WATER

Omgeven door het water

Vanaf mijn begin

Wat een wonder dat het leven

Altijd in de zee begint

Drinkend van het water

Uit mijn moeders borst

Beschermend uit haar lichaam

Stroomt het in mijn mond

Vult het mij met levensvuur

En sluit met mij

Dit levenslang verbond

Gereinigd door het water

Bij mijn kinderdoop

Als een teken van verzoening

Als teken ook van hoop

We tarten de natuurwet

Als je kunt drijven door de tijd

Kun je lopen op het water

Kun je opstaan uit de dood

Kun je vechten bij de jabbok

Met een onvermoedde engel

drink ik van het water

Dat mij leven doet.

Jabbok

Krommunicatie.

Het gemis aan structuur is wat haar telkens weer opvalt in de conversatie.

Er wordt ook regelmatig door elkaar heen gesproken, alsof er een wedstrijd gaande is om de voorrang van vertellen. Het lijkt op elkaar vliegen afvangen maar is het niet.

Het punt maken in een samenhangend betoog en de ideeen helder en doelgericht voor het voetlicht brengen daar ontbreekt het vaak aan. Dat ze daar van huis uit mee behept is stoort haar maar al te vaak.

Misschien dat daarom het opschrijven van de dingen wel zo’n rust geeft. Het werkt helend op de onrust die altijd weer bezit van haar neemt wanneer ze haar broer weer eens heeft gesproken.

Vroeger, thuis, ging het er vaak ook al zo ongeorganiseerd aan toe. Op een of andere manier heeft ze die ongeorganiseerdheid geïnternaliseerd. Al vanaf haar eerste stages kreeg ze als feedback om d’r omslachtige spreektrant te ontdoen van nodeloze ballast. “Probeer eens meer to the point te komen.” Was vaak het devies. Blijf eens bij je onderwerp en dwaal niet steeds af. Daar is ze dus tot op de dag van vandaag mee bezig. Evenals met haar werkzaamheden te organiseren. Te vaak leeft ze nog van moment naar moment, en dat is ze zich zeer bewust. Vaak begint ze ergens aan zonder vooraf, dus pro-actief, dat wat er komt naar haar hand te zetten.

Er daadwerkelijk regie in te nemen. Een zekere gemakzucht is haar eigen. Dat heeft ze van haar moeder. Ja ze weet het zeker dat ze dat van haar heeft. Haar vader,daarentegen, was altijd doelgericht bezig met projecten in zijn werkplaats. Een kastje timmeren,een stoel restaureren,een auto-onderdeel herstellen. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij was ergens planmatig mee bezig. Elke zaterdag had hij dan ook eigenlijk wel gevuld met klussen in en rond het huis of bij anderen.

Dat gemakkelijke, leven van moment naar moment, de dag laten komen zoals t’ie komt, uitstellen van al dan niet geplande taken. Dat heeft ze duidelijk van haar moeder. En dat stoort haar soms bovenmate en op andere momenten kan ze zich daar heerlijk aan overgeven.

Wanneer ze terugdenkt aan haar jeugd en aan haar moeder komt ze tot de slotsom dat haar moeder lui moet zijn geweest. Ze zei ook vaak over het schoonmaken van het huis dat ze daarin niet zo fanatiek was als De overbuurvrouw of Haar vriendinnen Deze hielden elk jaar wel een grote schoonmaak. Haar moeder nooit. Daarmee verzette ze zich eigenlijk tegen de sociale druk die daarvan uitging. Wanneer de anderen zich weer volop in de zomerschoonmaak stortten.

Alle meubels buiten, alle meubels in de boenwas. Zodat het hele huis ernaar geurde. Het zeil of houten vloer gewreven tot je een zonnebril nodig had om binnenshuis nog goed te kunnen zien.

Nee dat soort klussen was nooit aan haar moeder besteed. Zij distantieerde zich vaak openlijk van die activiteiten wanneer de kinderen , haar wel eens vroegen:”Mam, waarom doe jij dat nooit eens hier in huis?” “Ik ben De overbuurvrouw niet!” zei ze dan. Het was bij haar een huis vol verzamelde rommel, misschien was dat een reden. Ze kwam er niet meer uit uit die verzamelwoede. Wat haar moeder wel vaak deed was om de kamerplanten buiten te zetten wanneer het eens regende. Dan kwam ze thuis van school,zette de fiets in de schuur en zag bij het het naar binnengaan alle kamerplanten buiten staan met een schotel of bord er onder. Dat was goed voor de planten vertelde moeder dan. Ze kon ook heel trots zijn op de staat van haar planten. Ze had zichtbaar plezier in het verzorgen ervan,het opkweken en na verloop van tijd pronken met het verkregen resultaat. Als dan een van haar vriendinnen haar ermee complimenteerde kon ze zo geweldig stralen. Maar dat is verleden tijd. Haar moeder leeft niet meer. Ja enkel in haar herinneringen komt ze nog wel eens vluchtig langs. Wanneer ze in haar eigen gedrag weer eens tegen dezelfde tekortkomingen aanloopt als waar haar moeder mee behept was. Soms, heel soms, spreekt ze zichzelf stevig toe en voor een tijdje gaat het dan wel weer. Dan houdt ze zich aan haar zelf gestelde plannen, voert ze uit en kijkt er met vreugde op terug als iets gelukt is met een gevoel van zelfoverwinning en dat begint ze al aardig onder de knie te krijgen. Dat zijn de momenten dat ze het meest trots is op zichzelf. Als haar iets gelukt is wat ze zich had voorgenomen. Dat ze zich niet door trivialiteiten heeft laten afleiden. Daarin schuilt voor haar de zelfoverwinning. Daardoor kan ze ook milder oordelen over zichzelf.

Zonder verhaal.

Zonder mijn verhaal ben ik verloren.

Gelukkig is de mens die door het woord weer zinnen vindt, die vulling geven aan het leeg bestaan dat zonder goed verhaal nimmer tot iets goeds kan komen.

Zonder ons verhaal zijn wij verloren.

Kunnen wij niet aan iemands lippen hangen,

blijven we ondanks alles naar een goed verhaal verlangen. Want dan alleen kunnen wij verder.

Ingebed in tijd en ruimte met het helend woord 

bevrijdend in ons, om ons, onder ons, worden wij opnieuw geboren. Geeft het verhaal ons richting, bodem, warmte en voldoening. Pas als ons verhaal goed verteld is en stevig in ons woont.

Kunnen we weer verder, kunnen we onze diepste vragen duiden.

Zonder goed verhaal zijn wij verloren.

Dus, vertel mij eens!

Wat is jouw verhaal?

Image Alexander Gunin.

Last night I saw a woman
With a rosary
enchanting hair fragrance
her beauty even more
In the silence of this image
As she poses here
With hair put up
Her back is still half naked
like an undiscovered landscape
she never has to turn around
In the silence of this image
her beauty will last forever

Alexander Gunin

Samenvallen met jezelf.

Samenvallen met jezelf.

Tot het uiteindelijk klopt.

Zodat je werkelijk weet,

Dit ben ik.

Zo is het goed.

Hoeveel blijven daar niet

een leven lang naar zoeken.

Hun heil vermoedend in de oudste boeken

Terwijl de stap zo simpel is.

Draai eens je eigen bladzij om.

En schrijf je eigen woorden neer.

Het hoeft niet hoogstaand of meeslepend.

Alles draait om eenvoud.

Daarin verbergt zich rijkdom.

Je leeft tenslotte maar één keer.

En toen brak er iets.

En toen brak er iets in het collectief geweten van de wereldbevolking. Bij het zien van de “kniewurging” door Derek Chauvin daar in America. “kniewurging” U leest het goed een nieuw woord waarvan ik had gewild dat het nooit had bestaan, nooit was ontstaan ook. Maar ja geen dier zo vals als de mens zelf. Naar de gebezigde woorden “I can’t breath!” Werd weer niet geluisterd. Omstanders en zelf dringende oproepen van collega’s werden genegeerd. De zelfvoldane gemakkelijkheid waardeer bedoelde agent op beeld verscheen, de hand losjes in de zij is beeldtaal om nooit meer te vergeten.

A picture is worth a thousand words” maar ik hoef en wil dit beeld nooit meer zien

Het is een illustratie van onmenselijkheid en

Het is een illustratie van onmenselijkheid en een aanklacht tegen elke vorm van wellevendheid want ieder mens heeft recht op leven,ruimte,vrijheid en dient gelijk te worden behandeld. En ja, ook hier in Nederland roepen we makkelijk dat we zo tolerant zijn maar we handelen er niet naar. Te vaak moet de gekleurde medemens zich inhouden, op zijn hoede zijn, zijn rots inslikken of zich allerlei kwetsende gedragingen van anderen laten welgevallen. Zich wapenen tegen onrecht, discriminatie en willekeur. De wereld lijkt er momenteel klaar mee te zijn en gaat massaal de straat op. De afgelopen jaren is de discussie over discriminatie wat vaker en nadrukkelijker op de agenda gezet door diverse groeperingen en dat is ze niet in dank afgenomen. Zo tolerant is Nederland dus. Dat men niet meer de nuance kan vinden en men dus maar vol in de tegenaanval gaat. Ik hoop van harte dat wij allen werkelijk zullen veranderen want we dragen allemaal schuld voor dit onrecht dat maar door ettert. Maar nu heeft de wereld er genoeg van en hopelijk draagt dit bij tot wijsheid in handelen en komt het tot werkelijke verbroedering en het besef dat we elkaar, rood,geel, bruin blank of zwart gewoon keihard nodig hebben. We zullen het uiteindelijk samen moeten doen.

Foto bron NRC.

Binnentaal

Luister naar mijn Binnentaal.

Die stem die altijd zegt:”er klopt iets niet.”

Die zegt : “Pas op.

Die zegt: “ Kijk uit.”

Die zegt: “ Je bent anders.”

Uiteindelijk blijkt.

Enkel de kleur van bloed is voor iedereen gelijk.

Wij nederlanders denken vaak te makkelijk

Wij zijn Nederland, wij zijn tolerant.

We gaan met die uitspraak zo makkelijk aan de haal.

Maar niets is minder waar.

Luister maar.

Hoor mijn binnentaal.

Black white yellow red lives matter.

Everybody’s live matter.

We zullen het samen moeten doen.

Uiteindelijk.

%d bloggers liken dit: