Existentieel tekort.


Uit-De wereld van Sophie-Jostein Gaarder
Existentieel tekort

Mijn existentieel tekort is mij in mijn kinderjaren
afdoende ingewreven.
Niet door een liefdevolle God, zijn geslagen Zoon,
of onnavolgbaar door Zijn Geest.
Maar door gebroken medemensen
Die geloofden in 't gelijk dat elk van hen zich in een wereldwijde kerk had toegeëigend.
De orthodoxen nog het meest.

Telkens als ik omzie en terugdenk aan de tijd dat ik vol jeugdig vuur mij
aan mijn Herder wijdde.
Ontvouwt zich diep in mij een dal van dorre beenderen.
Alsof de profetie daarvan mislukte nog voor zij uitgesproken was.

Terwijl ik zo graag wil geloven in die God die liefde is.
Zo vaak blijf verlangen naar dat spreken in een nieuwe taal,
in tongen sprekend, onverschrokken, inga tegen elke atheïst.
Die maar blijft verkondigen dat er geen god bestaat.
Zo doende met zijn eigen pathos dweept.

En daarmee indirect het falen van de mens om goed te doen, nog dikker onderstreept
dan welke gereformeerde ooit zal durven zeggen.
Ja, tegen beter weten in blijf ik al mijn vragen ,al mijn hopen en verlangens
voor Gods voeten leggen.
Geef ik mij over aan het waaien van Zijn Geest.





Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: