De Schrijvende Hollander

KERST 2025


Vandaag is er opnieuw gekozen
voor de laagste plaats.
Een stal, het stro, een voederbak, de stank.
Want in de eenvoud ligt de grootste rijkdom toch verborgen.
Laat dat ons tot troost zijn.
 

Er wordt mij vandaag een keuze gegeven.
Boots ik na met glitters, sneeuw en zoete klanken
of volg ik na van wat hier ten diepste wordt gevraagd.
De weg van eenvoud en onophoudelijk bedanken.
Voor elke nieuwe dag, 
voor mijn dagelijks brood.
Voor elke ademtocht, 
voor elke wandelpas 
die ik mag zetten 
op mijn levensweg.
Laat dat dan mijn troost zijn.

Kerst vraagt niet om ons sentiment.
Kerst vraagt om mijn innerlijke betrokkenheid.
Kerst is de ultieme  paradox, geen feestje voor de massa
maar een persoonlijk appèl op jou.

De Almacht verschijnt hier in een kwetsbaar kind en vraagt wat jij er zelf van vindt.

Gloria in Excelsis Deo

Ooit kreeg ik van de organisatie van Youth for Christ een prachtige kerstkaart met daarop geen enkele afbeelding enkel maar deze woorden:


Christus is geboren!
Eindelijk heeft de waarheid voet tussen onze werkelijkheid gekregen!

Ik wens iedereen een gezegende Kerst

Advent 2025 Week IV


Waarom zouden we nog wachten.
Alles lijkt zo zinloos en zo zonder doel.
De bezetters lijken toch gelijk te krijgen.
De leugen wordt niet meer weersproken.
Het grote beest is al geboren.
Sterker nog wij gaven onze vrije wil 
vrijwillig er voor op.
De mensheid gelooft nu eenmaal liever in een leugen
en verkiest ze boven waarheid.
Zolang je maar bevestigd wordt in je eigen interesses.
‘Die boom daar. . . .’
‘God heeft zeker wel gezegd. . .’ 

Maar niets is wat het lijkt.
Een en een blijft altijd twee.
Afstand is illusie
evenals de tijd
elke hindernis maakt sterker
en niets is wat het lijkt.
Over de onschuld van mijn jeugd
heb ik mij vergeefs verheugd.
Met open ogen loop ik door dit land der blinden.
Koning eenoog houdt hier geen paleis.
De liefde kan soms hartverscheurend zalig zijn
en elke kus heeft zo haar eigen prijs.
Nog een week wachten op de morgen
even wachten tot de ster
zal stilstaan boven eenvoud
van een ongekende kwetsbaarheid.
  

Advent 2025. Week III


Bijna zijn we waar we wezen moeten.
De vrede is niet ver.
Als we beginnen bij de buren
en we volgen trouw de ster
kan het niet zo lang meer duren.
De weg ligt er al eeuwen.
Gewoon een kwestie van de ene voet voor de ander.
Hoe moeilijk kan het zijn.

Het leven moet voorwaarts geleefd
en achteraf begrepen.
Helder zicht op je verleden
helpt je te zien op wat er komen gaat.

Dat is een hele zorg minder
je weet waar het naar toe zal gaan.
Ergens in de tijd is het begonnen
en ergens in de tijd komt er een einde aan.
Dat is een ding wat zeker is.
Alles wat er daarna komt
blijft een groot geheimenis.

Kunst vermag wel veel maar niet alles.
Zo draagt het niet de eeuwigheid in zich.
Wekt het doden niet tot leven.
Blijft het altijd ‘afgeleide van’ 
wat ons het leven heeft gegeven.

Levenskunst ligt besloten in wat het woord ons zegt 
Het besef van eeuwigheid is namelijk door iemand anders
in ons hart gelegd.

Ik weet niet hoe het jou vergaat
maar soms ben ik zo moe
van wachten op de dingen die nog komen gaan
en niet te weten hoe

Niemand kan de toekomst zien
het kost moeite bij de dag te leven
aan te moeten zien hoe rijken rijker worden
hoe de aller armsten ,meer dan ze kunnen, blijven geven

Een weduwe  geeft haar muntjes 
geeft alles wat ze heeft
ogenschijnlijk geeft de rijke meer
daar kan de weduwe nooit aan tippen maar 
de rijke geeft van wat hij over heeft 

daar ligt  het werkelijk verschil
de eersten zullen laatste zijn
de laatsten dan weer eersten
zo zal geschieden
zo de Here wil


Al kan het in het oosten dagen
een lichtje aan de hemel staan
een ster die ons de weg wijst
waarlangs we moeten gaan
we zullen zelf moeten reizen
stap voor stap en dag aan dag
moedig voorwaarts richting einde
tot we bij de herberg zijn die vol blijkt
buiten hoor je het gelag
maar ja vol is vol hier is geen plaats
de beste kamers zijn weer voor de rijken
loop dus maar door
daar verderop is nog een stal
misschien dat je daar naar binnen mag.

Dat het in het leven uiteindelijk om de eenvoud draait, is iets dat mij, juist in de levensfase waarin ik mij nu bevind, steeds duidelijker wordt.
Er ligt een rijkdom in verscholen die ik eerder nooit opmerkte.

Het in alle rust opstaan. De dag op je eigen tempo beginnen. Koffie zetten, krant lezen. Ontbijt klaarmaken voor mijn lief en mij. Die herhaling van de dagen die zich moeiteloos aaneen lijken te rijgen. De vrijheid van handelen die het gepensioneerd zijn met zich meebrengt.

Maatschappelijk hebben we onze bijdrage geleverd of doen er op gezette tijden nog aan mee, maar in een andere vorm dan toen we nog werkzaam waren in loondienst.
Dat ik de rijkdom niet eerder in het vizier kreeg, wijt ik aan het gegeven dat werk nu eenmaal veel aandacht vereist en dus veel van je opmerkingsgave vergt. Eenvoudig gezegd: je aandacht en focus liggen bij je werk.

Tijdens vakantieperiodes kun je een beetje proeven van die eenvoud en die spanningsboog even wat loslaten die het betaalde werk van je vraagt. Dat is in onze maatschappij prima geregeld in verschillende cao’s of in goed overleg met onze direct leidinggevende.

Naast al deze gerichte aandacht vindt ook de ontwikkeling van de actualiteit plaats. Die volgen we uiteraard via de nieuwskanalen. De waan van de dag is vaak die van wat de nieuwsmedia ons voorschotelen. Het valt niet mee om in de hectiek van alledag de rust te bewaren en ons echt te laten drijven op de tijd die ons gegeven is. Dat is een levenskunst die we haast zijn afgeleerd tijdens ons arbeidzame leven.

Als dan, om wat voor reden dan ook, een einde komt aan dit gereguleerde bestaan, duurt het wel een poosje voordat het grote vliegwiel in ons tot stilstand is gekomen. Het maalt nog wel een tijdje door in ons denken. Maar als het eenmaal zover is gekomen en we door de inmiddels verstreken tijd hebben geaccepteerd dat alles is zoals het is, ja, dan treedt de rust in. Dan voelen we dat we nieuwe krachten opdoen en juist vanuit die rust tot nieuwe invullingen komen van de zee van tijd die dagelijks voor ons ligt.

En dat is ook het moment dat je je kunt realiseren dat het leven in al zijn facetten uiteindelijk draait om de eenvoud, en dat in die eenvoud een enorm rustgevende en onbetaalbare rijkdom schuilt. Ik zou zeggen, geniet er van!