Thé Lau


Bij de dood van Thė Lau

Open moet het zijn

Werd door hem geschreven

Open trad hij nog bij leven

Zijn eigen sterven tegemoet

Groots heeft hij zijn laatste jaar

Geleefd gehoopt genoodzaakt

Gespeeld geschreven en gefeest

Iedereen is van de wereld

Maar ook zijn stad is hier niet blijvend

De muze hield hem uit zijn slaap

Malend om het leven dat hij los moest laten

Geliefden die hij moest verlaten

Vrouw en kind zo bemind

De muze dreef hem tot zijn toppen

Van wat nu nog mogelijk was

Platina blues kwam uit zijn pen

Een bundel vol verhalen

En op de valreep mocht hij

Als een oeuvreprijs zijn edison ophalen

Vandaag is hij gestorven

Vergleden in de dood

Zijn naam wordt niet licht, niet licht vergeten

Zijn teksten, zijn muziek , zijn stem

Ik hield ervan, ik hield van hem

Thė rust . . . . want. . .

Open moeten onze graven zijn.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

<span>%d</span> bloggers liken dit: