De wereld kijkt onmachtig toe.

De wereld ziet met lede ogen aan
hoe bommen en granaten
de vrede uit de mensen slaan.
Terwijl de haat lijkt toe te nemen
en het gesprek verstomt voorgoed.
Een generatie gaat verloren.
Bloed kleurt rood al wat het raakt,
de muren, de gordijnen, 
de grond waarop men staat.

De wereld kijkt verbaasd en langs de zijlijn toe
en ziet haar eigen onmacht niet. 
Wijd vertakt en als een splijtzwam 
woekert onbegrip en voedt de haat
ver voorbij de grenzen van dit grenzeloos conflict.
Ik huil om elk leven dat overgaat in dood.
We zijn bezeten van het kwaad dat onze zo gewenste vrede maar blijft ondermijnen.

De profeten zwijgen nu al eeuwen
terwijl de wijsheid, of de waarheid zo je wil,
uit de mond van kinderen komt
in een tandeloos verweer.
Ze gillen, krijsen, huilen, schreeuwen in hun doodsnood
dat het zo niet verder kan.
Terwijl de grote mensen dover zijn dan doof
want we verstaan elkaar niet meer.
We zijn gestrand in Babylon.
Niet voor de eerste keer.
Zijn wij gestrand in Babylon.