Arme moderne mens.


Alleen met onszelf en het internet.

Als digitale kluizenaars leven wij , van elkaar afgezonderd in een woestijn van bits en bytes van kudos en Facebook likes.

Als woestijnvaders die, als geestelijke navelstaarders nooit verder uitstijgen boven zichzelf.

Ik luister, ik lees, ik kijk, ik neem tot mij wat er via mijn scherm zich aan mij opdringt.

ik wordt niet meer gescherpt door de non verbale taal die mij vroeger zo eigen was.

Die ik af kon lezen aan het gezicht tegenover me bij het drinken van een kopje koffie terwijl we bezig waren met het houden van een goed gesprek.

Wij, moderne mensen, zijn verdwaald in een nieuwe wereld van sociale media, de weg kwijt.

We Tinderen ons het bed in voor een flinke portie snelle sex.

We nemen daarbij onszelf en de andere niet meer serieus.

We swipen links of rechts al naar gelang onze voorkeur voor, donker, lang, kort of

blond. billen borsten of een grote mond

Gek he? Dat we eenzaam zijn.

Een beetje investeren in die ander is er niet meer bij.

Alles moet snel, nu, direct en meteen.

We creëerden een verwende generatie door ze altijd

op de achterbank ‘veilig ‘ naar school te brengen.

Waarom zou je immers. Alles kan, is binnen handbereik. On demand noemen ze dat. Op afroep bestelbaar. Steeds meer wordt dat gedaan.

We bestellen alles online. Ons eten, koopjes, sex, drugs, medicijnen, diensten, belasting opgave, bankzaken, reizen, kranten, werkelijk alles.

Gedachten, ideeën, opvattingen worden kritiekloos gedeeld en overgenomen. Veel wordt niet meer geverifieerd maar direct gepubliceerd. Dit gebeurt soms ook door de vakmensen bij de geschreven media. Waarvan je professioneel optreden mag verwachten van hoor en wederhoor plegen, controleren van de geuite beweringen. Maar meer door de amateurs thuis achter hun beeldschermen, door de reaguurders die hun meningen uitkotsen eer ze hun emoties hebben laten bezinken. Nu ik dit zo schrijf realiseer ik mij dat ik daar ook toe behoor.

Dat zou vroeger wel anders geweest zijn. Toen je nog in de ogen konden kijken van de ander

en daar in een split second de stijgende verbazing, afkeuring of bevestiging kon lezen

van de woorden die je zojuist uitgesproken had.

Maar aan dat kanaal, die nuance ontbreekt het in onze moderne sociale omgang.

Digitaal pesten is gemeengoed geworden. De non verbale reactie van die ander ontbreekt in het hedendaagse discours als een rem op wat nog betamelijk is. Als een ijkpunt van wat nog door de beugel kan. Ze wordt niet meer waargenomen. En daarin manifesteert zich een enorme vervlakking.

Misschien dat wij daarom kunnen zeggen wat we te zeggen hebben en de manier waarop we het altijd zeggen. Altijd tegen de rand van wat we ervaren als onbetamelijk.

Altijd schurend ,gezocht kwetsend, denigrerend, schofferend, zoals je vroeger enkel op cafe kon horen. Waar je onder gelijkgestemden was. Waar je kon zeggen wat je werkelijk dacht omdat er altijd wel de verzachtende alcoholcomponent in kon worden meegenomen. “ Ach hij heeft gewoon een borrel te veel., ’Dronkemanspraat. of “Zij hebben te veel zoete wijn gehad.” Maar in het huidige digitale landschap gaat dat niet meer op. Of zou het komen doordat we alles door een beeldscherm van computer, tablet of smartphone bekijken?

Doordat wij ons inmiddels hebben losgezongen van de werkelijkheid?

De realiteit van alle dag?

Zou dat komen omdat wij, geïsoleerd en digitaal beveiligd, ten enenmale het non verbale missen en dat al niet meer kunnen of durven lezen?

Arme arme moderne mens.

Gepubliceerd door JUKODEVRIES

FOOLISH SINNER AND POET FOR THE KING

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: