Flikker maar weg!

In hoeverre laten wij ons conditioneren door film, muziek, reclames en andere uitingen in het domein van audio-visuele producties? En kunnen we het eigenlijk wel ontlopen?
Want laten we eerlijk zijn. Gewoon kijken naar een mooie voetbalwedstrijd kan niet meer zonder dat er langs de zijlijnen allerlei reclame-uitingen ons brein in worden gepompt. Tot op de minuut af nauwkeurig,  wordt me rond koffietijd een espressoapparaat getoond. Rond borreltijd maken de chips- en andere zoutjes-varianten zich op, afgewisseld met bierreclames of andere alcoholische drankjes.

Hoe vaak wordt een goede speelfilm op een commerciële zender niet verlengd door drie of soms wel vier reclameblokken? Vaak vlak voor het eindspel of cliffhanger van het verhaal, nog even een stevig reclameblok. De aandacht houdt men vast, want de kijker wil natuurlijk weten hoe het afloopt. Zo kan het vaak voorkomen dat een anderhalf durende film opgerekt wordt tot ruim twee en een half uur kijktijd.

De oeverloze Amerikaanse schietseries waarin binnen no time mensen kapot geschoten worden. De good guys worden soms wel geraakt, maar overleven altijd de meest heikele momenten alsof niets hen kan deren. Intussen raken we,  als kijker, behoorlijk gewend aan het geknal en geschiet. De meeste wapens op aarde zijn al verkrijgbaar in even zovele films waarin ze blijkbaar onmisbaar zijn voor de uitrol van het verhaal. Ondertussen worden de wapens genormaliseerd. Sterker nog, in Amerika is men al zover dat het normaal is dat je een wapen bij je draagt. Het wordt zelfs als een burgerrecht gezien, en hun grondwet voorziet daar min of meer ook in.

Als ik al zou willen vermijden om te worden vergiftigd met zoveel geweldsbeelden, onzinnige reclames, en ongezonde snacks. Een gemiddelde TV-avond maakt het echt onmogelijk. De macht en het geld dat er achter zit, kent een kracht die niet te stuiten lijkt.

Kijk je toch gewoon geen TV meer! Hoor ik al roepen. Ok, kijk ik geen TV meer en verleg ik mijn aandacht naar sociale media of internet bezoek aan sites die ik kan waarderen. Maar daar worden artikelen en verhalen inmiddels al zo verknipt aangeboden en gelardeerd met allerlei advertenties dat je telkens opnieuw moet beginnen met lezen omdat je de draad kwijtraakt van het verhaal. De leeservaring wordt verkracht door de ongewenste reclame-uitingen die soms gewoon ineens opflitsen uit het niets, je tekst die je aan het lezen bent ongevraagd opschuiven om vervolgens een videovenster voor je snoet te toveren waarin weer een of ander nitwit product moet worden aangeprezen. Ook daar zitten grote budgetten achter die zich richten op marketing.

En wij, het kijkvee, klikken ons suf maar haken nooit af. Onze aandacht gevangen door de pulp die wordt aangeboden. Ons gedrag geconditioneerd. Ah, dat nieuwe zoutje, toch eens proberen en proeven hoe het smaakt? Nee, dat nieuwe biertje moet je eens proberen. Wacht nu in de aanbieding. Flikker je oude Weber Barbecue maar bij het grof vuil en koop zo’n Keramische Japanse houtskool grill. Da’s het nieuwste van het nieuwste. Luxer ook en . . . niet onbelangrijk. . . je koopt wel een beleving!