Cito 0 (jaren 70)


Het moet in het voorjaar van 1972 zijn geweest dat bij mij op school een vroege voorloper van de cito toets werd afgenomen.

Het was in de tijd dat het onderwijs zich had ontdaan van de ouderwetse schoolse werkwijze, wij werkten al in groepjes.

Tafelgroepjes waarbij we met vier tafels bij elkaar een klein werkeilandje vormden.

Onze meester was duidelijk vooruitstrevend genoeg om deze “vernieuwing” toe te passen.

Het was de tijd van de invoering van de mammoetwet. De opkomst van kleuren televisie en een samenleving nog helder en overzichtelijk in zuilen verdeeld. Mijn ouders hoopten op een mavo advies. Een niet onverdienstelijke volgende sport op de maatschappelijke ladder in ons gezin.

De meester had ons grondig voorbereid op de dingen die zouden komen.

Al weken lang oefenden we sommetjes uit ons gewone rekenboek, zinnetjes uit taallesjes en we bleven ons persoonlijke woordenboekje aanvullen met nieuwe woorden.

Nog een paar maanden en we zouden de lagere school verlaten en uitzwermen naar het voortgezet onderwijs. Maar niet eerder dan getoetst te zijn op kennis en vaardigheid middels een voorloper van wat nu cito is gaan heten.

Tot die tijd had de meester ons bezworen en geleerd dat afkijken in je tafelgroepje niet handig was. Dat de ander het fout kon hebben en dat jij die fout dan zomaar over kon nemen wanneer je afkeek. Daar hadden we het vaak over gehad en bij iedereen was duidelijk dat je toch vooral moest leren vertrouwen op eigen inzicht , eigen kunde en zelf je werk moest maken. De meester was duidelijk geslaagd in het aanleren van een attitude van eerlijkheid en transparantie.

Maar op de toetsdag zelf gebeurde er iets heel vreemds!

Elke vernieuwende impuls, setting, indeling, verhouding in de klas werd verlaten!

We werden allemaal terug in rijtjes gezet, naast en achter elkaar met gepaste tussenruimtes. Toen al anderhalve meter! Als reden voor deze ingreep gaf mijn meester :” Anders zou je kunnen afkijken bij de ander en dan is je toetsresultaat niet eerlijk!”

Het is deze handeling die zich in mijn geheugen tot op de dag van vandaag heeft vastgezet als een motie van wantrouwen en alle eerder aangeleerde basisprincipes van openheid, transparantie, eerlijkheid, vertrouwen teniet heeft gedaan.

In één klap werd alles wat ons, tot dan toe, was geleerd over begrippen als eerlijkheid, vertrouwen etc. tenietgedaan. Wat me van die toetsdagen nog meer is bijgebleven was dat we afsloten met het tekenen van een boom.

Enkele weken later kwam er nog een schoolpsycholoog , daar was toen nog geld voor, voor een kort gesprekje met elke leerling uit de zesde klas.

Deze mevrouw maakte van dit gesprek en de schriftelijke resultaten een mooi verslagje dat mij uiteindelijk toegang verschaft heeft tot de onvolprezen mavo waar ik uiteindelijk na zes jaren en een tussenstop op de lts (diploma) afsloot met een mavodiploma. Ik was in 1972 begonnen en haalde mijn mavodiploma in 1979. Wat cito al niet vermag! Na een jaar werkervaring opgedaan te hebben in het bedrijfsleven Magneetindustrie en Magazijnbeheer koos ik ervoor weer terug naar school te gaan en startte de opleiding tot sociaal kultureel werker op een sociaal agogische opleiding. Daarna nog drie jaar Sociale Academie en toen een carrière in de zorg. Vanwege de vercommercialisering van de zorg stopte ik daar mee. Op mijn 45 ste maakte ik een overstap naar het onderwijs en nu dus kritisch volger van de ontwikkelingen aldaar. Inmiddels ben ik zo ver dat ik gestopt ben met het geven van onderwijs om dezelfde redenen als dat ik uit de zorg stapte.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: