POEZIE.

Ik ben zoals ik ben.

Ik ben geen Luther, vergelijk me niet met hem
Ik ben geen theoloog ik probeer te luisteren naar een stem.
Ik ben niet van God los omdat Hij nooit loslaat
Ik ben verward omdat lang niet alles goed gaat
Ik ben niet dom
ik ben niet gek
ik ben niet in de war
ik ben gewoon mezelf
ik ben gewoon op weg
Ik ben geen goede pelgrim
ik ben gewoon op zoek
ik ben niet in de buurt van een eerlijk antwoord
ik ben nog bezig met dat boek
ik ben bezig met een leven zonder zicht op wat er komt
ik ben bezig te geloven terwijl mijn stem verstomt
ik ben een denker in een doolhof die de uitgang maar niet vindt
ik ben geworpen in dit leven en geworden als een kind

Ik ben zo langzaam aan volwassen
ik ben van alles tegelijk
ik ben geslagen door het leven
ik ben de koning soms te rijk
ik ben de laatste onder eersten
ik ben als water naar de zee
ik ben op zoek naar nieuwe wegen
ik ben de nar op zijn retour
ik ben de god van mijn gedachten
ik ben de dwaas zonder bravoure
ik ben meer dan de som der delen
ik ben de breuk met mijn verleden
ik ben een met hem
ik ben het kind dat wacht op antwoord
ik ben degene die maar vraagt
ik ben de twijfel op twee benen
ik ben de drinker die zichzelf niet spaart
ik ben de slaper op het kussen
ik ben de lacher om mijn eigen grap
ik ben de wachter op de morgen
ik ben de bidder zonder woorden

ik ben eenoog in het land der blinden
ik ben de ezel die zich tweemaal stoot
ik ben het verdwaalde schaap
ik ben de bedrieger van mijn dromen
ik ben een leugen in de dop
ik ben de breker van het brood
ik ben de schenker van de wijn
ik ben de bedenker van een mop
Ik Ben is . . .nu zijn mijn woorden op.
De man die werkt met hout
weet waarover Hij het heeft
hout leeft wanneer je het bewerkt
het spreekt
het kraakt en piept zo nu en dan
en protesteert als het gebogen wordt
in ongewenste richting

maar de man die werkt met hout
heeft een groter plan
voorbij de blauwdruk van de groei
heeft hij het hele beeld voor ogen
hier moet wat af en daar wat worden ingekort
de pijn verdeeld,
omdat Hij als Schepper van Zijn werk
met alle eigenschappen speelt

Hij heeft volledige controle
weet hoe het worden moet
pas als het hout na talloze bewerkingen
aan dit beeld beantwoord
komt die mooie dag toch nog met spoed
pas dan zegt Hij
niks meer aan doen zo is het goed


In archief vond ik weer eens een oud lied dat ik jaren terug al schreef. Zonder beeld dit keer. Dat laat ik aan de lezer zelf. 

De muze

Vannacht heb ik na jaren
Mijn muze weer gesproken
Muze ach mijn muze
Waar was je al die tijd

Ze was bedroefd en 
ze had tranen in haar ogen
muze ach mijn muze
ik was je even kwijt

het gaat de mensen niet meer om de waarheid
zei ze
muze ach mijn muze
maak je niet zo druk
de meesten hechten liever aan een. . .
vuile leugen
muze ach mijn muze
je maakt mijn waarheid stuk

maar ik zal blijven wachten op de stormen die gaan komen
ik zal blijven waken voor de wolven in de nacht
ik zal blijven strijden voor al jouw verborgen dromen
de tijd is mij gegeven en ik weet waarop ik wacht

vannacht heb ik na jaren
mijn muze weer gesproken
ik heb met haar gedronken
tot ver na middernacht
en toen de kroeg ging sluiten
heb ik de drank betaald
en ik heb haar daarna naar haar eigen huis gebracht

en ze was mooi
ze was zacht
ze rook heerlijk die nacht
en ze stierf in mijn armen en stond weer op
en ze was mooi 
ze was zacht
ze rook heerlijk die nacht
en ze stierf in mijn armen en stond weer op.




In het kevertjescafé is het en drukte van belang
Er klinkt gelach, er is lawaai
En achter in de zaal hoor ik gezang

Op een blaadje van laurier
Staat een piepklein glaasje bier
De waard achter de tap
Verteld een laatste grap

Dan stuurt hij iedereen naar buiten
Zet de stoelen op de tafels
Sluit de deur dooft het licht
en kijkt nog eenmaal door de ruiten

hij laat zijn moede ogen
dwalen door de lege kroeg
knikt dan tevree en zegt
dit was genoeg, de dag is om
ik ga naar bed

als hij de laatste glazen spoelt
en netjes op de bar heeft neergezet
ziet hij in gedachten
zijn vrouw weer naast hem staan
en dan na al het lachen van vandaag
loopt langs zijn wang een kevertraan
-
Namen werden nummers,
koffers leeggeroofd.
De huizen die ze achterlieten uitgevent en weggegeven.
Wanneer men vandaag in Auschwitz slechts één naam uit het duister tilt,
zijn de koffers niet vergeefs bewaard gebleven.


Juko de Vries.
hier
liggen wij. . .

we denken
en voelen
aan elkaar. . .

verliezen onszelf
in de ander. . .

proeven het zout
van vergoten tranen. . .

het zoete van speeksel
van gegeven kussen
en drijven op oceanen
naar verre landen.

zo dicht bij elkaar
zo houden wij van. . .

dit is ons eiland
ons baken van rust
hier zijn we veilig
hier zijn we thuis
het bed beslapen
het brood gebroken
de wijn gedronken
het lichaam bespeeld

de een van de ander
de ander van een
de wonden geslagen
door liefde geheeld

De wereld heeft meer zachtheid nodig

We zijn te hard te koud te kil

En al dat schelden stemverheffing

Dat is zo niet wat ik wil

Laat de plicht niet langer botsen

Betoon elkaar wellevendheid

die de ander toekomt

Zonder liefde zijn wij niets.

Lege hulzen zonder zin of doel.

Weet niet precies waarin je geloofd of waarin jij je hoop verankert

Je boodschap van liefde zegt me dat het goed zit.

Want daar waar liefde is is ook gevoel.

We zijn gestrand in Babylon

je kunt geen mens verstaan

De timmerman is in de war

draagt water naar de kraan

De metselaar zaagt stukken hout

de heiden slaat een kruis

de vrome zoekt een nieuwe god

en raakt te ver van huis

de schipper brengt zijn boot tot zinken

de schilder verft zich dood

de fotograaf schiet hier met scherp

dwars door glas in lood

het houdt niet over

het schiet niet op

en alles staat hier op zijn kop

net zo ver als toen de bouw begon

zijn wij vandaag geen meter verder

zijn wij vandaag opnieuw gestrand

in Babylon

een dokter wist zijn sporen uit

terwijl hij rapporteert

de waarheid ligt hier relatief

doodziek en uitgeteerd

de wereldwijde webverbinding

drijft mensen uit elkaar

want digitale geur bestaat neit

echt contact is schaars

de predikant vloekt alles stijf

de stomme slaakt een gil

terwijl de toren tot de hemel rijkt

ligt al het werk hier stil

het houdt niet over

het schiet niet op

en alles staat hier op zijn kop

net zo ver als toen de bouw begon

zijn wij vandaag geen meter verder

zijn wij vandaag opnieuw gestrand

in Babylon

De tolk is zijn taal vergeten

en snapt niet hoe dit komt

soms denkt hij dat hij bijna dood is

terwijl zijn stem verstomt

Een koopman zet zijn klanten af

en gaat er snel vandoor

twee glazenwassers op een trap

roepen nog in koor

het houdt niet over

het schiet niet op

en alles staat hier op zijn kop

net zo ver als toen de bouw begon

zijn wij vandaag geen meter verder

zijn wij vandaag opnieuw gestrand

in Babylon

De schrijver leest weer verder

en slaat een bladzij om

tussen de regels leest hij

dat het poolijs

niet smelt door de zon

maar door het dagelijks weer stranden

dat oeverloze stranden

door het elke dag weer stranden…

In Babylon

Ochtendbede

Dankbaar voor de nieuwe morgen.

Na een nacht van zoete dromen uitgerust weer wakker worden.

Is niet iedereen gegeven, denk aan hen die wakker bleven.

Omdat hun werk dat van hen vroeg ze voor een ander moesten zorgen.

Ik denk aan loonsverhoging structureel vind tien procent niet eens te veel.


Tjilpend…

De zon doet knap zijn best om op te komen

De nacht trekt zich terug een vogel doet de rest

Wat tjilpend hier en daar

verjaagt mijn stoutste dromen



Avondbede

Nu de avond is gekomen laat ik los wat mij bezwaart

Diep in mijzelf verborgen mijn vreugde en mijn zorgen

Sluit mijn ogen, vouw mijn handen

adem in, adem uit

En luister naar een stem

Open mijn geest alvast

Voor de dag van morgen

Als een terugkerend refrein.




Afscheid van een winter

3-01-2021

Eindelijk

Na de langste nacht worden dagen langer

dichter bij de zon voelt altijd weer als

Opmaat naar een lente, belofte voor een zomer

Ik ben gelukkig met zo’n afscheid van een winter




Laat de kunst mij troosten

2-01-2021

Samenvallend met mezelf

Laat ik de kunst mij troosten

Kan ik de waarheid nog verdichten

Mijn eigen nacht verlichten

Wanneer ik los ben van de liefde




Kinderen uit Moria

1-01-2021

Het jaar is net begonnen

Veertien uren oud

De mensen blijven hopen

De zon wordt niet veel warmer

Armen worden armer

De rijken laat het koud

De ratten blijven bijten

In het vlees van kinderen

Omdat overleg op overleg

Gedimdam over draagkracht

Beslissingsnselheid doet verminderen

Een politiek gehandjeklap

Een uitruil van belangen

Er zijn geen woorden voor

Alleen ratten pakken door.




Wanneer de haan gaat kraaien

Als de zon zich weer verheft

En Zijn geest gaat waaien

Terwijl het kind nog niets beseft

Wanneer de herbergier een lamp brengt

En wat brood met honing

Jozef zich een vader weet

Maria moeder van een koning

Wanneer de engelen zingen

Als de hemel open gaat

De schapen zijn geteld

En uren terug al uitgeblaat

Wanneer de zon weer opkomt

En zo de nacht verdrijft

Dan heeft de waarheid eindelijk een voet gezet

Tussen onze werkelijkheid

December 2020

Vanaf vandaag beschikbaar in de iBook store van Apple.

Vandaag schrijf ik geschiedenis

Het feit dat ik er ben

Bepaalt in zekere zin de loop van wat nog komt

en als vandaag verglijdt naar gisteren

En morgen wordt vandaag

Bepaal ik weer opnieuw de loop

Van de geschiedenis

Daar waar het allemaal

Nog binnen mijn bereik ligt

Blijft het een fluitje van een cent

Er zijn of niet te zijn

Dat blijft de kwestie



Vanuit het duister

Tastend

Naar het licht

Loopt hij over het water

Van God’s akker

Stoot zich in zijn droom

Tot drie maal toe

Aan die levensboom

En wordt maar niet wakker

24 november 2020



Ik zag in mijn oude tante

De trekken van mijn moeder .

En van een oma en een opa,

Die ik nooit echt heb gekend .

Hetzelfde bloed stroomt door mijn lichaam

dezelfde oogopslag gelijkt.

De verbeten trekken om haar mond.

Het in zichzelf gekeerde staren

in de leegte van een landerige dag,

waar op wasdag alle lakens

heerlijk wapperen in de zon.

En dan datzelfde kijken,

zoals ook mijn moeder kijken kon.


Laat alles beginnen met rust

Bij de dood keer je enkel weer terug

In het grote verhaal is het leven

Enkel nog maar ‘tussenzin’.


Huidmond gesloten

Ademt niet mee met het seizoen

Valt eerloos op de grond

Laat eerder los dan was voorzien


<span>%d</span> bloggers liken dit: