gekomen, overspannen is misschien een groot woord maar ‘opgebrand’ zit er niet ver naast. Je hebt in elk geval behoorlijk wat verstookt. Overspannenheid roept bij mij het beeld op van een gitaarpseler. Je speelde tot voor kort met 6 snaren. Mooie akkoorden, soms een lekkere solo. In elk geval klinkt het goed en alles klopt, er is harmonie vult elkaar aan. Dan ineens ben je opgebrand en knappen er een of twee snaren.
Je moet opnieuw leren spelen. Nieuwe akkoorden zoeken die kloppen, die klinken en na een redelijke poos speel je wel weer een aardig deuntje maar nooit meer als voorheen. Je hebt namelijk nog maar vier snaren over. Ok, Ukelele, Banjo of Viool speel je ook met vier snaren maar het klinkt allemaal anders, minder vol en die instrumenten hebben een ander karakter. Het is overduidelijk dat je hebt moeten resetten. Je bent opgebrand en wat snaren kwijt, voorgoed. Die twee of drie die geknapt zijn krijg je niet meer terug. De muziek is weg . Je creativiteit staat stil en zin in nieuwe dingen ontbreekt.“Nu even niet’” denk je iets te vaak maar je kunt niet anders.
Die rust pakken, de stilte van het zalige niets gedwongen door het moment is levensreddend voor je geest.
En dan, wanneer dat hele vliegwiel eindelijk een poosje stilstaat, maar dan ook echt helemaal stil. Pas dan functioneert diezelfde stilte als een helende regen in je geest.
En zoals iedereen weet, het is de logica van elke weerman, na regen. . . .komt zonneschijn! Vanuit die rust ontstaan nieuwe openingen voor creativiteit, zingeving en verbinding met de wereld om je heen. Wees zuinig op af en toe, bewust of niet bewust, opgezochte, helende stilte. Fijne dag allemaal.

Bedankt!

We schrijven maandag 29 augustus 2022.
De Oud Lunterse dag is weer geweest en zoals inmiddels bekend is de dag gelukkig weer goed verlopen.
Bij het terras van Floor wandel bij toeval langs de voltallige commissie die net plaatsneemt voor een afsluitende ‘vergadering’. Het oogt ontspannen en gezellig. Er moeten natuurlijk de nodige evaluaties plaatsvinden. Wat ging goed, wat kan beter of wat zou anders moeten.
Dat soort zaken zullen zeker de revue passeren. Overigens best vreemd om al die commissieleden eens in gewone dagelijkse kledij te zien. Je zou ze haast niet herkennen.
In ieder geval is er weer een erg mooi feest geweest en ik bedank voor de tijd en moeite die ze erin hebben gestoken waarop een van hen zegt; ‘Jij ook bedankt dat je gekomen bent want ja, als er niemand op het feest komt is het ook zo wat!’
En daarmee raakte hij precies de kern van wat de Oud Lunterse Dag in zekere zin behelst.
-Veur en Deur Lunteren.-
Ik moest denken aan 1 corinthe 13. Over iets dat zichzelf niet zoekt, klaarstaat voor een ander, liever geeft dan neemt en zeker wanneer dat wederzijds is bloeit het samenzijn op tot iets prachtigs.
Elk jaar krijgt dit handen en voeten in de vorm van die Oud Lunterse Dag.
Ik hoop dat ik namens vele dorpsgenoten spreek als ik zeg dat iedereen die heeft meegewerkt aan de voorbereidingen, de vrijwilligers met klaarzetten, met opruimen en zorgdragen voor een goed verloop heel hartelijk worden bedankt door alle dorpsgenoten en gasten van buiten en dat we met elkaar weer een onvergetelijke dag hebben mogen beleven.
Voor al die vrijwilligers, hulpverleners, coordinatoren, regelaars, muzikanten, technici gooi ik de pet nog een keer flink de lucht in. Het was weer iezig gezellig.

De computer heeft het gedaan.

25-08-2022.
Bubbel

Het gegeven dat de algoritmes achter de sociale mediaprogramma’s ingesteld zijn op aanbod op grond van interesses verkregen uit door henzelf gegenereerde data is een gevaarlijke ontwikkeling. Immers het voedt op die manier telkens zichzelf en heeft een zelfversterkend effect. Wanneer dit overslaat naar de mens, de ontvanger, zal die zich alleen maar meer gesteund voelen in zijn vermeende eigen gelijk. En misschien is het dus daarom dat de wereld momenteel zo polariseert. Helemaal wanneer ‘mogenheden’ gebruik gaan maken van ‘trolbots’ om de opinie van de massa aan te sturen. Iets wat momenteel ongetwijfeld al gaande is.
Daar komt nog bij dat er van dat digitale aanbod een conditionerende werking uitgaat. Eenmaal in een bepaalde richting een anker gevonden hebbend zal een algoritme de mensen vergelijkbare content blijven aanbieden met een ongelooflijk consequentheid.
En daarmee heeft de mens zich voorgoed overgegeven aan de digitale wereld.
Ik las vanmorgen in de NRC al dat er via softwareprogramma’s besloten kan worden wanneer iemand de IC mag verlaten. De zogenoemde ‘Ontslagsoftware’.
Nu heeft de dokter nog het laatste woord maar er kan een tijd komen dat er geen menselijke beslissing meer bij komt kijken en op zeker moment zijn er dus ook geen mensen meer verantwoordelijk. De computer heeft het straks gewoon gedaan. Dat zie ik als een gevaarlijke ontwikkeling.
We kunnen dit doen om processen te stroomlijnen maar we mogen onze menselijke verantwoordelijkheden nooit overdragen aan Artificiele intelligente apparaten of software programma’s.
Het verleidelijke zit hem in het feit dat de mens nu eenmaal nieuwe wegen altijd zal uitproberen om te kijken wat er gebeurt. Niet omdat het moet maar omdat het kan.
De appel uit het paradijs is er het eerste voorbeeld van. De rest is geschiedenis en we zitten er middenin.

Waar een klein dorp groot in kan zijn.

Collum 19 augustus 2022.

Ik wandel over de Kerkhoflaan en groet de uitvaartleider die staat te wachten op de aankomst van de rouwstoet.
In stemmig zwart gestoken , zwarte handschoenen, zwarte hoed, zwarte pantalon en lange zwarte overjas staat hij er als een teken van eerbaarheid naar de gestorvenen.
De kerkklokken luiden al, teneinde de komst van de rouwstoet aan te kondigen.
Hier wordt vandaag iemand begraven, is een familie in rouw, is er verdriet en misschien putten ze op den duur weer troost uit wat ze zojuist gehoord hebben tijdens de rouwdienst.
Even verderop gaat het leven toch ook gewoon weer door. In de dorpsstraat zijn de winkels open, klanten komen en gaan. Een winkelier veegt zijn straatje schoon. De eikels zijn vroeg dit jaar en de bladeren beginnen al weer van de boom te vallen. Dat is geen gezicht dus moet het netjes aan kant geveegd. Bij de rekken met uitverkoop van kleding staan klanten op hun gemak te zoeken naar een mooie aanbieding. Ik loop verder en zie dat waar eens het pand van Landgraaf stond de nieuwbouw al gestaag vordert. Bij Broodje Bijzonder zitten gasten op terras aan de koffie en de vroege vogels kozen al voor een lekker lunchgerecht. Het lunters vrouwtje op het nieuwe erf staat er en houdt de wacht. Als toonbeeld van deugdzaamheid staat ze daar. Het valt me op dat er bij haar nog geen boerenzakdoek om haar hals is geknoopt terwijl in het dorp dat solidairiteitsteken overal te zien is. Zo bezien is Lunteren duidelijk begaan met de boerenstand.
Ik ben benieuwd hoe dit zich zal vertalen naar de aankleding van de Reutemeteut binnenkort. Het is al aftellen geblazen nog een kleine week en dan gooit de loco hem weer los. Oud Lunterse Dag. Wat hebben we daar lang naar uitgekeken. De Corona-pandemie maakte het vorige jaren onmogelijk het feest op grootse wijze te vieren.
Zo lopend door het dorp merk ik op dat alles in de tijd zo heerlijk voort blijft kabbelen. Dat elke tijd zijn eigen gezicht heeft maar Lunteren als gemeenschap toch zo heel herkenbaar een eigen gezicht blijft houden. Waar een klein dorp groot in kan zijn.
%d bloggers liken dit: