Prullaria


Op mijn wandelingen door het dorp vallen me soms dingen ineens op. Al vaak ben ik er langs gelopen zonder er erg in te hebben maar na vandaag niet meer. Waren het enkele jaren terug meestal een tweetal ganzen die je in de vensterbanken zag staan werden het gedurende een andere periode ineens zilveren en gouden vazen. Alsof de markt veranderde. In elk geval hield die wijziging gelijke tred met het veranderend aanbod in de reclameblaadjes die huis aan huis werden bezorgd. Mede mogelijk gemaakt door Blokker en aanverwante winkels en tegenwoordig ook wel de Aasee-tion winkelketen.
Het staat vol met volkomen oninteressante prullaria waar niemand specifiek naar op zoek is maar wat men wel koopt als men het ziet. De zogenaamde impulsaankoop. Het zet mij in elk geval aan het denken. Het moeten ongeveer zo zijn gegaan.
Ergens op de wereld komen mensen bij elkaar aan een tafel in een bepaalde ruimte en bekijken en bespreken met elkaar welke van de daar uitgestalde producten (prullaria) ‘in de markt’ gezet gaan worden in het komende seizoen. Het zijn niet bepaald echt mooie of nuttige producten, ze hebben vaak ook geen ander doel dan ter verfraaing van het interieur te worden neergezet, opgehangen of opgesteld. Een dingetje, een frutseltje een vaasje of potje. Kortom de zinloosheid spat er van af. Maar dit weerhoudt de samengekomen mensen in die ruimte er niet van om serieuze keuzes te maken en vanaf dat moment grote bestellingen te plaatsen bij de bedrijfjes die deze dingen produceren. Ik heb soms zomaar het idee dat het meer een motor is om het geld te laten rollen. Een volstrekt nutteloos verdienmodel maar niettemin een verdienmodel.
Het summum van deze zinloosheid in de nederlandse vensterbank zag ik onlangs in de etalage van een winkel in ons onvolprezen dorp. En toen ben ik er helemaal op gaan letten hoeveel er inmiddels bij de mensen thuis moeten staan. Best nog een flink aantal. Maar, zeg nou zelf, wat is de zin van zo’n ronde steen op een standaard met een gat er in? Voor de prijs kun je het maar beter laten. Meer dan honderd euro vraagt men. Over de verspilling van grondstoffen en onnodige vervoerskosten zullen we het hier maar niet hebben. Ik heb in elk geval helemaal niks met een steen op een voet met of zonder gat. En al helemaal niet als ik daar voor moet betalen. Maar goed dat is mijn mening en er zijn altijd mensen die het wel leuk vinden.
Tegen die mensen zou ik willen zeggen wat bijna iedere ober zegt als hij de bestelling aan tafel heeft gebracht. “Geniet er van!”

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

%d bloggers liken dit: