‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ En ik begon te lopen. Eerst over nog begaanbare wegen. Langs mooie huizen met sierlijk aangelegde tuinen. Wanneer ik trek had in wat eten, kocht ik onderweg een broodje bij de bakker of wat fruit bij een kraampje op een of andere markt. Waar mogelijk nuttigde ik een warme maaltijd. Gaandeweg kwam ik door landerijen. Moest rivieren oversteken en hindernissen overwinnen. En dan dacht ik aan die zin waar mijn reis ooit mee begon. ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ Ik kwam door bossen, zag prachtige natuur, hoorde de vogels zingen en soms was de mij omringende stilte oorverdovend. Dan hoorde ik het pulserende bloed door mijn aderen gaan of het kloppen van mijn eigen hart bij wat zwaardere inspanning wanneer ik een helling nam. En altijd weer die ene zin als een soort mantra in mijn gedachten. ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ Ik ging door diepe dalen waar het donker was en waar het struweel mijn vel bekraste. Waar ik steeds meer moeite moest doen om erdoor te geraken. Doornen en stekels verwondden mij. Brandnetels zorgden voor onprettige jeuk en pijnen. IK werd gestoken door insecten die uit waren op mijn zoete bloed. Ondertussen kreeg ik blaren op mijn voeten. Dan was ik blij wanneer ik even bij een beekje mijn schoenen uit kon doen om wat te rusten met de voeten in het water. Die verkoeling deed mij goed. Ik dronk wat water en at mijn laatste restjes op die ik nog in mijn rugzak kon vinden. Natuurlijk zocht ik onderweg een goede plek om te slapen en vaak was het een hostel of een bed and breakfast. Soms een trekkershut. En altijd weer die zin in mijn gedachten. ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ Ik moest steeds meer moeite doen om boven op de berg te geraken. De wegen werden onbegaanbaarder, paden steiler, de rotsen steeds robuuster. En nog altijd was ik niet dichter bij de hemel. Ondanks alle moeite die ik mij getroostte, kwam ik maar niet dichter bij de hemel. IK ging door diepe dalen waar het donker was, waar het kon stormen en regenen en bliksemen. Dan was ik onder de indruk van het natuurgeweld dat over mij heen kon razen. Het kon mij soms tot doodsangsten brengen. Het uitzicht benemen op de weg die ik nog voor me had. Maar altijd hield ik die zin in mijn hoofd. ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’ Ik leerde om te gaan met al die tegenslagen en ze vormden mij. Ik zette door, ging door mijn diepste angsten heen en gaandeweg ontdekte ik de essentie van mijn reis. Het werd mij steeds duidelijker wie ik ben. Een pelgrim, onderweg, beschadigd, verwond, hongerig, dorstig, maar ook rijker aan blije en vreugdevolle ervaringen. Opgedaan onderweg naar de bergen. En gedurende die reis daalde het besef langzaam in. Als ik deze reis niet had gemaakt, was ik nooit geworden wie ik nu ben. Ik ben nog lang niet op de top, maar al wel een stukje dichter bij de hemel. We gaan weer moedig voorwaarts. Op naar de bergen, want ‘Bergen zijn dichter bij de hemel.’
Geef een reactie