Wanneer ik niet langer in het middelpunt van mijn bestaan verkeer, maar De Ander. Wanneer ik afzie van mijzelf en De Ander uitnemender acht dan ik zelf ben. Wanneer ik doe aan De Ander wat goed is, komt het goede, als vanzelf, mijn kant op, en zo niet, dan heb ik in elk geval iets goeds gedaan. Dan heb ik daarmee toch enig licht gebracht in deze donkere tijden. Bovendien, wanneer ik iets voor De Ander kan betekenen, wordt mijn leven ook betekenisvol. Feitelijk bestaan we allen bij de gratie van De Ander. Want zeg nou zelf, alleen is maar alleen. Wanneer je zelf het centrum van je eigen wereld bent en alles draait om jou, dan is dat dodelijk vermoeiend op den duur. Alsof je een leegte probeert te vullen. Alsof je water schept met een emmer zonder bodem. Zodra je de emmer uit het water haalt, is hij al weer leeg. Je hebt een volkomen zinloze handeling verricht zonder resultaat. Ik zie jonge mensen, plaatjes schieten van zichzelf om vervolgens op Instagram te zetten. Plaatjes van mooie plekken waar men dan vertoeft. Aan een zonnig strand, een prachtige baai met azuurblauw water en prachtige vissen. Plaatjes van zichzelf met mooie kleren aan. Een gezicht zo mooi mogelijk in de plooi met een fantastische tandpasta smile. Of stoer in een gehuurde knappe cabriolet, in een gym met gewichten in de weer. Hier en daar wat vrouwonvriendelijke commentaren waarmee direct duidelijk wordt hoe men denkt over de man-vrouw verhouding. Allemaal waterscheppers met emmers zonder bodem. Zodra je van jezelf durft af te zien en uit het centrum stapt en daar De Ander zet, krijgt jouw bestaan pas werkelijk betekenis, niet eerder. Wij zijn mens onder de mensen en afhankelijk van elkaars welbevinden. Als het goed gaat met De Ander, gaat het goed met ons allemaal. Dus als je wilt dat het goed gaat met jou wees dan om te beginnen ook goed voor De Ander.
De Schrijvende Hollander 