Drie maal Rutte is wel genoeg.


Transparantie?

Na al die jaren van liberaal beleid is het toch maar te hopen dat het kiezende deel van de nederlandse bevolking in gaat zien dat opnieuw Rutte in het zadel helpen een voortgang van huidig beleid zal betekenen. Onthoud dat de toeslagenaffaire voor al die gedupeerden uit de VVD koker is gekomen en mede mogelijk werd gemaakt door het gecontroleerd wantrouwen wat de verschillende kabinetten Rutte hebben ingevoerd in Nederland. Het duidelijkst kun je dat zien in de scheiding die Rutte voor zichzelf aanbrengt tussen zijn leiderschap en zijn persoonlijke visie op mens en samenleving. Hij is een instrumenteel leider gebleken die een antwoord op de vraag of hij zich al dan niet verantwoordelijk voelt voor de misstanden in de toeslagenaffaire in het midden laat. Hij laat zelfs die beantwoording over aan de kiezer. Een staaltje glad duikgedrag waar een paling in een emmer snot jaloers op zou zijn. Het werd hem op de persconferentie over het aftreden van het kabinet meerdere keren gevraagd en alle keren dook hij weg, verschuilde zich achter zijn kiezers. Die moeten straks een oordeel vellen over zijn toekomstige rol als politicus. Wel staat hij voor zijn formele verantwoordelijkheid als minister president , de premier van het kabinet. Maar goed dat weet iedereen en daar denken we allemaal het onze van. We zijn juist benieuwd naar hoe hij het zelf ervaart. Geen woord daarover. Of de man heeft geen zelfreflectie of is zo gepokt en gemazeld in het managerswereldje dat hij stoïcijns uitvoert wat hij ooit geleerd heeft over de regels van het managen. We zijn echt van de regen in de drup gekomen hoewel bij herhaling het weer opnieuw de VVD werd die als grootste partij uit de bus kwam en het tot drie keer toe voor het zeggen kreeg in Nederland. Kijk en zie wat dat ons heeft gebracht. Een vermarkte zorgstructuur, een uitgekleed sociaal stelsel een gedecentraliseerde overheid met een kwakkelende jeugdzorg tot gevolg en een jarenlange bezuiniging op onderwijs wat dreigt te imploderen. Wat blijft verbazen is hoe makkelijk de VVD telkens weer de grootste partij wist te worden terwijl het medeoorzaak is geweest van heel veel ellende. De mensen zien het wel op het nieuws of lezen het in de kranten maar schijnen het makkelijk naast zich neer te leggen omdat ze zelf nog niet direct getroffen zijn door de gevolgen van de liberale politiek. Op rechts zijn meerdere partijen ontstaan waar je dan een deel van de kiezers hun toevlucht ziet nemen, teleurgesteld haken deze kiezers vervolgens weer af omdat er ruzies en interne strubbelingen zijn. LPF achtige taferelen uit het verleden heb ik nog op mijn netvlies en daar zit ik eerlijk gezegd niet weer op te wachten. Tot nu toe zijn de opgekomen alternatieven vrij snel weer weggezakt. Ik hoop zo dat de kiezer van vandaag eindelijk eens zijn oog laat vallen op het linkse spectrum, dat al langer bestaat en zijn betrouwbaarheid heeft laten blijken, in plaats van het populistische rechtse gebral. Eerlijk gezegd staan de linkse partijen er niet echt mooi op. Kunnen het onderling ook niet makkelijk eens worden om eens echt gezamenlijk op te trekken. Altijd zijn er nuanceverschillen die men laat prevaleren boven gezamenlijkheid. Mijn droom is altijd nog een links blok dat uitgroeit tot een machtsfactor in nederland en ons land een weg wijst naar meer eerlijkheid, vertrouwen in elkaar en de politiek zelf. Ik hoop dat een regering met een duidelijk linkse signatuur de menselijke maat in ons politieke handelen terugbrengt. Ik roep daartoe alle linkse politieke partijen op.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

%d bloggers liken dit: