Meneer ho es Efkes!


Daarmee werd ik dus bedoeld. Ho es Efkes. Of ik even wilde wachten. Het vrouwtje stond aan de overkant van de Dorpstraat met een glazen pot Douwe Egberts oploskoffie in de handen. “Ja een bietje een roare vroag moar kun jie even deze pot vuur mien open moaken ik het noamelik iezeg veul last van artrose zie je en noe krieg ik hem zelluf met geen mogelijkheid los. Ja meestal als ik alleen ben neem ik oploskoffie maar kiek mien vingers moar es. Zo krom als ze stoan van de artrose. He je‘m zowat los? Ze wacht even en laat ondertussen een paar oude handen zien met inderdaad verschrikkelijk kromme vingers. Dat je er nog iets mee kunt vastpakken. “Ja dat goat allemaol wel maar kracht zetten lukt me met gin mogelijkheid meer.

Inmiddels heb ik het glazen dekseltje los. Nou dan maar niet al te vast terugduwen als je koffie hebt gepakt. “Nee ik giet het thuis over in een bus met een schroefdeksel. Dan kan ik er altied zelluf bie. Nou hartelijke bedankt maar weer es. Anders had ik wel naar de winkel aan de overkant gegaan, die helpen me wel eens vaker. Nou ajuus.

Ja tot ziens en maak er nog een mooie dag van.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

%d bloggers liken dit: