STABAT MATER

Via spotify luister ik momenteel naar Stabat mater van Vivaldi. In een uitvoering van Vicari Francesca.
Terwijl het onderwerp van dit van oorsprong Latijnse gedicht zo verdrietig is blijven de vrolijke vlotte passages van deze muziek mij verbazen. Het verhaal Maria de moeder van Jezus die moet toezien hoe haar zoon aan het kuis hangend sterven gaat. Hoe niemand ook maar een vinger uitsteekt ter redding van haar kind. Zelf kan ze niet veel meer dan wenend toezien hoe de dood langzaam bezit neemt van haar zoon en hem het leven neemt. Al het menselijke is hier niemand vreemd. Een schare die is komen kijken, op zoek naar hectiek en spektakel. In die tijd was een openbare terechtstelling voor het gewone volk ook een vorm van spannend vermaak en de wetgevende macht probeerde op die wijze het volk onder de duim te houden. Let op mensen als je je tegen ons keert kan je dit overkomen, kan dit je straf zijn. De menigte keek wel uit om zich tegen de bezetters te keren. Intussen gaat het steeds slechter met Jezus daar aan het kruis. Hoe langer hij hangt hoe slechter hij kan ademen hoe zwaarder het wordt voor hem. Een langzame dood
met veel pijn en steeds verder afnemende krachten. Hij met zich wel totaal verlaten voelen. Alleengelaten door zijn vrienden.
Een Nederlandse vertaling van Willem Wilmink vond ik op wikipedia en geef ik hier als citaat.
“1.
Naast het kruis, met schreiende ogen
Stond de moeder, diep bewogen
Toen de Zoon te sterven hing,
2.
En haar door het zuchtend harte,
Overstelpt van wee en smarten,
’t Zevenvoudig slagzwaard ging.
O hoe droef, hoe vol van rouwe,
Was die zegenrijkste vrouwe,
Moeder van Gods ene Zoon!
Ach, hoe streed zij! ach, hoe kreet zij,
En wat folteringen leed zij,
Bij ’t aanschouwen van die hoon!
3.
Wie, die hier niet schreien zoude,
Als hij ’t grievend leed aanschouwde,
Dat Maria’s ziel verscheurt?
Wie kan, zonder mee te wenen,
Christus’ moeder horen stenen,
Nu zij met haar zoon hier treurt?
4.
Voor de zonden van de zijnen
Zag zij Jezus zo in pijnen,
En de wrede geselstraf,
Zag haar lieve Zoon zo lijden,
Heel alleen de doodskamp strijden,
Totdat Hij zijn geest hergaf.
5.
Geef, o Moeder! bron van liefde,
Dat ik voel, wat U zo griefde,
Dat ik met U medeklaag.
Dat mij ’t hart ontgloeit van binnen,
In mijn Heer en God te minnen,
Dat ik Hem alleen behaag.
6.
Heil’ge Moeder, wil mij horen,
Met de wonden mij doorboren,
Die Hij aan het kruishout leed.
Ach, dat ik de pijn gevoelde,
Die uw lieve Zoon doorwoelde,
Toen Hij stervend voor mij streed.
7.
Mocht ik klagen al mijn dagen,
En zijn plagen waarlijk dragen,
Tot mijn jongste stervenssmart.
Met U onder ’t kruis te wenen,
Met uw rouw mij te verenen,
Dat verlangt mijn zuchtend hart.
8.
Maagd der maagden! nooit volprezen,
Wil voor mij niet bitter wezen,
Laat mij treuren aan uw zij,
Laat mij al de wrede plagen,
En de dood van Christus dragen,
Laat mij sterven zoals Hij.
9.
Laat zijn wonden mij doorwonden,
Worde ik bij zijn kruis verslonden
In het bloed van uwen Zoon.
Moge ik in het vuur niet branden,
Neem, o Maagd, mijn zaak in handen
In het oordeel voor Gods troon.
10.
Christus, moge ik eens behalen,
Als mijn levenszon gaat dalen,
Door uw Moeder, palm en prijs.
En als ’t lichaam dan zal sterven,
Doe mijn ziel de glorie erven
Van het hemels paradijs.
Amen.
(Halleluja)” bron: Wikipedia-vertaling Willem Wilmink.

19 april 2020-Kierkegaard en bidden.

Onlangs las ik ergens dat Kierkegaard iets zei over bidden.

Dat dat bedoeld is om de bidder te veranderen. Dat dat bedoeld is om de bidder tot een juiste hoedanigheid of positie te brengen ten opzichte van God en zichzelf.

Wanneer ik bidden vanuit dat perspectief benader gaat er wel een heel andere wereld voor me open. Ik moet terugdenken aan mijn jeugdjaren waarin mijn gebeden feitelijk niet meer inhielden dan het opzeggen van verlanglijstjes waarop mijn noden en vermeende zorgen stonden genoteerd. Die las ik dan op in de hoop en het geloof dat God er voor zou zorgen dat het mij, de anderen, aan niets zou ontbreken. Toch weer het beeld van God als de grote wijze oude heer met lange baard die als een soort Sinterklaas de zaken uiteindelijk tot een goede afloop zou brengen.

Het bidden op die wijze ging gepaard met een beschamende dosis passiviteit en een gebrek aan het nemen van mijn eigen verantwoordelijkheid. Er kwam weinig daadkracht aan te pas van mijn kant. Geheel in de reformatorische (bevindelijke ) traditie verwachtte ik het allemaal van Gene Zijne.  Ik moet er wat verder over nadenken en proberen terug te lezen wat Kierkegaard er precies over heeft gezegd. Zijn invalshoek is in elk geval voor mij een opening naar een nieuwe kijk op bidden en misschien brengt het mij wel opnieuw tot bidden.

Gij hebt mij ’t eerst bemind,
o God.
De hele dag,
Het hele leven door
Bemint Gij mij het eerst.
Als ik in de morgen ontwaak
en mijn ziel tot U wendt,
zijt Gij de eerste:
Gij hebt mij het eerst bemind.
Als in de dageraad
ik opsta van mijn bed
en op datzelfde ogenblik mij biddend richt tot U,
zijt Gij mij voor:
Gij hebt mij ’t eerst bemind.
Als in de dag
ik mij onttrek aan de verstrooiing van het leven
mijn ziel tot inkeer breng en denk aan U,
dan denkt Gij reeds aan mij:
Gij hebt mij ’t eerst bemind.
En ik, ondankbaar mens,
die altijd denk en spreek
alsof Gij maar één keer
het eerst mij hebt bemind.

Dagboek Kierkegaard.

18 april 2020

Het was een rare week. Mijn moeder was plotseling overleden en de familie verzamelde zich in het ouderlijk huis. Om afscheid van haar te nemen. Om vader te troosten. Om vrienden te zien die ook geschrokken waren van dit zo onverwachte afscheid. Duidelijk werd daarmee ook hoe geliefd ze was en hoe iedereen haar lach herinnerde en haar vrolijkheid en openheid. Dit terwijl in de intimiteit van het gezin mijn moeder tamelijk gesloten kon zijn. Ze liet niet veel van haar binnenwereld zien of merken. Ze verwerkte als een echte binnenvetter alles in zichzelf. Ze leek veel dingen naast zich neer te leggen, met een masker van nuchtere verbetenheid kon ze zichzelf groter houden dan ze werkelijk moet zijn geweest. Het zal een familietrek geweest zijn. Ik herken wel iets van dat aspect in mezelf. Zoals gezegd de dag van haar begrafenis naderde en wij ,de familie en vrienden, droegen haar ten grave. Na een dankdienst voor haar leven ging de rouwstoet naar de begraafplaats. Daar werd ze in de kring van haar geliefden in de aarde gelegd. Nog voor we ons helemaal hadden omgedraaid en het graf verlaten hadden stonden gemeentewerkers met een shoveltje klaar om het graf dicht te schuiven. Wij, overmand door de heftigheid van het verdriet en bezig met de gasten een hand te geven die ons nog wilden condoleren, hadden dat niet eens door. Het was een oude vriend van me die er erg op aansloeg en het later in vertrouwen tegen me zei dat dat hem zo’n pijn had gedaan. Uiteraard snapte ik het maar …. zei ik toen toegen hem. Dat graf moet wel dicht hoor!

Eenmaal terug gereisd naar huis kwam ik op mijn slaapkamer een grote sprinkhaan tegen die op mijn kussen was gaan zitten. Ik heb dat altijd als een teken beschouwd. Sinds die tijd heb ik diverse projecten ondernomen op internet onder pseudoniem. Locust Wind.

Uit Bullet the blue sky van U2 zijn me deze zinnen altijd bijgebleven.

In the locust wind comes a rattle and hum
Jacob wrestled the angel
And the angel was overcome
You plant a demon seed
You raise a flower of fire
See them burning crosses
See the flames higher and higher”

14 april 2020

Ik klim weer in mijn digitale ganzenveer. Heb weer wat te schrijven. Niet dat ik niks anders te doen heb, integendeel, er is nog genoeg te doen hier hoor.

Lees net in de NRC sombere vooruitzichten voor de economische gevolgen van de pandemie. Vergelijkbaar met de jaren 30 crisis. Dit keer spreken we over een intelligente lockdown maar een intelligent antwoord op alle vragen is er voorlopig niet. Op twee fronten wordt deze crisis uitgevochten. Op het gebied van de gezondheidsvraagstukken zelf. Het medische aspect en de ontwikkeling van een vaccin. Aan de andere kant het economische aspect, de gevolgen die het in lockdown gaan heeft voor de wereldeconomie. De druk om weer “open” te gaan wordt als maar groter. Hoe langer het duurt hoe schadelijke het zal zijn voor het midden en kleinbedrijf. Hoe meer mensen hun broodwinning in zien storten. Zal het dan uiteindelijk toch op een wereldwijde herverdeling van goederen, diensten en middelen uitdraaien? Terug naar hoe het was zal nooit meer kunnen ben ik bang. Alle tekenen wijzen daar ook op. Voor het rijke westen is het zaak om die hernieuwde verdeling open en eerlijk aan te gaan. Herverdelen van onze welvaart , daartoe blijkt het minuscule virus dus in staat, naast het eisen van zovele levens. Een decimering van het aantal kwetsbare oudere medemensen is ook een nog onderschat gevolg. Intussen beginnen de huisartsen ook bij te houden welke mensen er nog meer sterven als gevolg van Covid 19 .

Voorlopig staan de lichten nog op rood. Het scenario voor de toekomst op zwart en zullen er door de verplichte anderhalve meter afstand weinig mensen een blauwtje lopen. Wat er gebeurt met de nog te ontwikkelen en te introduceren Corona app blijft nog een onbemand terrein. Mensen let een beetje op elkaar.

WATERMERKEN

Watermerken. Mijn nieuwste bundel is nu verkrijgbaar via LULU.COM

Watermerken zijn niet altijd direct zichtbaar. Je moet er gericht naar op zoek. In dat licht mag de lezer deze bundel openen. Om tussen de regels of ergens in de kantlijn van zijn of haar leven datgene te vinden dat nog niet is gezegd. Nieuwe ideeën, nieuwe inspiratie, nieuwe inzichten. Nieuwe woorden of zinnen. Pas wanneer je ze ziet komt de schoonheid van watermerken bij je binnen.

Slim

Slim is het engels woord voor dun. Dun is alles behalve dat wat ik ben.Te zwaar, te bezwaard door alles wat er momenteel op het nieuws verschijnt.Ik kijk er even niet te veel naar. Volg daarmee ook de adviezen op die er in de media verschijnen. Volg niet alles, zorg voor afwisseling en consumeer ook dit nieuws met mate. Met maten kan niet meer vanwege sociale afstand weet je wel! Er is nog maar een beperkt samen in onze samenleving terwijl iedereen meer en meer hunkert naar een hug een knuffel, kortom echt contact. Terwijl we toch al langer aan het afdrijven waren in het digitale virtuele contactarme sociale mediagebeuren. Nu de samenleving ineens tot stilstand is gekomen ontdekken we de werkelijke waarde van dagelijks onbeperkt contact. Nu de vanzelfsprekendheid daarvan verdwenen is werkt het als een spiegel. Iedereen wil relevant zijn, belangrijk gevonden worden, er toe doen. Zo ook ik. Vandaar dat ik schrijf. Gewoon delen met de ander. Even een paar woorden ter verstrooiing of dienend tot troost.

Een gedicht zou leuk zijn. Ach laat ik eens kijken of ik nog wat heb.

Ik sta aan het begin

Overzie de tijd die voor me ligt

Geen rimpeling geen smet

Geen mens zonder bad of brood of bed

Geen gepeste door een ander weggezet

Lobi da basi

Liefde overwint

Ik sta aan het begin

Mijn verwachting nog op nul

Voorzichtig maar het jaar in

Eerst maar eens de vrede zoeken

Die moet toch ergens gebleven zijn

Lobi da basi

Liefde overwint

Ik kniel nu neer en sluit mijn ogen

Sluit me af voor wat ik zien kan

Spreek een gebed dat niemand hoort

Lobi da basi 

Liefde overwint

Voor wat het waard is 

Lobi da basi

Lobi da basi

Lobi da basi

Moge die gedachte 

Opsteken als een helende bries

Voortgaan als een milde storm

Uitgroeien tot een wereldwijde

Vredebrengende Typhoon

Lobi da basi.

“Let een beetje op elkaar.”

Laten we juist in deze tijd ons vooral blijven concentreren op het goede wat we zien. Bijvoorbeeld de mensen die met man en macht werken aan verbetering en uitbreiding van IC capaciteit. Of die mensen die dagelijks verplegen in de ziekenhuizen. Soms al wel 12 uurs diensten draaien. Dat is lang hoor! Of ook de hartverwarmende initiatieven van kinderen voor hun opa’s en oma’s of andere oude mensen in hun nabijheid.

We zullen dit met elkaar moeten zien te klaren. Tot er een vaccin is ontwikkeld zullen we ons in acht moeten nemen voor elkaar en voor dit virus. Het is niet anders en daar komt niet een twee drie verandering in. Laten we ons intussen blijven focussen op het goede dat ook hieruit voort kan vloeien. Deze crisis zorgt voor nieuwe inzichten en brengt ons tot nieuwe mogelijkheden. Brengt het ons dichter bij elkaar? Misschien wel? Zorgt het voor meer eensgezindheid? Daar ziet het momenteel wel naar uit. Is die eensgezindheid blijvend? Dat valt nog te bezien. Als na de crisis er een normalisatie optreed van het dagelijks leven en de evaluaties loskomen over de gemaakte keuzes dan pas zullen we lering kunnen trekken uit deze crisis. Ik hoop het van harte dat we intussen ons blijven focussen op het goede dat gebeurt. Let een beetje op elkaar.