Machteloos liefhebben.


Cor Lourens-fijnschilder.
Machteloos iemand liefhebben, kan dat wel?
Zeker kan dat. Omdat je ondanks de liefde die je voor de persoon koestert er altijd een onoverbrugbare distantie blijft waar je maar niet doorheen komt. Zelfs niet na een leven lang proberen. In de ouder kind relatie komt het vaker voor dat ideeën uiteenlopen naarmate we ouder worden. Daar waar je als kind eerst nog netjes in het spoor loopt van je ouders, begint het tijdens de pubertijd te schuren en het kan soms tot een enorme verwijdering leiden.
Als jong volwassene wil je nu eenmaal het liefst je eigen fouten maken. Tot het moment aanbreekt dat je je bedenkt, die oudelui van mij hadden het misschien nog niet eens zo gek bekeken. Maar dan is vaak de verwijdering onoverbrugbaar geworden terwijl de liefde die je voor hen voelt tot grote hoogte stijgt. Maar ja, te trots om het bespreekbaar te maken, je kwetsbaarheid te tonen en vul nog maar een paar van die gemeenplaatsen in. We kennen ze allemaal wel, hebben het van dichtbij meegemaakt en we zijn ook allemaal voor diezelfde kloof blijven staan.

Jan Piere Rawie schreef erover een prachtig sonnet.

Sterfbed

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden maar hij kan niet spreken en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

%d bloggers liken dit: