Klimaatverandering: Meneer Natuur Laat Van Zich Horen

We stellen ons de natuur eens voor als een persoon. Een meneer of mevrouw, dat maakt voor dit verhaaltje niet uit, maar in ieder geval is het een persoon. Zoals altijd met mensen onder elkaar, moeten we op de een of andere manier een harmonische manier vinden om samen te kunnen leven. We zijn natuurlijk niet allemaal hetzelfde, dus onze interesses zijn allemaal verschillend. Heel begrijpelijk dat je dus niet altijd je eigen zin kunt doen. Je moet immers rekening houden met de ander. Dat is op zijn minst een beleefde levenshouding ten opzichte van de ander. Omgekeerd geldt dat voor de ander ook.  We houden rekening met elkaar en geven elkaar de ruimte. Dat is voordelig voor alle partijen. Er is rust, evenwicht en vertrouwen, en daarbij gedijen we allemaal op onze eigen wijze heel goed. Kom ik onlangs meneer Natuur tegen. Die is me toch boos! Als ik vraag waarom ie zo boos is, begint hij aan een klaagzang over wat de mensen hem zoal hebben aangedaan de afgelopen honderden jaren. ‘Ik zal het vuurtje voorlopig eens even flink opstoken!’ Hoor ik hem zeggen. ‘Ik ben het helemaal zat dat de mensen steeds meer van me afpakken. Ik krijg geen frisse lucht meer, kan nauwelijks nog ademhalen. Ik heb geen ruimte om te groeien door de alsmaar uitdijende industriegebieden en daarmee gepaard gaande vervuiling. Jullie kappen al mijn bossen kaal om er vervolgens, heel dom, monocultuur op te planten. De dieren verliezen hun habitat en de biodiversiteit neemt zienderogen af. De hitte neemt toe en dat is al jaren aan de gang, maar die meneer Baudet en al die andere flapdrollen maar roepen. ‘Klimaatopwarming? Het is een hoax, mensen. Het is een fabeltje, het is niet bewezen en metingen zijn ook maar een mening.’ Nou, nu zitten we met peren en die zal ik ook eens flink gaan bakken. Maar je hoort die gasten, nu het echt lastig wordt ineens nergens meer over lullen. Sorry voor mijn taalgebruik, maar ik ben het al zo lang meer dan zat. Maar goed, ik zal dus dat vuurtje voorlopig wel eens flink blijven opstoken. Misschien dat jullie dan eens gaan nadenken over de gevolgen van jullie actie, of liever gezegd, jullie gebrek aan actie. Tjonge, wat reageren jullie traag zeg.
Maar goed, ik snap het wel, geldverdienen en je eigen belangen veilig stellen staat nog altijd voorop bij jullie. Tja, zolang jullie daarin niet resoluut veranderen, ben ik bang dat er weinig van jullie klimaatplannen terecht zal komen. Verslaafd zijn jullie aan meer, meer, meer. Aldus meneer Natuur. ‘Ik begrijp dat u boos bent, meneer, maar wat kunnen we dan nu nog doen? Heeft u enig idee om de boel weer binnen veilige kaders te brengen?’
‘Zeker, wanneer we eens allemaal zouden stoppen met die vermaledijde marktwerking en we teruggaan naar overheidsbemoeienis waar het nutsfuncties betreft! Dus openbaar vervoer, zorg, energievoorziening en vooral, heel erg belangrijk het bankwezen. Leg dat weer eens aan banden want, man, o man, daar zitten me een partij gewetenloze graaiers tussen. Die kennen geen ethiek meer, hebben geen moraal, of, jawel, ze hebben maar één moraal! Meer is goed, meer is grenzeloos, meer is nooit genoeg want aandeelhouders weet u wel? Nee, daar wil ik nog niet eens dood naast worden gevonden. ‘
“Oef, dat is wel erg krasse taal, meneer Natuur!’
‘Inderdaad, nu je het zegt, misschien ga ik ook wel een beetje te ver. Ok, dat laatste neem ik terug.’
‘Maar meneer Natuur, zou dat werkelijk de oplossing zijn?’
‘Zeker, je kunt nooit straffeloos de ruimte van de ander in blijven nemen. Vroeg of laat wordt die ander boos of gaat zich gedragen als een kat in het nauw. En dan weet je het wel. Nou, ik ga weer verder, dank u wel dat u even naar mijn geklaag wilde luisteren. Het lucht in ieder geval een beetje op. Goedendag verder!’
En daar gaat hij, meneer Natuur, verhit als ie momenteel is, verband hij intussen alle schepen achter zicht. Wat is verbrand komt nooit meer terug, moeten zijn gedachten zijn geweest. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Wanneer je door het grote geld zo met de rug tegen de muur wordt gezet als meneer Natuur, zie zelfs ik geen andere uitweg dan de boel eerst maar eens flink te verbanden. Eerder luisteren we toch niet.