Dag 4 Møn (vakantiedagboek)

Dinsdagmarkt’ in Stege. We wilden er graag heen maar al snel bleek het het equivalent te zijn van wat thuis de ‘braderie’ genoemd wordt. niet direct ons ding. De middelmatigheid loopt ook hier over straat. Is wars van dadendrang maar vol van de eigen opvattingen van wat voor schoonheid moet doorgaan. Soms is het jurkje toch echt te kort en de benen eronder te dik. Er zitten putten in en dat zie ik. Er wordt een cowboyburger genuttigd (pluckfleis genoemd), uit elkaar geplukt varkensvlees betreft dat is gegrilld of gebakken en dat vergezeld van een onzekere vettige smurrie op een broodje wordt uitgeserveerd. Het ziet er niet smakelijk uit, maar ja wie ben ik.

Op een enkele kraam na bestaat de markt uit venters van oude meuk. Te veel mensen op een plek op hetzelfde moment, lees “druk” en daar zitten we niet op te wachten in onze vakantie.

Dus snel door naar Nyord. Een schiereiland helemaal in het noordelijke puntje van Møn. Het blijkt een mooie weg dwars door een natuurreservaat te zijn waar we over rijden om bij het dorpje te komen. Het dorp zelf is alleen toegankelijk voor voetgangers. Wat treft is de rust die hier heerst.

Eenmaal in het dorp eerst maar eens wat eten bij Lollesgaard. Een plaatselijk lief restaurantje. We begrijpen geen snars van het deens dus ook niet van wat er op de kaart staat. We vragen de ober advies en hij legt ons het een en ander uit. Het wordt Smørrebrød met schinken en smørrebrød met roastbeef.

We zijn het er over eens dat de schinken ( het varkensvlees) het lekkerst was. Over de rosbief lag een behoorlijke hoeveelheid geraspte rettich en dat brandde op een mosterdachtige wijze in je mond, niet prettig.

Het brood zelf is roggebroodachtig maar ik vond het wel lekker, mijn partner niet zo.

Na het eten lopen we door het museumdorp. Eenmaal buiten het dorp komen we bij het kleinste museum van europa. Mollenstangen een voormalige uitkijkpost.

We lopen verder tussen het koren door. Heerlijk zoals het geluid van het ruisen van het graan je hoofd schoonmaakt. Alsof al je gedachten en ballast zachtjes uit je hoofd geschuurd worden zodat er een spiegelglad oppervlak overblijft waarop we weer opnieuw indrukken kunnen schrijven. Gewoonweg fantastisch om in deze rust te wandelen naar de waterkant en weer terug. Daarna naar de supermakrt waar we eten voor vanavond inslaan. Eenmaal weer bij het huisje installeren we ons op de ligbedden, drinken een rose of twee en lezen wat.

Het was weer een prachtige dag.

Op zijn knieën.

Daar zit hij dan, op zijn knieën naast het bed. Handen samengevouwen en de ogen dicht. Hij bidt tot die energie die door sommigen God genoemd wordt. Hij heeft het jaren niet gedaan, bidden, hij kon er op een gegeven moment niets meer mee. Dat was nadat hij een hele poos vurig had gebeden om verbetering van zijn situatie. Maar er gebeurde niets wonderbaarlijks. Er kwam geen significante verbetering in zijn gezondheid. Sterker nog het werd eerst nog een graadje erger dan het al was. Op zeker moment lag hij in het ziekenhuis op het randje van doodgaan. Het godsbeeld dat hij altijd had gehad was ineens weg. Zijn jeugdig geloof flikkerde als een kaartenhuis in elkaar. Alles stortte in en in al zijn bidden, al zijn smeken, geen God die zich over hem scheen te ontfermen. Zijn bidden zelf heeft hij van alle theologische kanten tegen Zijn licht gehouden. Hij zag niet wat hij verkeerd deed. Daar stond hij waarschijnlijk dan te dicht op. Een te korte afstand tot de zaak kan je ook het heldere zicht ontnemen. Misschien liep hij Hem wel voor de voeten, wie zal het zeggen. Dus bleef er voor hem nog maar een optie over. Kappen met alles wat met religie en geloof en kerk te maken had. En hij heeft die daad bij Zijn woord gevoegd en stopte van het ene op het andere moment met alles wat naar ‘heiligheid’ rook. Hij nam de tijd om los te komen van alles wat bezwaarde, tot ergernis leidde of tot verveling. Hij keek met andere ogen de wereld in en liet stukje bij beetje los wat niet van hem was of wat hem door anderen was opgelegd. Verwachtingen had hij niet en hij voldeed er ook niet langer aan. De tijd zorgde voor afstand en bezinning. De tijd zorgde voor hernieuwd evenwicht. Door zijn angst heen kruipend door die tunnel van aangeleerd religieus gedrag zag hij het uiteindelijk weer lichter worden. Immers als het donker om je heen is zie je makkelijk het licht. Nu, zoveel jaren later spreekt hij een andere taal, vult hij zijn religiositeit anders in dan vroeger en hij leerde wat echt van hemzelf was en daar is hij verder mee aan de slag gegaan. Hij vond in het dichten een taal om zijn geloof vorm te geven. Curb your dogma’s is een Engels spreekwoord wat zoveel betekent als “beteugel je dogma’s” en dat is wat hij in dat proces van loslaten nog het sterkst heeft gedaan. “Zijn dogma’s beteugeld” .

Zijn geloof heeft een andere kleur gekregen, een andere taal en een andere uitingsvorm. De dogma’s mogen er best nog wel zijn maar dat is voor theologen. De gewone leek zoals hij is gebaat bij ruimte om vrij te ademen in Zijn nabijheid. Geen strikte regels over want moet of mag. Geen verstikkende sociale controle van broeders en zusters die nauwlettend op zijn levenswandel letten in plaats van op die van henzelf.

“Ik twijfel dus ik besta.” is zijn variant geworden op “Ik denk dus ik besta.”van Rene Descartes.

In dichtvorm kwam het hier op neer.

Ik verlaat Egypte
Laat de slaafsheid achter
volg de stotteraar
Dwars door de woestijn
Weet me vrij voorgoed
En waar ik niet wil zijn
Ik verlaat Egypte

Ik heb geen verwachting
Neem zoals het komt
Manna uit de hemel
Of water uit de rots
Ik ik verlaat Egypte
Volg de stotteraar

Onverteerde braamstruik
Geworteld in het zand
Draagt de volle vruchten
Als teken aan de wand
Ik verlaat Egypte
Volg de stotteraar

Geen berg te hoog
Geen zee te diep
Zijn staf splijt zelfs de hemel
Voor wie het maar wil zien
Ik verlaat Egypte
En volg de stotteraar

In steen gehouwen woorden
Voor wie ze maar wil horen
Het zijn er ook maar tien

Hou je aan de eerste twee
Elke dag en nacht
E je vervult dan als vanzelf
Alle andere . acht
En verlaat Egypte
Volg de stotteraar

Friedepiepel oh nee toch niet.

De crux van het influencen zit hem in het feit dat opnames en posts tot in de puntjes voorbereid kunnen worden, desnoods overgedaan kunnen worden wanneer iets er “niet goed” op staat. Daarin verschilt het medium niet van gelikte TV waarin ook alles wordt overgedaan wat maar even niet lekker loopt. Alles wordt net zo lang gepolijst tot het “foutloos” en geheel volgens de wens van de programmamaker “influencer” is. Pas dan wordt het gepost en online gezet. Daarmee laat je een onbezoedeld beeld van jezelf zien. Alsof je nooit fouten maakt. Iedereen maakt fouten, ook influencers, alleen die fouten worden weggeknipt tot er een “zuiver” filmpje overblijft. Eigenlijk een onwerkelijk beeld. Zo niet toen F.L bij Jinek aan tafel zat. Daar kun je niet aankomen met een briefje waar je je opinie van moet oplezen. Daar moet je uit het hoofd en met kennis van zaken je inbreng aan tafel voor het voetlicht brengen. En F.L zakte zichtbaar door het ijs , die avond. Meneer Gommers gaf een handreiking, schetste de zorgen die F.L vertegenwoordigde en bood aan om samen in gesprek te gaan. De dialoog gaande houden. Geweldig TV moment wat mij betreft. Voor iedereen die het nog niet gezien heeft kijk de uitzending even terug zolang dat nog kan. Dat de massale tegenreactie vanuit de samenleving de oproerkraaiers direct deed terugvluchten in hun eigen bubble is overduidelijk. Binnen 48 uur haalden diverse medewerkers hun filmpjes en posts offline, zonder uitleg of motivatie. Degene die het allemaal in gang heeft gezet wordt nog niet ter verantwoording geroepen. Jammer en een gemiste kans. De vraagt lijkt gerechtvaardigd of er wel een zinvolle dialoog gevoerd kan worden met Qanon volgers of de mensen van #viruswaarheid. Natuurlijk is er een maatschappelijke onzekerheid maar die is momenteel overal te bespeuren. Een tweede Coronagolf is een feit de cijfers liegen niet. De wereld smacht naar een goed vaccin en je zult het zien, ook dan of juist dan nog zullen er sceptici opstaan en heel hard roepen hoe gevaarlijk die vaccins zullen zijn. Maar ja, we zullen toch iets moeten. Kritisch zijn is prima maar verkoop alsjeblieft geen onzin verhalen en zaai geen onnodige paniek . Friedepiepel van paniekzaaiers zou ik zeggen.

Friedepiepel

De eerste reflex was er een van “Hoe dom kun je zijn.” Maar ook dacht ik, laat het eerst eens even inzinken. Waar komt dit vandaan en wat voor zorg zit hier achter? Onbegrip voor wat de overheid tot nu toe aan maatregelen heeft genomen om de Coronacrisis aan te pakken? Of is het meer oprechte zorg over de tegenstrijdigheden in beleid en uitvoering? Of is het gebrek aan heldere communicatie. Neemt de overheid de verontruste groep voldoende mee in het proces. Met andere woorden is men voldoende transparant? En laten we eerlijk zijn, Nederlanders laten zich niet makkelijk iets gezeggen. Die tijd hebben we sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw toch achter ons gelaten. We zijn een kritisch volkje geworden met nog altijd het opgeheven vingertje wijzend naar iedereen die fouten maakt. Grapperhaus kan daar over meepraten.

Keer op keer in peilingen beaamt iedereen dat de maatregelen tegen Corona de juiste zijn maar op de vraag of men dan zelf voldoende die maatregelen navolgt is het antwoord steevast. “Uh, nee, ik ben er eigenlijk wel klaar mee.” In het hele proces dat we nu als samenleving te maken hebben met Corona is van meet af aan een deel van ons volk terecht kritisch geweest maar ik vraag me wel af of dat op sommige punten niet is doorgeslagen. Ik krijg af en toe toch ook de indruk dat er maar wat geraaskald wordt. Ik weet ik maak zelf ook deel uit van het reaguurdersvolkje dat zo nodig zijn of haar opinie de wereld in moet slingeren. Maar goed ik heb “gelukkig” geen miljoen “volgers” die mij klakkeloos nawauwelen. Maar terug naar de kreet “friedepiepel” Waar komt ze vandaan en waarvan moet het “piepel dan van befreed” worden?

In de eerste plaats lijkt het me verstandig om je hashtags zeer zorgvuldig te kiezen. Het moet wel de lading dekken en niet alleen maar lekker bekken. We zijn tenslotte niet aan het rappen , het gaat om serieuze zaken jongens. Zet mensen niet op het verkeerde been . In de tweede plaats : kies je woorden zorgvuldig en weeg je argumenten goed af. Ik snap de bezorgdheid, die heb ik ook. Laten we in vredesnaam vooral in normaal gesprek blijven met elkaar. En wat niet duidelijk is verduidelijken, waar we bang voor zijn benoemen en samen proberen zo snel mogelijk deze opleving van het virus terug te buigen naar een meer werkbare samenleving. Alleen dan is “de piepel weer werkelijk free.”

Uiteindelijk strijkt Corona de plooien glad

Corona kent geen voorstanders of tegenstanders. Het maakt geen onderscheid naar leeftijd. Het stopt niet bij de grenzen. Het maalt niet om weersomstandigheden lijkt het. Je kunt verklaren dat je niet meer mee doet. Uiteindelijk trekt Corona zich ook niets van die opstelling aan. Het zijn mensen zelf die maar moeilijk raad weten met de onzekerheden die met dit virus meegekomen zijn. We waren verslaafd aan de maakbaarheid van onze samenleving en jong als we zijn waanden we onszelf onoverwinnelijk en onaantastbaar. Corona trekt zich niets aan van de slogan “OK, Boomer.” Het vreet zich een weg door de bevolking wereldwijd, doet zijn ding, ziek maken. Corona is de enige categorie in het hele spel dat met recht kan zeggen:”Bepaal het zelf wel.” Die luxe is voor de mensen zelf niet meer weggelegd. Je kunt de maatregelen naast je neer leggen en gewoon je ding blijven doen. Je kunt luisteren naar Willem Engel en vrolijk verder leven zonder gepaste afstand en zonder mondkapjes. Je brengt de verspreiding van dit virus er niet mee tot stilstand. Totdat er zoveel mensen ziek zijn geworden dat de samenleving vanzelf implodeert. Waardoor het onmogelijk is geworden om überhaupt nog op te treden tegen de verspreiding van dit virus. En dat is dan mede mogelijk gemaakt door Quanon volgers en aanhangers van de retoriek van Willem Engel.

Lezen

Lezen is een bron van vreugde voor me. Ik kan verdwijnen in een boek. Een goed verhaal is wat de mens nodig heeft. Om de zinnen te verzetten maar ook om actief na te blijven denken over verhaallijn.plot en ja ook nog wel eens warm peilinkje woorden. Die zoek ik dan op in het woordenboek of encyclopedie. Tegenwoordig met hulp van een tablet of computer is dat echt een fluitje van een cent.

Ik denk dat er nog maar weinig jongeren zijn die weten hope ze moeten werken met een woordenboek. Maar als ene paal boven water blijft staan dat lezen je verrijkt, je horizon verbreedt en je fantasie prikkelt. DE hele serie van de Grijze Jager heb ik tot nu toe verslonden. De boeken van Ludlum gingen erin als koek evenals destijds de boeken van Chaim Potok. In the beginning, The Chosen,My name is Asher Lev en nog meer boeken van hem. De Kronieken van Narnia heb ik bereiden in het Nederlands en Engels gelezen en hebben mijn denken en wereldbeeld vormgegeven. De laatste jaren probeer ik werk van Kierkegaard te lezen. Ik spreek nadrukkelijk niet van ‘doorgronden’ want dat zal me in geen duizend jaar gaan lukken. Ik eet wel van de kruimeltjes filosofie die mondjesmaat mijn begrip binnenvallen. Daarnaast heb ik bij zijn graf gestaan op Kapelvej Assistens Kirkegegård mij verwonderend over zo’n groot denker en zijn nalatenschap. Hij wordt gezien als de grondlegger van het existentialisme dat later door Sarte in zijn tijd is uitgewerkt. Ach en zo lees ik graag biografieën als genre omdat je daarmee vaak op een vlotte manier een beeld krijgt van de persoon waarvoor je je op dat moment interesseert. Lezen, ook ter ontspanning. Een spannende thriller of detective. Het vergt even wat meer rust en doorzettingsvermogen maar het is zeker de moeite waard. Dus lezers, als je tot hier gekomen bent heb je de centrale boodschap van dit stukje prima te pakken. Lees en heb plezier.

Avondwandeling

,

Even tegen achten liep ik rustig door het dorp. De schemer zette al zachtjes in. Alles komt in een andere licht en om je dorp in een andere licht te zien is een mooie ervaring. Zelfde gebouwen, zelfde pandjes,zelfde winkels,zelfde bomen maar in een andere licht. Ik kom langs het “Mientjes paadje” en voor het eerst vraag ik me af wie die Mientje dan geweest moet zijn en waarom nu juist dit paadje naar haar vernoemd is. Het paadje zelf is meer een vrijerspaadje, smal en verborgen tussen twee grote hagen kun je er ongestoord met je liefje staan zoenen. Niemand die het ziet. Daar zal menige vrijage begonnen zijn vermoed ik zo. Dan valt mijn oog weer op de etalage van de boekenmarkt. De kerkelijke organisatie die in dit pand altijd tweede hands boeken verkoopt, soms puzzels maar nu bezig is met een inzamelingsactie voor Moria. Help de mensen op Lesbos staat er in grote letters. Op tafels binnen staan naast elkaar gezet allerlei cosmeticaproducten zoals tandpasta, zeep, shampoo, pakken maandverband, pampers. Kortom allerlei spullen waar daar groot gebrek aan is. Ik bedenk me ineens dat het dit jaar een extra logistieke puzzel zal worden om iedereen daar te bereiken met deze goederen want kamp Moria is afgebrand en de meesten leven nu verspreid over het eiland Lesbos. Het vervult me met een triest gevoel van onmacht. Ik word somber als ik er aan denk. Dan kom ik langs Garage Deijs waar een oudere mevrouw op de valreep de ramen lapt van de grote showroom. Ik passeer en complementeer haar met het resultaat van haar werk. “Dat ziet er weer netjes uit en iedereen kan weer vrijuit naar binnen kijken.” Zichtbaar trots wringt ze de zeem uit en pakt de trekker om deze over het laatste raampje te halen. Aan het vuile water in de emmer te zien was het hoog tijd dat de ramen gelapt werden. Ik loop verder en zie op de rand bij het nieuwe erf een groepje jongeren zitten. Ze kletsen gezellig met elkaar en drinken uit een blikje. Hebben enkel oog voor elkaar. Verderop bij de snackbar zit het terras vol en de eigenaar hangt uit het verkooploket en wacht op nieuwe bestellingen. Nog een paar uurtjes dan draait hij de oven uit, ruimt de stoelen op en na de schoonmaak gaat hij ook naar huis. Morgen weer een nieuwe dag. Genoeg gewandeld , denk ik, en kies de kortste weg naar huis om een lekker bakkie koffie te zetten. Morgen weer een nieuwe dag.

%d bloggers liken dit: